Sunod-sunod na Kabiguan: Bigo ang mga Pro-Duterte Senators sa Pagpasa ng Resolusyon Laban sa China

Wala nang paligoy-ligoy pa. Direktang tatalakayin ang sunod-sunod na kabiguan ng mga pro-Duterte senators sa Senado. Kung akala ng ilan ay madaling mapapalitan si Senate President Soto, nagkamali sila. Nabigo sila—at ito’y malinaw sa nangyari nitong nakaraang mga araw.

Noong isang linggo, nagpakitang-gilas ang ilang pro-administration senators na parang siguradong papalitan nila si Senate President Soto. Ang layunin? Palitan siya ng kanilang napiling kandidato, si Lauren Larda. Ngunit sa kabila ng kanilang planong kudita, nabigo sila. Napahiya, nabigo, at walang nagbago sa leadership ng Senado.

Hindi rito nagtapos ang drama. Sumunod ang kanilang tangkang harang sa Senate Resolution No. 256. Ang resolusyong ito ay kritikal, sapagkat ito’y nag-e-express ng paninindigan ng Senado laban sa pambabastos ng China sa ating mga opisyal at institusyon. Binastos ang mga senador tulad nina Kiko Pangilinan, Risa Hontiveros, at pati ang Commodore J. Tarriela ng Philippine Coast Guard.

Dito pumapasok ang kontrobersiya. Alan Peter Cayetano at si Marcoleta ay nagpakitang-hirap upang pigilan ang resolusyon. Pinalusot nila ang argumento na kailangan muna ng hearing, dapat pag-usapan muna ng komite, upang hindi lumala ang tensyon sa pagitan ng Pilipinas at China. Ngunit malinaw ang intensyon: hindi nila gusto ang pagpapahayag ng matatag na paninindigan ng Senado laban sa pambabastos ng China.

Sinasabi ni Cayetano, “Hindi naman ako anti… hindi naman ako pro-China. Pro-Philippines ako.” Pero kabaliktaran ang lumalabas sa aksyon niya. Para bang siya na ang ambassador ng China sa Senado, lumalantad sa bawat debate at deliberasyon. Sa kabila ng kanyang mga pagkukunwari, nakalusot pa rin ang resolusyon. Saludo ang marami sa mayorya ng Senado—hindi nagpatalo sa pressure, hindi nagpadala sa maniobra ng ilang pro-China senators.

Ang paninindigan ng Senado sa resolusyon ay malinaw: dapat manindigan laban sa pambabastos ng China, ipakita ang pagkakaisa, at igiit ang soberanya ng bansa. 15 senadores ang pumirma, na malinaw na simbolo ng lakas ng Senado sa pagtanggol ng interes ng Pilipinas.

Si Marcoleta, sa kanyang bahagi, ay nagbigay ng ibang argumento. Sabi niya, dapat mas malinawan ang publiko tungkol sa isyu ng West Philippines Sea, at dapat pag-usapan muna ang coordinates at claims. Pero malinaw na palusot lamang ito upang mapaliban ang resolusyon, katulad ng ginawa ni Cayetano. Sinabi rin niya na, “Hindi naman ako kontra sa China, gusto ko lang mas malinawan ang ating mga kababayan.” Ngunit ang totoo, lumalabas na pro-China sila, ayon sa analysis ng mga political observers at netizens.

Kaya’t sa kabila ng lahat ng maniobra at palusot, nanindigan ang Senado. Hindi nagpatalo, hindi nagpadala sa pressure, at nailusot ang resolusyon 256. Ito’y malinaw na tagumpay para sa soberanya ng bansa at patunay na kahit may internal conflicts, may mga lider na handang ipaglaban ang tama.

Ang drama na ito ay sumasalamin sa mas malawak na usapin sa politika ng Pilipinas. Makikita dito ang pattern: ang ilang senador ay tila sunod-sunod na kabiguan, sapagkat ang kanilang mga stratehiya ay nakatuon sa personal o partidong interes kaysa sa prinsipyo. Ang termino na “China Tours” na ginamit ni dating Secretary Ronald Yamas ay malinaw na tumutukoy sa mga senators na hindi naninindigan laban sa China, at ito ay totoo sa ilang pro-Duterte senators ngayon.

Ang pagkilos ni Cayetano ay nagpapakita ng oportunismo sa pulitika. Sa kanyang pagkukunwari na pro-Philippines, nagtatago siya ng tunay na intensyon: abalahin, patagalin, at pigilan ang resolusyon. Ang mga ganitong kilos ay nakakaapekto sa pananaw ng publiko, sapagkat nakikita ang Senado na parang nahahati sa linya ng loyalty—mayroong pro-China, mayroong pro-sovereignty.

Subalit sa kabila ng lahat, ang mensahe ay malinaw: hindi pumayag ang Senado sa intimidation at delay tactics. Ang resolusyon ay nailusot, at ipinakita na may integridad at paninindigan ang mayorya ng Senado. Ang mga maninira, tulad nina Cayetano at Marcoleta, ay bumigo sa kanilang layunin—ang patuloy na kabiguan ng ilang pro-Duterte senators ay malinaw na babala sa iba: hindi lahat ay madaling manipulahin.

Ang aral dito, mga kababayan: sa politika, hindi sapat ang posisyon o titulo. Ang aksyon ang mas mahalaga kaysa sa salita. Ang Senado, sa pamamagitan ng resolusyon 256, ay nagpakita na ang prinsipyo at paninindigan ay higit sa oportunismo at diplomacy na nakasalalay sa personal o partidong gain.

Hindi lamang ito kwento ng kabiguan; ito rin ay kwento ng katapangan. Ang Senado ay nagpakita ng lakas ng loob sa kabila ng pressure mula sa ilang miyembro na may hidden agenda. Ang resolusyon ay simbolo ng pagkakaisa ng Pilipinas laban sa paninira at pambabastos ng China sa ating opisyal at teritoryo.

Sa kabuuan, ang sunod-sunod na kabiguan ng ilang pro-Duterte senators ay patunay na hindi laging nananalo ang oportunismo. Kahit sa harap ng malakas na puwersa, may mga lider na handang manindigan para sa tama at para sa bansa.

Sa huli, ang tanong ay nananatiling palaisipan para sa ilan: Sino ang tunay na naninindigan para sa Pilipinas? Sino ang sunod-sunod na nabigo sa sariling maniobra?

Ang Senado ay nagpahiwatig na may pag-asa kapag may pagkakaisa. Kapag ang prinsipyo ay inuuna, hindi matitinag ng anumang pressure, palusot, o paninira. Sa ganitong paraan, ang resolusyon 256 ay hindi lamang isang dokumento; ito ay simbolo ng lakas ng bansa, pagkakaisa, at integridad ng mga lider.

Bunyog, bunyog, halikan na kasama ka! Kapag buklod ay may pag-asa! Luzon, Visayas, Mindanao—isa ang pananaw sa bagong Pilipinas! Ang Senado ay nagpakita na kahit sa harap ng oportunismo, may mga lider na handang ipaglaban ang tama.