Diretsong Puntong Direktso: Unang Anibersaryo ng Pag-aresto kay Duterte

Mga kabunyog, hindi biro ang nangyari isang taon na ang nakalilipas. Isang taon na mula nang maaresto si Duterte, ang dating pangulo ng ating bansa, at dinala sa International Criminal Court. Isang pangyayaring bumalot sa misteryo, kontrobersiya, at maraming kuro-kuro. Kung titingnan natin ngayon, tila ba ang bawat hakbang ng gobyerno, ang bawat panawagan ng mga DDS, at ang bawat galaw sa politika ay parang bahagi ng isang malaking palabas na may plot twist sa bawat eksena.

Marso 11—unang anibersaryo. Mga kabunyog, saan na ba tayo ngayon? Ano na ang nangyari sa planong “tipping point” na inaasahan ng ilang grupo? Ayon sa kanila, ang pag-aresto kay Duterte ay magbubunsod ng malalaking rallies, ng galit at tensiyon sa lansangan, at ng panibagong edisyon ng “People Power.” Ngunit, sa katotohanan, wala ni isa sa mga inaasahan nila ang nangyari.

Sa kabila ng paulit-ulit na panawagan, mga kabunyog, ang mga DDS ay napahiya lang. Wala ni isang malakihang rally na nangyari. Wala ni isang pag-aalsa na naitala. Ang kanilang galit ay nanatiling nakapako sa social media, sa mga vlog, sa mga trolls, ngunit sa totoong lansangan—tahimik. Ang plano nilang palabasin na “sabuwatan ng gobyerno sa ICC” ay nabigo.

Ang unang elemento ng misteryo: ang 18 na ex-Marines. Sila ang inilabas ni Mike Defensor at L. Baligod noong panahon ng hearing sa ICC. Ayon sa balita, sila ang magiging patunay ng sinasabing sabwatan: na bayad ang ICC, na si Duterte ay inarresto dahil sa pakikipagsabwatan ng gobyerno ni Marcos, Trillanes, at iba pa. Ngunit mga kabunyog, ang totoo, ito ay isang palabas lamang. Ang mga ex-Marines ay patuloy na nahaharap sa kaso; ang kanilang mga pahayag ay nagiging bahagi ng panlilinlang sa publiko.

Kasabay nito, naganap ang impeachment attempt kay Sarah Duterte. Ang panukalang ito ay sinasabing bahagi rin ng manipulasyon—na ang mga kongresista ay binayaran upang magsalita laban kay Sarah. Mali-malitang pera, sabi ng mga balita, ngunit tunay bang nangyari? O isa lang itong pagpapalabas ng galit at tensiyon para makuha ang sympathy at suporta ng masa?

Ngayon, isang taon na ang nakalipas, at muli nating nakikita ang parehong pattern. Ang inaasahan nilang tipping point ay hindi nangyari. Ang inaasahang galit ay nanatiling nakaimbak, hindi naipapakita. Ang mga panawagan para sa Senate Blue Ribbon hearings ay tila walang kabuluhan. Si Marcoleta, galit na galit kay Lakson, ay nagrereklamo na hindi pinatawag ang mga ex-Marines. Ngunit si Lakson, sa kabaligtaran, ay malinaw: ang Senate Blue Ribbon ay nag-iimbestiga para lumabas ang katotohanan, hindi para magpalabas ng kasinungalingan.

At dito papasok ang susunod na elemento ng misteryo: ang mga resolusyon ni Imy Marcos. Isang Senate Resolution ang muli niyang ipinasalang para muling imbestigahan ang pag-aresto kay Duterte. Ano ba talaga ang nais niyang makamit? Sa mata ng marami, ito ay tila paulit-ulit at walang katapusan. Ang parehong kwento, parehong mga tauhan, parehong argumento—lahat ay umiikot lang sa iisang punto.

Ang katotohanan, mga kabunyog, ay simple ngunit matindi: si Duterte ay nasa ICC, nagkakaroon ng legal na proseso. Ang mga pulitiko, sa kabila ng kanilang galit at panawagan, ay walang kapangyarihang baguhin ang proseso ng internasyonal na korte. Ang mga DDS, sa kabila ng kanilang panghihikayat, ay wala ring magagawa sa lansangan. Ang inaasahang tipping point, ang inaasahang pag-aalsa, ay hindi nangyari.

Ngunit, hindi pa rin natatapos ang drama. Ang mga pamilya ng ex-Marines ay nakikiusap sa NBI, naghahanap ng tulong, at nagbabaliktad sa kanilang sariling mga pahayag. Ang pulitika ay patuloy na umiikot sa mga hearings, resolusyon, at mga ulat sa media. Ang bawat hakbang ay naglalaman ng tensiyon, intriga, at matinding emosyon.

Ang unang anibersaryo ng pagkakaaresto ni Duterte ay paalala rin sa atin ng kahinaan ng mga planong politikal na nakabatay lamang sa galit at manipulasyon. Ang bawat script, bawat panawagan, bawat social media campaign ay maaaring malabo sa harap ng totoong legal at institusyonal na proseso. Wala sa galit ang kapangyarihan; nasa batas at sa tamang proseso ito matatagpuan.

Mga kabunyog, sa halip na magpakasangkot sa paulit-ulit na drama, mahalagang tingnan natin ang totoong estado ng ating bansa. Ang ICC ay umiiral para sa pandaigdigang hustisya; ang lokal na korte at pamahalaan ay may sariling tungkulin. Ang mga DDS, sa kabila ng kanilang panawagan, ay bahagi lamang ng entablado ng politika. Ang tunay na kapangyarihan ay nasa tamang kaalaman, sa pagsusuri ng impormasyon, at sa matibay na paninindigan sa katotohanan.

Sa pagtatapos, ang unang anibersaryo ng pag-aresto kay Duterte ay hindi simbolo ng kaguluhan, kundi paalala ng kahalagahan ng proseso, imbestigasyon, at katotohanan. Ang mga DDS ay nagpakita ng galit; ang gobyerno ay nagpakita ng aksyon; at ang mamamayan, mga kabunyog, ay nanatiling tagamasid sa gitna ng lahat. Ang tunay na kuwento ay hindi lamang sa social media o sa headlines—ito ay nasa mga dokumento, sa testimonya, at sa mga legal na hakbang na patuloy na umiikot.

Sa huli, mga kabunyog, ang direktang punto ay malinaw: ang galit at drama ay bahagi ng entablado, ngunit ang batas at proseso ang tunay na bida. Ang mga DDS ay maaaring umangal, ang mga resolusyon ay maaaring paulit-ulit, ngunit ang totoong hustisya ay matatagpuan sa tamang proseso. Hindi sa galit, hindi sa rallies, hindi sa panlilinlang—kundi sa katotohanan.

Bunyog, mga kabunyog, sa unang anibersaryo ng pag-aresto kay Duterte, ang ating aral ay simple: manatiling mapanuri, manatiling diretso sa katotohanan, at huwag hayaang maligaw ng palabas ang ating pag-unawa sa politika. Sa buklod at sa tamang impormasyon, doon lamang may pag-asa ang bagong Pilipinas.