Trahedya sa Dagat: Ang Sinking ng MB Trish Ktin 3 at ang Paulit-ulit na Kapabayaan ng Alison Shipping

Hatinggabi ng Enero 26, 2026. Ang buwan ay tahimik, ang hangin ay banayad, at ang dagat sa paligid ng Balokbalok Island, Basilan, ay tila kalmado. Ngunit sa ilalim ng katahimikan, may nagbabadya ng trahedya. Ang barkong MB Trish Ktin 3 ng Alison Shipping Corporation—isang vessel na itinayo noong 1995 sa Japan at dinala sa Pilipinas noong 2010—ay lulubog, dala ang daan-daang pasahero, mga trak, at motorsiklo.

Ayon sa imbestigasyon, ang barko ay orihinal na itinayo para sa 150 pasahero. Ngunit dahil sa pagnanais ng kumpanya na kumita, binago ang istruktura ng barko. Ang itaas na bahagi ng bridge, na dapat para lamang sa crew, ay ginawang pasilidad para sa pasahero. Ang second deck, na nasa ibabaw ng cargo hold, ay ginawang lugar rin para sa karagdagang pasahero. Sa Japan registration, limitado lamang sa 150 ang kapasidad, ngunit matapos ang modification, naitala ito sa 352 hanggang 532 pasahero—isang labis na pagdagdag na labis ang panganib.

Sa Senado, ipinakita ang aktwal na larawan ng barko bago at pagkatapos ng modification. Kitang-kita ang malaking pagbabago: mga lugar na dapat para sa crew ay napuno ng pasahero, cargo hold ay ginawang residential, at ang timbang ng barko ay hindi na tugma sa orihinal na disenyo. “Parang nagpatayo ka ng isang building at nagdagdag ng ikaanim na palapag nang hindi iniisip ang structural integrity,” ani isang mambabatas.

Sa oras ng insidente, may 332 pasahero ang sakay, kasama ang 27 na crew. Sa deck ay naka-load ang anim na six-wheeler trucks na may kabuuang timbang na 142 tonelada, isang sedan, at 13 na motorsiklo. Ang pagtatambak ng kargamento ay hindi balansyado. Ang mga witness ay nagsabing hirap na hirap ang barko sa pagandar pa lamang—isang malinaw na senyales ng overloading.

Ayon sa Philippine Coast Guard, may “pre-departure inspection” o PDI na isinasagawa bago umalis ang barko. Ngunit sa kasong ito, cursory inspection lamang ang ginawa. Ang bilang ng mga pasahero ay tiningnan batay sa manifest, hindi sa aktwal na headcount. Maraming pasahero ang hindi nakasama sa manifest—isang malinaw na paglabag sa batas at sa karapatan ng bawat sakay.

Hindi rin nasunod ang tamang proseso sa modification. Bago mabago ang barko, dapat ay aprubado ng Marina ang anumang alteration. Ang dokumento ay nakapasok noong 2010, ngunit sa kabila nito, hindi maayos na na-inspect ang structural integrity pagkatapos ng modification. Ang dagdag na pasilidad para sa pasahero ay direktang paglabag sa disenyo at limitasyon ng barko.

Ang testimonya ng mga survivors ay nakakalunos. Maraming pasahero ang walang life jacket; ilan ay bata at sanggol. Sa gitna ng pag-list ng barko, may ilang crew ang nagtangkang magbigay ng life jacket at magturo kung paano lumangoy o manatili sa flotsam. Isa sa mga Sea Marshalls ang nagbigay ng sariling life jacket para mailigtas ang iba. Ang bawat minuto ay laban para sa buhay.

Ang overloading, maling distribution ng cargo, at alteration ng barko ay nagtulak sa MB Trish Ktin 3 na malubog. Ang seawater ay pumasok sa barko sa iba’t ibang compartments, hindi sa makina. Ang imbalance ng mga truck at ang hindi tamang pagkakabalanse ng karga ang pangunahing sanhi ng listing at pagkalunod.

Sa Senado, lumutang ang galit at pagkadismaya. “Kinakampihan mo ang mga kalokohan ng mga tauhan mo diyan sa Marina,” ani isang mambabatas sa kinatawan ng ahensya. Hindi lang ito simpleng kapabayaan; ito ay sistematikong paglabag sa batas, pagtalikod sa kaligtasan ng tao, at labis na kapabayaan sa kapakanan ng publiko.

Ang trahedya ay hindi lamang isang aksidente. Ito ay bunga ng paulit-ulit na kapabayaan. Mula 2019, ang Alison Shipping ay sangkot na sa 32 maritime incidents. Paulit-ulit, pinalalampas ng ahensya ang kanilang kakulangan. Paulit-ulit, ang mga pasahero at crew ay nabibigyan ng panganib. At ngayon, isang barko ang lumubog, at maraming buhay ang nawala—isang matinding paalala sa lahat na ang kita ay hindi dapat inuuna kaysa buhay.

Ang paglalagay ng additional passenger space sa mga deck, ang overloading ng cargo, at ang kulang sa pre-departure inspection ay malinaw na paglabag. Ang failure ng ahensya na siyasatin nang mabuti ang alteration, at ang pagtanggap sa manifest bilang sapat na basehan ng bilang ng pasahero, ay naglagay sa bawat sakay sa panganib.

Sa harap ng Senado, ipinakita ang mga larawan ng barko, pati na rin ang body-worn camera ng mga Sea Marshalls. Kitang-kita ang kabiguan ng sistema: cabin areas na masikip, truck na hindi pantay ang pagkakaayos, at pasahero na nakatayo sa gilid—hindi sa designated seats. Ang dokumento ng manifest at certification ng inspection ay hindi tugma sa aktwal na sitwasyon.

Maraming pasahero ang nakaligtas dahil sa kabayanihan ng mga Sea Marshalls at ilang crew, ngunit marami rin ang hindi. Ang trahedya ay hindi dapat nangyari. Ito ay malinaw na senyales ng pagkukulang ng regulatory agencies, kapabayaan ng kumpanya, at sistematikong paglabag sa maritime safety.

Ang Senado, sa pamamagitan ng inquiry, ay nananawagan ng accountability: criminal at administrative cases laban sa mga tauhan ng Alison Shipping at sa mga inspektor ng ahensya na nagbigay ng maling certification. Ang mga pagbabago sa barko ay dapat muling siyasatin, at ang mga operational protocols ay dapat ipatupad nang mahigpit.

Ang trahedya ng MB Trish Ktin 3 ay hindi lamang kwento ng isang barko. Ito ay kwento ng paulit-ulit na kapabayaan sa maritime industry sa Pilipinas, ng sistema na pinapayagan ang overloading, ng mga corporate greed na inuuna kaysa buhay, at ng kakulangan ng regulatory oversight. Ang bawat larawan, bawat testimony, bawat detalye ay paalala sa atin: ang buhay ng tao ay hindi dapat isugal sa dagat sa ngalan ng kita.

Sa pagtatapos ng hearing, malinaw ang mensahe: dapat may accountability, dapat may parusa, at dapat ang maritime industry ay muling ayusin upang maiwasan ang ganitong trahedya sa hinaharap. Ang MB Trish Ktin 3 ay nag-iwan ng aral—isang malupit at masakit na aral—na kaligtasan, transparency, at integridad sa operasyon ng barko ay hindi puwedeng balewalain.

Ang dagat ay tahimik sa araw na iyon, ngunit ang mga alaala ng trahedya ay mananatili sa puso ng bawat Pilipino. Ang mga buhay na nawala ay paalala ng kapabayaan, at ang Senado ay naninindigan: huwag na muling mauwi sa trahedya ang kagustuhan ng kita.

Maraming salamat.