Punto Diretso: Ang Kasalukuyang Krisis ng Gobyerno at Ang Mga Kababalaghan ni Roque at Saldico

Mga kabunyog, mga kababayan! Wala na tayong paligoy-ligoy pa. Diretso tayo sa punto, sa katotohanan na nagpapakita ng kahinaan, kapalpakan, at pangungutya sa gobyerno ng Republika ng Pilipinas. Sa kasalukuyan, dalawang pangalan ang nagiging simbolo ng kawalang-gawa at kaisahan ng estado: si Harry Roque at si Saldico. Ang mga taong ito, sa halip na harapin ang hustisya, ay tila nagmamayabang, naglalaro, at pinapalibutan ng mga proteksyon sa labas ng bansa.

Simulan natin kay Harry Roque. Ayon sa kanyang mga pahayag, tinanggap daw ng Interpol ang kanyang request na huwag siyang ilagay sa red notice. Sinasabi niyang ininform niya ang Interpol sa Austria na naga-apply siya ng political asylum. Ayon kay Roque, may assurance daw siya na hindi siya isasama sa listahan ng mga pinaghahanap. Maraming kabunyog, maraming kuro-kuro: may totoo, may tiwali. Ngunit ang punto ay malinaw—parang kinantawan niya ngayon ang buong gobyerno. DOJ, NBI, DILG, DFA—lahat parang walang magawa.

At bakit ganito? Dahil sa tulong umano ng ambassador ng Pilipinas sa Austria, anak pa ni Gloria Arroyo, si Lolly Arroyo Bernas. Nakakalungkot, mga kabunyog, na ang isang opisyal ng gobyerno ay tila tumutulong sa isang taong may seryosong kaso sa Pilipinas—qualified human trafficking, isang krimen na labis na seryoso, hindi biro. Kapag sa Europa sinabi mong human trafficking, mabigat ito.

Ngunit anong nangyayari sa DFA? Anong ginagawa ng DOJ? Anong ginagawa ng DILG? Wala! Wala silang konkretong aksyon para ipakita na ang gobyerno ng Pilipinas ay hindi pwedeng paglaruan. Napapahiya ang estado sa mata ng mundo. Napapahiya ang ating bansa.

At hindi lang si Roque. Naroon din si Saldico, na hanggang ngayon ay hindi maaresto, hindi maibalik sa bansa. Parang ang gobyerno ay natatalo sa mga pugante, na ang tanging ginagawa ay manahimik, magpalipat-lipat ng responsibilidad, at hayaan ang sistema na malunod sa kalituhan.

Ano ang nangyayari sa mga lider natin? Si Jun Briulia, panay panay ang interviews, pero walang konkretong aksyon. Tinatanggal pa si Tory sa PNP kahit hindi pa tapos ang proseso. Si Secretary Lazaro ng DFA? Wala ring aksyon. Si Secretary Vida ng DOJ? Tahimik. Ang gobyerno, sa halip na magpakita ng lakas, ay nagiging pabigat sa sarili nitong tungkulin.

Mga kabunyog, mga kababayan, naiinsulto tayo. Hindi lang mga opisyal ng gobyerno ang naiinsulto—tayo rin, bilang mamamayan, ay napapahiya. Kapag ang gobyerno ay hindi na kayang ipagtanggol ang sarili laban sa mga kriminal at oportunista na ginagamit ang kanilang posisyon sa labas ng bansa, sino ang maniniwala na may hustisya sa loob?

At paano nga ba tumatakbo si Roque sa Austria? Political asylum. Ayon sa kanya, malaki raw ang paniniwala niya na maaaprubahan ito. Ngunit hindi ba’t sa Netherlands ay hindi na-approve ang application niya? Ano ba ang mangyayari sa Austria? Ang problema, mga kabunyog, ay tila may proteksyon siya mula sa embahador mismo, kaya hindi siya nahahawakan.

At hindi lang iyon. Si Cassandra Leong, kasabwat ni Roque, ay nakalaya mula sa House of Representatives kung saan siya nakakulong dahil sa contempt. Ngayon, hindi na alam kung nasaan siya. Puwede na ngang nasa ibang bansa rin. Ang mga kababayan, ang tanong: paano na ba natin haharapin ang ganitong sitwasyon kung ang mga kasabwat ng mga kriminal ay nakakalusot nang walang kaparusahan?

Mga kabunyog, ang yabang ni Roque ay walang kapantay. Tinuturing niya na ang gobyerno ay walang magagawa sa kanya. “Bigo na naman daw ang gobyerno sa Interpol,” sabi niya. Pero ang totoo, hindi lang gobyerno ang nabibigo—tayong mga mamamayan ay nakararanas ng pangungutya at kahihiyan.

Sa kabila nito, ang gobyerno ay may lahat ng kapangyarihan: lahat ng resources, lahat ng networks, lahat ng koneksyon. Napaka-makapangyarihan ng estado, pero bakit hindi ito nagagamit? Bakit hinahayaan natin na malagay sa panganib ang ating karangalan at ang pananampalataya ng mamamayan sa sistema?

Ito ang puntong diretso, mga kabunyog. Dapat ipakita ng gobyerno na hindi ito puwedeng maliitin. Dapat si Roque at si Saldico ay maaresto at maibalik sa Pilipinas. Dapat ang DFA, DOJ, DILG ay magtulungan, hindi magpalipat-lipat ng responsibilidad. Dapat ipakita na ang Republika ng Pilipinas ay may integridad at kapangyarihan na ipagtanggol ang sarili laban sa mga opportunista.

At habang ang estado ay tila nagpapahina, ang mga kababayan ay nanonood. Nakakalungkot, nakaka-frustrate. Ngunit ang mensahe ay malinaw: sa bawat kabunyog, sa bawat sulok ng Luzon, Visayas, at Mindanao, dapat isigaw natin ang ating paninindigan. Ang gobyerno ay hindi puwedeng kalabanin o maliitin. Ang gobyerno ay dapat igalang, ipagtanggol, at panatilihing matatag.

Bunyog! Halikan na kasama ang kaalaman at pakikipagkaisa. Kapag ang mamamayan at gobyerno ay buklod, may pag-asa. May pag-asa sa bagong Pilipinas. May pag-asa na ang hustisya ay mananalo sa katiwalian. May pag-asa na ang mga oportunista tulad nina Roque at Saldico ay hindi magtatagumpay.

Sa wakas, mga kabunyog, ang mensahe ay malinaw: BUNYOG! BUNYOG! BUNYOG! Ang gobyerno ay matatag, ang bayan ay matibay, at ang hustisya ay hindi kailanman mawawala. Ang bawat Pilipino, sa kabila ng lahat ng kalituhan, ay may karapatang isigaw: Hindi puwedeng paglaruan ang Republika ng Pilipinas!