Kalma ang Panahon, Ngunit Patuloy ang Trahedya: Ang Alison Shipping Lines sa Harap ng Senado

Kalma ang dagat, ngunit hindi kalma ang mga puso ng mga pasahero ng Alison Shipping Lines. Sa kabila ng malinaw na panganib, sa ngalan ng kita, sa ngalan ng negosyo, ilang dekada na ang lumipas—mula 2019—ang kumpanya ay sangkot sa hindi bababa sa 32 insidente. Tatlong taon, dalawampu’t anim na malalaking aksidente, at paulit-ulit na pang-aabuso sa kaligtasan ng mga ordinaryong Pilipino.

Sa Senado, pinangungunahan ni Congressman Ellie San Fernando, ang mga testimonya ng survivors at biktima ay naglatag ng isang malupit na katotohanan: walang life jackets, substandard ang mga kagamitan, at may mga batang namatay dahil sa kapabayaan ng kumpanya. “Bakit po kayo yumayaman ng todo dahil sinasangkalan ninyo ang safety ng inyong mga pasahero sa ngalan ng kita?” tanong ni Congressman San Fernando.

Sumagot ang kinatawan ng Alison Shipping Lines, na nagtataglay ng 36 vessels, ngunit hindi lahat ay operational. Sa tanong kung gaano katagal ang maintenance ng mga barko, simpleng tugon lamang ang kanilang ibinigay: “From time to time, monthly, quarterly… depende.” Ngunit sa mundo ng kaligtasan sa dagat, “from time to time” ay hindi sapat. Bawat sakay, bawat pasahero, ay may karapatan sa isang vessel na seaworthy, handa sa bawat biyahe.

Ang mga biktima, ang mga nakaligtas, at ang mga kaanak ng nasawi ay nagbigay ng detalyadong testimonya sa Senado. Sa video, malinaw na walang life jackets sa ilang bahagi ng barko. May mga bata at sanggol na hindi nabigyan ng proteksyon. Ngunit pinipilit ng kumpanya at ng kanilang kinatawan na compliant ang kanilang barko. “Paano ninyo masasabi na compliant kayo kung nakitang walang life jacket, may bata at baby na namatay?” tanong ng isang senador.

Hindi lamang ang mga pasahero ang biktima ng kapabayaan. Ang crew mismo ay nagdusa. Walang sapat na training sa safety procedures, walang life-saving drills na naipatutupad, at kapag nagkaroon ng aksidente, wala ring tamang emergency response. Sa nakaraang insidente ng MV Lady Mary Joy 3 noong 2023, 31 ang namatay. Paulit-ulit na nangyayari ang trahedya, ngunit tila walang sapat na aksyon mula sa regulatory agencies.

Ang Marina at ang Philippine Coast Guard, na dapat bantayan at tiyakin ang kaligtasan, ay nakatanggap din ng batikos. “Sinasabi ninyo compliant, pero paano ninyo masisiguro ang kaligtasan ng pasahero kung ang mismong inspeksyon ay nagiging pabor sa kumpanya?” sabi ng isang mambabatas. Ang tanong ay malinaw: bakit pinapayagan pa rin ang Alison na maglayag sa kabila ng paulit-ulit na insidente?

Ang testimonya ng mga survivors ay nakakalunos. Hawak-hawak ang mga nawala nilang mahal sa buhay, binabalik nila sa Senado ang bawat minuto ng takot, pag-aalala, at desperasyon habang nakasakay sa overloaded at unsafe vessel. “Kalma ang panahon, ngunit tagilid na ang barko sa duck pa lang,” ani isang nakaligtas. Tatlong oras na walang ilaw, tatlong oras na naghihintay sa rescue, at may ilan na hindi na nakaligtas.

Sa bawat sagot ng kinatawan ng Alison, ramdam ang pagtatangka nilang ipagtanggol ang interes ng kumpanya kaysa buhay ng pasahero. Sinasabi nilang may safety certificate, compliant sa inspection, at ang kanilang vessels ay seaworthy. Ngunit sa harap ng ebidensya—video, testimonya, at mga namatay—ang mga salitang ito ay parang hangin lamang: walang laman, walang sustansya.

Isa pang nakakabahala na aspeto ay ang insurance. Ang karaniwang coverage sa insidente sa barko ay 200,000 pesos kada aksidenteng kamatayan. Ngunit sa maraming kaso, nakatanggap lamang ang pamilya ng 10,000 o 40,000 pesos bilang initial assistance. Ang perang ito ay hindi makakapalit sa buhay, trauma, at pagkawala ng mahal sa buhay. “Hindi namin ipagpapalit ang buhay namin dahil lang sa pera,” sabi ng isang survivor.

Hindi lamang ito kwento ng pagkakamali. Ito ay kwento ng sistematikong kapabayaan. Kapag nakakita ang regulatory agency ng kakulangan, bakit hindi agad pinaparusahan ang kumpanya? Bakit ang suspension ay dumarating lamang matapos mamatay ang mga tao? Bakit walang accountability sa paulit-ulit na pang-aabuso sa karagatan? Ang tanong ay malinaw: sino ang tunay na responsable?

Ang transcript ng hearing ay puno ng tensyon at emosyon. Ang mga mambabatas ay nagpahayag ng galit at panghihinayang. Ang bawat tanong ay tumutulak sa kumpanya at regulatory bodies na harapin ang kanilang kakulangan. Hindi sapat ang salita ng compliance. Ang buhay ng tao ay hindi dapat sukatin sa certificate o insurance policy.

Isa pang nakakatakot na detalye: ang kapalitan ng barko. Ang mga pasahero ay bumili ng ticket para sa Antonia 2, isang vessel na nasa maayos na kondisyon, ngunit pinalitan sila sa huling minuto ng Tricia Christin 3—isang barkong bulok, overloaded, at walang sapat na safety equipment. Isang malinaw na paglabag sa karapatan ng pasahero, isang deliberate deception na naglagay sa kanila sa panganib.

Ang mga crew ay hindi rin ligtas. Walang sapat na training, walang tamang drills, at sa oras ng emergency, marami ang hindi alam kung paano gagamitin ang life jackets o life rafts. Maraming pasahero ang namatay dahil sa kakulangan ng guidance at equipment. Ang kaligtasan ng tao ay hindi dapat binibenta sa ilalim ng corporate greed.

Ang hearing sa Senado ay hindi lamang kwento ng M/V Tricia Christin 3 o Alison Shipping Lines. Ito ay salamin ng mas malawak na problema: paulit-ulit na kapabayaan, kakulangan ng transparency, at sistematikong pagtanggi sa pananagutan. Kung hindi kikilos ang gobyerno, kung patuloy ang corporate greed, marami pang buhay ang malalagay sa panganib.

Sa pagtatapos, ang tanong ay malinaw: hanggang kailan magpapabaya ang kumpanya? Hanggang kailan tatanggapin ng regulatory agencies ang paulit-ulit na insidente? At higit sa lahat, hanggang kailan papayag ang bawat Pilipino na ang kanilang buhay ay gawing collateral damage ng kita at kapabayaan?

Ang Senado, mga survivors, at publiko ay nananawagan: suspendihin ang operasyon ng Alison Shipping Lines, panagutin ang may-ari at management, palakasin ang maritime laws, at tiyakin na walang buhay ang mauuwi sa trahedya dahil lamang sa corporate greed. Ang kaligtasan ng bawat Pilipino sa dagat ay hindi dapat nakasalalay sa swerte o sa mabait na puso ng kapitan. Ito ay karapatan, obligasyon, at batas.

Ang mga biktima ay buhay na paalala sa atin: kalma ang panahon, ngunit tagilid ang barko—at sa bawat minuto ng kapabayaan, ang buhay ay maaaring mamatay. Ang hamon ngayon: hindi lamang magsalita, kundi kumilos.

Maraming salamat.