Davao Oriental, Nilunok ang Pride at Nagpasalamat kay Pangulong Bongbong Marcos!

Mga kaibigan, isang hindi inaasahang tanawin ang bumungad sa amin sa probinsya ng Davao Oriental. Ang dati’y matibay na balwarte ng political loyalty, ngayon ay naging sentro ng pagkilala at pasasalamat sa ating Kagalang-galang na Pangulo, Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr. Hindi biro ang nangyari. Ang mga lokal na opisyal—mga mayor, gobernador, at kilalang DDS loyalists—ay tahimik, nakangiti, at nilunok ang kanilang pride para magpasalamat sa agarang aksyon ng pamahalaan.

Sa pagdating ng Pangulo kasama ang sampung cabinet secretary at mga kinatawan ng national agencies, hindi nagtagal ay ipinahayag ng mga taga-Tarragona ang kanilang taos-pusong pasasalamat. Hindi ito simpleng protocol o pormalidad. Ang mga salita ay mula sa puso. Ang aksyon ng pamahalaan—mula sa DSWD, Sagip Kadiwa, at iba pang ahensya—ay mabilis, tahimik, at epektibo. Hindi na kailangang press release o pangako. Dumating ang tulong sa oras ng pangangailangan.

Ang pangyayari ay naganap matapos yumanig ang isang malakas na lindol sa Davao Oriental. Sa gitna ng pagkawasak, nakita ng mga tao ang katotohanan sa gawa, hindi sa salita. Ang mga pagkain, relief goods, at tulong sa mga biktima ay dumating bago pa man magreklamo o humingi ng press coverage. Ito ang nagpatunay sa kredibilidad at kahusayan ng pamahalaan ni Pangulong Marcos.

Hindi biro ang epekto nito. Ang dating simbolo ng DDS pride sa Davao Oriental ay unti-unting napalitan ng simbolo ng pasasalamat at pagkilala sa epektibong serbisyo. Ang mga tanong sa social media—kung sino ang pinakamahusay na presidente—ay biglang napasagot ng mismong mga tao sa lupa: “Sino ang kumilos nang kailangan namin?” At doon, malinaw ang sagot. Pangulong Bongbong Marcos.

Ang mga lokal na opisyal ay nilunok ang pride, nagpakumbaba, at nagpasalamat. Ang dati’y sigaw ng protesta, ngayon ay tahimik na ngiti at papuri. Ang mensahe ay malinaw: ang tunay na lider ay nasusukat sa kilos, hindi sa salita o kulay ng politika.

Ayon sa isang survey, 80% ng mga Pilipino ang positibo ang pananaw kay Pangulong Bongbong Marcos at tinuturing siyang best president. Ngunit higit pa rito, ang kwento sa probinsya ay mas makapangyarihan kaysa anumang survey o social media narrative. Sa harap ng sakuna, hindi ang propaganda ang nagpakita ng epekto kundi ang tulong na konkretong naramdaman ng tao.

Sa kabila ng mga papuri at pasasalamat, may mas malalim na aral na dapat kapulutan. Kapangyarihan, serbisyo, at pagbabago ay mahalaga, ngunit ang tunay na hustisya, awa, at pagmamahal ay nagmumula lamang sa ating Panginoong Diyos. Tulad ng sinasabi sa Genesis 6:8, “But Noah found grace in the eyes of the Lord.” Sa gitna ng kaguluhan at sakuna, nakita ng Diyos ang pusong mapagkumbaba—hindi dahil sa perpekto ang aksyon ni Noah, kundi dahil siya’y sumuko at nagtiwala sa biyaya ng Diyos.

Ganyan din ang mensahe sa atin ngayon. Kahit gaano kabilis at kahusay ang pamahalaan sa pagtugon sa krisis, ang tunay na pag-asa ay nasa pananampalataya sa Diyos. Sa bawat lindol, bagyo, o pagsubok, may pag-asa sa grasya at awa ng Panginoon. Hindi sa tao, hindi sa gobyerno, kundi sa pag-ibig ng ating Panginoong Hesus.

Ang pagkilos ni Pangulong Bongbong Marcos sa Davao Oriental ay simbolo ng liderato na nakatuon sa gawa at resulta, hindi sa pulitika. Ngunit ang mas mahalagang mensahe ay ang kababaang-loob, pasasalamat, at tiwala sa Diyos. Ang bawat Pilipino, sa kabila ng gulo at problema, ay hinahamon na manatiling mapagpakumbaba, magpasalamat, at sumunod sa tama.

Sa mga mata ng mga biktima ng lindol, ang Pangulo ay hindi abstract na lider o pangalan sa survey. Siya ay nakita sa aksyon, sa tulong, sa relief goods, sa pag-ayos ng kanilang buhay pagkatapos ng sakuna. Ang kanilang pasasalamat ay hindi haka-haka, hindi gawa-gawa—ito ay taos-puso, natural, at makapangyarihan.

Ang Davao Oriental ngayon ay isang halimbawa ng pagbabago sa pananaw at puso ng tao. Ang mga dating matitibay na balwarte ng DDS pride ay unti-unting napalitan ng pagkilala sa epektibong serbisyo. Ang tunay na loyalty ay hindi batay sa propaganda, kundi sa aksyon at resulta.

Kaya kung ang tanong ay: Sino ang pinakamahusay na presidente? Marahil ang sagot ay makikita hindi sa survey, hindi sa social media, kundi sa labi ng mga taong dati’y inakala nating magrereklamo o maghihimagsik—ngayon ay nagpasalamat at humanga.

Sa gitna ng lahat ng ito, may mensahe pa rin ng espirituwalidad at moralidad. Kahit gaano kagaling ang lider, ang pinakamahalaga ay ang puso ng tao at ang pagkilos na nakaangkla sa kabutihan at pananampalataya. Ang pasasalamat ng Davao Oriental ay paalala: ang aksyon, kapag sinamahan ng kabutihan, ay nagbubunga ng tunay na respeto at pagkilala.

Kaibigan, sa bawat bagyo ng problema, sa bawat lindol ng buhay, at sa bawat pagkakamali o pagkaligaw, may pag-asa. Tulad ng ipinapakita ng Davao Oriental, ang solusyon at liwanag ay dumarating sa oras ng pangangailangan, at ang tunay na pag-asa ay hindi sa tao kundi sa Diyos.

Ngayon, sa huli, alalahanin natin: ang kwento ng Davao Oriental ay hindi lamang tungkol sa pulitika o survey. Ito ay kwento ng taos-pusong pasasalamat, kababaang-loob, epektibong aksyon, at pananampalataya sa Diyos. Ang bawat aksyon ng lider ay sinusuri ng mata ng tao, at sa huli, ang pinakamahalaga ay ang gawa, hindi salita.

Sa gitna ng intriga, pulitika, at sakuna, manatiling mapagpakumbaba, mapagpasalamat, at may pananampalataya. Iyan ang tunay na aral na dapat kapulutan ng bawat Pilipino—hindi lamang sa Davao Oriental, kundi sa buong bansa.

Purihin ang ating Panginoong Diyos, at magpasalamat tayo sa bawat biyaya, gabay, at tulong na dumarating sa ating buhay. Tulad ng ginawa ng mga taga-Tarragona, hayaan nating ang kabutihan at aksyon ay maging gabay ng ating mga puso at desisyon.

Amen.