Ang Malungkot na Katotohanan kay Dating Pangulong Rodrigo Duterte: Kailan nawala ang mga Kaibigan?

Gising, Pilipinas! Hindi ito basta-basta kwento ng politika o balita sa telebisyon. Ito ay isang malungkot na katotohanan na ngayon lang ipinahayag ng isa sa pinakakilalang senador ng bansa, si Senator Robin Padilla. Ang tanong niya: “Nasaan na kayo ngayon kay FPRRD?” — at ito ay bumabalot sa damdamin ng marami.

Noon, si Tatay Digong ay hindi lamang presidente. Siya ay lider na may kasamang batalyon ng kaibigan, kakampi, at tagahanga. Lahat handang lumaban at magsigaw para sa kanyang prinsipyo. Sa taong 2016, isang mayor mula sa Davao ang umangat sa pinakamataas na posisyon sa bansa—ang pagka-Pangulo ng Republika ng Pilipinas. Sa kanyang likod, nandoon ang mga matitibay na kaalyado, handang ipaglaban ang kanyang mga desisyon at programa. Ika nga, para sa kanya, prinsipyo ang una, at ang larawan ng pagkakaisa ay ipinapakita sa bawat foto, bawat sigaw ng “Ginoong Pangulo!”

Ngunit ngayon, ang dating matitikas at matatapang na kaalyado ay tila naglaho. Isang simpleng post sa social media ni Senator Robin Padilla ang bumangon bilang martilyo sa konsensya ng marami. Binanggit niya, may isang tanong na hindi dapat palampasin: “Asan na kayo ngayon?” Hindi ito galit o panunumbat. Ito ay tanong na puno ng kabigatan—isang hamon sa bawat kaibigan, kakampi, at tagasuporta na noon ay nariyan sa tuwing may lakas at kapangyarihan si Duterte.

Ngunit bakit nga ba nag-iisa ngayon si dating Pangulong Duterte? Ano ang nangyari sa mga dating malalapit na kaibigan at matitibay na kakampi? Sa harap ng International Criminal Court, 79 anyos na lalaki, si Duterte, ay tahimik na nakaupo sa detention center. Kinasuhan siya ng Crimes Against Humanity kasabay ng kampanya laban sa droga. Wala na ang mga motorcade, wala na ang prescon, at higit sa lahat, wala na ang dating mga kaibigan na sabay-sabay niyang hinarap noon ang hamon ng pulitika at oposisyon.

Si Senator Robin Padilla ang lumitaw bilang tinig ng konsensya. Literal siya ang lumipad papuntang Hague, upang ipakita ang suporta. Hindi siya nagpunta para ipakita ang galit; nagpunta siya bilang simbolo ng katapatan at prinsipyo. Sa kabila ng takot at panganib, ipinakita niya: kahit iniwan ng mundo, may mga kaibigan na mananatili sa panig ng tama. Ngunit sa likod ng tapang na ito, lumilitaw ang mas malalim na katotohanan: ang pagkakaibigan ay madalas nasusukat sa kapangyarihan at kapakinabangan.

Noon, si Duterte ay pinapalibutan ng mga kaalyado, tagahanga, at mga opisyales ng gobyerno na handang ipagtanggol siya. Ngunit sa oras ng pangangailangan, maraming kaibigan ang naglaho. Ang mga dati’y matitibay na tagapagtanggol ay naging tahimik. Ang mga miyembro ng Blue Ribbon Committee, kabilang ang mga minority senators, ay tumangging pumirma sa partial report. Ang mga kaibigan na noon ay nagsusulong ng kanyang programa ay tila nagdusa sa amnesia sa oras ng kanyang pangangailangan.

Ngunit bakit ganito? Ang sagot ay malinaw ngunit masakit: ang politika at kapangyarihan ay nagbubunyag ng tunay na pagkatao ng tao. Kapag may kapangyarihan ka, maraming kaibigan. Kapag wala ka na, kakilala na lang. Ang mundo, kaibigan, ay mabilis magpalit ng kulay—ang tunay na kaibigan ay dumarating sa oras ng pangangailangan, hindi sa oras ng tagumpay.

Ang halimbawa ni Duterte ay masakit ngunit aral para sa lahat. Ang dating pangulo ay nakaharap sa pandaigdigang hustisya, ngunit sa gitna ng pagsubok, may mga iilang nanindigan. Ang prinsipyo at katapatan ay nanatili sa mga tunay na kaibigan, gaya ni Senator Robin Padilla. Sa kabila ng takot at panganib, ipinakita niya na may mga tao pa ring handang tumayo para sa tama, kahit hindi popular o maginhawa.

Sa ganitong konteksto, makikita rin natin ang contrast sa mundong puno ng pansamantalang kaibigan. Ang politika, kapangyarihan, at pera ay madalas nagiging sukatan ng katapatan. Ngunit sa oras ng krisis, ang tunay na sukatan ng pagkakaibigan ay ang hindi pag-iwan at pananatili sa panig ng tama, kahit walang pakinabang.

Ngunit may mas mataas na aral pa rito, kaibigan. Sa kabila ng kahinaan ng tao, ang Panginoong Hesus ay hindi nagbabago. Hindi siya tulad ng politika, pera, o kapangyarihan. Ang ating Panginoong Hesus ay tapat, nananatili, at hindi naggo-ghosting. Kahit tayo ay nagkulang, nagkamali, o hindi karapat-dapat, ang kanyang pagmamahal at suporta ay walang hanggan. Hindi tulad ng mundo, ang ating Panginoong Hesus ay hindi nagtatakda ng pagkakaibigan batay sa kapangyarihan o posisyon.

Ang kwento ni Duterte ay isang salamin ng katotohanan sa pulitika ng tao. Marami ang sumasama sa’yo sa tagumpay, ngunit naglalaho kapag bumagsak. Ngunit ang kwento rin ng Panginoong Hesus ay nagpapakita na may lugar para sa katotohanan, tapat na kaibigan, at walang hanggang pagmamahal. Sa gitna ng lahat ng pangyayaring ito, ang tunay na hamon sa bawat Pilipino ay alalahanin: sa oras ng krisis, sino ang mananatili sa ating tabi? Sino ang magtataguyod ng tama, hindi dahil sa kapangyarihan kundi dahil sa prinsipyo at katapatan?

Sa pagtatapos, ang mensahe ni Senator Robin Padilla ay malinaw: “Asan na kayo ngayon?” Ito ay hindi lamang para kay Duterte. Ito ay paalala sa bawat isa sa atin. Sa oras ng pangangailangan, sino ang tunay na kaibigan? Sino ang nananatili? Sino ang hindi naggo-ghosting? At higit sa lahat, saan natin itinatakda ang ating pananampalataya at tiwala—sa mundo o sa Diyos na tapat sa lahat ng oras?

Tulad ng nakasaad sa Hebrews 13:5, “Hindi kita iiwan ni pababayaan man kailan man.” Ang ating Panginoong Hesus ay tapat, at siya ang tunay na sandigan sa mundong puno ng pansamantalang pagkakaibigan at pagkukunwaring suporta. Sa kwento ni dating Pangulong Rodrigo Duterte, isang malungkot na katotohanan ang lumutang: ang tao ay madalas lumisan, ngunit ang Diyos ay laging nananatili.

Kaibigan, sa harap ng pandaigdigang hustisya at personal na trahedya, alalahanin natin na ang tunay na pagkakaibigan at katapatan ay hindi nasusukat sa kapangyarihan, posisyon, o estado sa buhay. Ito ay nasusukat sa pananatili sa tabi ng tama at sa paninindigan kahit sa oras ng pinakamadilim na pagsubok.