Vic Sotto at ang Sotto Brothers: Sama-sama sa Pabasa Tuwing Mahal na Araw

Sa bawat taon, muling binubuhay ng pamilya Sotto ang kanilang tradisyon—isang ritwal na puno ng pananampalataya, pagmamahalan, at pagkakaisa. Tuwing Mahal na Araw, hindi lamang kasikatan ang nag-uugnay sa kanila, kundi ang isang matibay na panata at debosyon na namana mula sa kanilang mga magulang at ninuno. Sa gitna ng malawak na mundo ng showbiz at politika, natatangi ang paninindigan ng pamilya Sotto: ang sabay-sabay na dumalo sa Pabasa ng Pasyon, isang tradisyon na nagpapakita ng kanilang pananampalataya sa Diyos at pagmamahal sa kanilang pinagmulan.

Si Vic Sotto, kilala sa tawanan at saya sa telebisyon, ay hindi lamang ama at aktor. Siya rin ay isang tagapangalaga ng kanyang pamilya at tradisyon. Sa bawat pagsisimula ng Mahal na Araw, masusulyapan siya sa kanilang tahanan, kasama ang kanyang mga anak at mga kapatid na sina Tito at Joey Sotto, habang maingat na pinapakinggan ang bawat linya ng Pabasa. Ang kanilang mga tinig, bagama’t minsan sabay-sabay, ay nagdadala ng kakaibang damdamin—isang halo ng pagmamalaki, debosyon, at respeto sa kasaysayan ng kanilang pamilya.

Ayon sa ilang nakasaksi, ang pagdalo ng pamilya Sotto sa Pabasa ay hindi lamang ritual; ito rin ay isang paraan upang mapanatili ang pagkakaisa ng pamilya sa kabila ng magkakaibang karera at abala sa showbiz at politika. Si Tito Sotto, dating senador at kilalang personalidad sa telebisyon, ay palaging handang umupo sa tabi ni Vic, sabay nilang pinapakinggan ang bawat taludtod ng Pasyon. Hindi nawawala rin si Joey, na bagama’t mas tahimik, ay kapwa nagdaragdag ng solemnidad sa okasyon.

Hindi lingid sa kaalaman ng publiko na ang pamilya Sotto ay isa sa mga pinaka-kilalang pamilya sa industriya ng aliwan sa Pilipinas. Ngunit sa likod ng kamera, may ibang mukha ang kanilang pamilya—isang pamilya na lubos na iginagalang ang tradisyon at pananampalataya. Ang kanilang sabayang pagdalo sa Pabasa ay nagpapakita na sa kabila ng lahat ng kasikatan, nananatili silang nakaugat sa kanilang kultura at relihiyon.

Ang bawat taon ay may kanya-kanyang kwento. May mga pagkakataon na ang Pabasa ay ginaganap sa kanilang tahanan, kung saan ang mga kapitbahay at malalapit na kaibigan ay inaanyayahan ding dumalo. Sa mga ganitong pagtitipon, makikita ang mga maliliit na bata, kabilang ang mga apo ni Vic, na tahimik na nakikinig, na tila ba binabasa rin ng kanilang puso ang mga linya ng Pasyon. Sa ibang pagkakataon, ang Pabasa ay isinasagawa sa simbahan, kasama ang mas malaking komunidad, kung saan ang pamilya Sotto ay tahimik ngunit matibay na nakaupo sa harapan, pinapakinggan ang bawat salita ng banal na kasaysayan ni Hesus.

Maraming nakapansin na sa tuwing Mahal na Araw, nagiging mas introspective ang mga miyembro ng pamilya Sotto. Hindi lamang sila nagtitipon para sa ritwal; ito rin ay oras ng pagninilay at panalangin. Si Vic Sotto mismo ay madalas magbigay ng maikling mensahe pagkatapos ng Pabasa, na nagpapahayag ng pasasalamat at pagpapahalaga sa pamilya, sa buhay, at sa pagkakataong maipasa ang tradisyon sa mga susunod na henerasyon.

Isa sa mga pinaka-emotional na bahagi ng tradisyon ay kapag sabay-sabay nilang binibigkas ang huling taludtod ng Pasyon. Sa sandaling iyon, tila humihinto ang oras. Ang bawat mata ay may bahid ng damdamin—may umiiyak, may nagdarasal nang tahimik, at may nakangiti sa alaala ng mga mahal sa buhay. Para sa pamilya Sotto, hindi lamang ito simpleng gawain; ito ay isang solemn na pangako, isang debosyon sa Diyos at sa kanilang mga ninuno.

Sa likod ng kasikatan at kayamanan, ipinapakita ng pamilya Sotto ang halaga ng tradisyon at kultura. Sa panahon ng abala sa showbiz at politika, hindi nila nakakalimutan ang kanilang ugat. Ito rin ang dahilan kung bakit ang kanilang sabayang pagdalo sa Pabasa ay nagiging inspirasyon sa maraming Pilipino—isang paalala na sa kabila ng modernong pamumuhay, may puwang pa rin ang pananampalataya at pagkakaisa ng pamilya.

Ngunit hindi rin mawawala ang mga kwento ng kababalaghan at misteryo sa tuwing Mahal na Araw. May ilang kapitbahay na nagsasabing nakaramdam sila ng kakaibang presensya sa paligid ng tahanan ng Sotto noong isinasagawa ang Pabasa. Ang ilan ay nagsasabing naririnig nila ang malumanay na awit na tila nagmumula sa labas ng bahay, kahit wala namang tao. Para sa ilan, ito ay banal na pagpapala; para sa iba, ito ay isang misteryo na nagbibigay hiwaga sa tradisyon.

Bukod sa aspeto ng espiritwalidad, ang Pabasa ng pamilya Sotto ay nagiging simbolo rin ng kapatiran sa pagitan ng mga kapatid. Sa bawat taon, makikita ang pagmamalasakit ng bawat isa sa isa’t isa. Kapag may nagkamali sa pagbasa o may napalampas na linya, may mga tawa at biro na kasabay ng pang-unawa—isang malinaw na senyales ng kanilang closeness bilang pamilya.

Isa ring mahalagang bahagi ng ritwal ay ang pagtuturo sa mga kabataan. Ang mga anak at apo ng pamilya Sotto ay inaanyayahan na makinig, magtanong, at unawain ang kahalagahan ng Pabasa. Para sa kanila, hindi lamang ito tradisyon kundi leksyon sa buhay—isang paalala na sa kabila ng fama at kayamanan, ang pananampalataya at pamilya ay higit na mahalaga.

Ang media at mga social platforms ay hindi rin nakakaligtaan ang okasyon. Tuwing Mahal na Araw, lumalabas sa mga balita at social media posts ang larawan ng pamilya Sotto na magkasama, tahimik at nakikinig sa Pabasa. Ang mga ito ay nagiging inspirasyon sa iba pang mga pamilya na ipagpatuloy ang kanilang sariling tradisyon. Minsan, may mga viral na video na nagpapakita kay Vic Sotto at sa kanyang mga kapatid na sabay-sabay nagdadala ng kandila, sabay-sabay nagdarasal, na nagdudulot ng emosyonal na reaksyon mula sa mga manonood.

Hindi maikakaila na sa bawat taon, ang tradisyong ito ay nagiging bahagi ng identidad ng pamilya Sotto. Ito ang oras na kahit pa sa gitna ng ingay at abala ng showbiz at politika, tumitigil sila, nagtitipon, at nagbabalik sa pinagmulan. Sa bawat taon, ang Pabasa ay hindi lamang ritwal; ito ay buhay, alaala, at pagmamahalan na nag-uugnay sa kanila sa Diyos at sa isa’t isa.

Sa huli, ang sabayang pagdalo ng pamilya Sotto sa Pabasa tuwing Mahal na Araw ay higit pa sa tradisyon. Ito ay simbolo ng pagkakaisa, debosyon, at pagmamahalan—isang paalala sa bawat Pilipino na sa kabila ng lahat ng problema, kayamanan, at kasikatan, may isang bagay na higit sa lahat: ang pamilya at pananampalataya. Ang kwento ng pamilya Sotto ay isang inspirasyon na kahit sa modernong mundo, may puwang pa rin para sa espiritwalidad, kabutihan, at hiwaga ng tradisyon.