Panic sa Middle East: Ang Pagbagsak ng Katahimikan ng Ating mga Kababayan

Mga sangkay, kababayan, panahon na para harapin ang katotohanan. Hindi biro ang nangyayari ngayon sa ating mga kababayan na nasa Middle East. Hindi lang simpleng balita, kundi isang krisis na tumatama sa puso ng bawat Pilipino. Ang ating mga OFW, na matagal nang nagbibigay dangal at kabuhayan sa pamilya at bansa, ngayon ay nagpa-panic. Oo, tama ang narinig ninyo—panic mode.

Ano nga ba ang sanhi? Ang gulo sa rehiyon. Ang tensyon na dulot ng digmaan at mga banta ng missile at drone attack ay naglagay sa kanila sa bingit ng panganib. Sa ganitong kalagayan, normal lamang na nais ng marami sa kanila na umuwi sa Pilipinas. Ngunit, gaya ng isang pelikula na puno ng suspense, hindi biro ang proseso. Maraming OFW ang dumulog sa Philippine Embassy sa Bahrain, umaasa sa financial assistance at tulong na dapat ipagkaloob ng pamahalaan.

Ngunit mga sangkay, nakakalungkot ang nangyari. Ayon sa ulat, ilang kababayan natin ang tinaboy ng ilang empleyado ng embahada. Nakunan pa ng video ang tensyon—ang mga OFW na nagpakita lamang ng kanilang pangangailangan at pagkabahala, ay tinutukso at pinatalsik. Ang mga tanong na “Bakit bawal?” at “Ano ang pondo?” ay hindi nasagot ng maayos, bagkus ay pinatahimik lamang sila.

Bago natin ituloy, alalahanin natin na maraming OFW ay nasa risk zone. Walang trabaho, nawalan ng kita, at ang ilan ay nasa no work no pay contracts. Ang mga nais lamang ng tulong—isang one-time financial assistance—ay tinanggihan, sa halip na pag-usapan at ayusin ang problema sa paraang dignified. Ang sitwasyon ay lumala, at maraming kababayan natin ang naiwan sa kawalan ng kasiguruhan.

Ayon sa ulat mula sa TV5 Media Center, nangyari ang insidente noong March 5. Ang embahada ay nag-cancel ng abiso para sa ayuda, dahilan ang panganib sa seguridad dahil sa banta ng missile at drone attacks. Hindi na rin pinayagan ang mass gathering. Ngunit, sa kabila ng abiso, may mga OFW na dumulog pa rin sa embahada, umaasa sa konting tulong.

Nakunan ng video ang tensyon. Ang mga OFW, mahinahon lamang sa simula, ay napilitan magtanong at magprotesta sa kawalang katarungan. Ang sagot sa kanila: “Wala na pong pondo. Tapos na po ang ayuda. Tapos na po, ha. Hindi na kayo ma-entertain.” Isang pahayag na tila pumukaw sa galit at lungkot ng bawat Pilipino na nakakita.

Dito nagiging masalimuot ang kwento. Hindi lang ang kagutuman at kawalan ng kita ang problema. Ang pakiramdam ng pang-aapi at kawalang respeto, kahit sa sariling bansa, ay nagdudulot ng psychological stress sa ating mga kababayan. Sa ibang bansa, kapag walang trabaho, kapag gutom, ang sitwasyon ay mas malala kaysa sa Pilipinas. Dito, may kakilala, may kapitbahay, may alternatibong paraan. Sa Middle East, isa ka lang sa daan-daang OFW na nangangailangan.

Ngunit mga sangkay, hindi nagtatapos dito ang kwento. Ayon sa Department of Migrant Workers (DMW), pinasibak agad ang empleyado ng embahada na gumawa ng ganitong aksyon. Ayon kay Secretary Hans Kakdak, hindi nila ito itotolerate at patuloy silang magbibigay ng kalidad na serbisyo sa mga OFW. Ngunit, sa likod ng mga pahayag na ito, marami pa rin ang nag-aalala: paano kung may mas mataas na opisyal na nag-utos sa kanya? Paano kung may mga komplikadong protocol na hindi ipinaliwanag sa mga OFW?

Sa kabuuan, ang insidente ay nagbunyag ng isa sa mga pinaka-delikadong realidad ng ating diaspora: ang kahinaan ng sistemang sumusuporta sa ating mga kababayan sa gitna ng krisis. Oo, may repatriation program, ngunit sa aktwal, kakaunti lamang ang naibabalik ng gobyerno. Halimbawa, sa isang batch, 90 ang nakauwi, ngunit 30 lamang ang pinondohan ng pamahalaan. Ang natitira ay kailangang sagutin ng kanilang mga kumpanya o ng host government.

Ilang araw matapos ang insidente, umabot sa 399 ang kababayan natin na nakauwi mula sa Middle East. Ngunit, tulad ng ipinapakita ng balita, marami pa rin ang nais umuwi ngunit walang sapat na suporta. Ang kawalan ng transparency at ang kabiguan ng ilang empleyado sa embahada na magpakita ng professionalism ay nagdagdag lamang ng tensyon.

Ano ang aral dito, mga sangkay? Una, ang kahalagahan ng tamang impormasyon at malinaw na komunikasyon. Kung ipinaliwanag ng embahada nang maayos ang pagbabago ng policy, maaaring naiwasan ang panic at tensyon. Pangalawa, ang pangangailangan ng mabilis na aksyon mula sa gobyerno para sa repatriation ng mga OFW sa panganib. Pangatlo, ang epekto ng krisis sa global stage ay direktang nakakaapekto sa buhay ng Pilipino—kaya dapat may contingency plan sa lahat ng oras.

Sa huli, ang kwento ng mga OFW sa Middle East ay kwento ng sakripisyo, takot, at determinasyon. Habang ang digmaan at tensyon ay nagpapatuloy, ang ating kababayan ay patuloy na lumalaban para sa kanilang kaligtasan at kabuhayan. Ang panic na nakita natin sa embahada ay hindi lamang simpleng emosyon—ito ay simbolo ng kahinaan ng sistema, ng krisis sa pamamahala, at ng kawalan ng proteksyon sa ating diaspora.

Ngunit sa kabila ng lahat, may pag-asa pa rin. Ang gobyerno, sa pamamagitan ng DMW at ng repatriation program, ay patuloy na kumikilos. Ang bawat OFW na nakauwi, kahit kaunti, ay patunay na may puwang para sa aksyon at solusyon. Ang kwento ng Middle East crisis ay hindi natatapos sa panic—ito ay patuloy na laban ng kabayanihan, pasensya, at determinasyon ng bawat Pilipino sa ibang bansa.

Mga kabunyog, bunyog! Halikan na kasama kaama! Sa kabila ng tensyon, sa kabila ng kawalan ng pondo, at sa kabila ng panic, ang Pilipino ay patuloy na makakahanap ng paraan. Ang pagkakaisa, pagtutulungan, at pagmamahal sa sariling kababayan ay siyang magdadala sa atin sa liwanag. Sa Middle East man o sa kahit saang sulok ng mundo, ang ating kababayan ay hindi nag-iisa.

Bunyog, bunyog, bunyog! Sa gitna ng gulo, may pag-asa. Sa gitna ng tensyon, may aksyon. Sa gitna ng kawalang-katarungan, may determinasyon. Ang bawat OFW, bawat Pilipino sa ibang bansa, ay may boses, may karapatan, at may proteksyon. Ang kwento ng Middle East ay kwento ng tapang at resiliency ng Pilipino—isang kwento na dapat pakinggan ng buong mundo.