“Pulong Duterte, Kinabahan Ba? Ang No Work No Pay Bill ni Sandro Marcos at ang Katotohanan sa Pulitika”

Sa gitna ng mainit na usapin sa pulitika, biglang sumulpot ang isang balita na ikinabigla ng marami. Si House Majority Leader Ferdinand “Sandro” Marcos ng Ilocos Norte ay nagpaplano ng isang batas na maaaring magbago sa sistema ng pagtratrabaho ng mga pulitiko sa bansa. Ang panukala? No Work, No Pay Bill para sa lahat ng miyembro ng Kongreso. Sa isang iglap, nagkaroon ng kuryosidad, tensyon, at debate sa media at sa publiko: Kinabahan nga ba si Pulong Duterte?

Ang balita ay mabilis kumalat. Ayon sa mga ulat, si Sandro Marcos ay nagbahagi ng planong ipasa ang batas na ito para mapanatili ang disiplina sa mga opisyal ng pamahalaan—lalo na sa mga laging absent sa plenary sessions at committee hearings. Ang layunin, ayon kay Sandro Marcos, ay hindi man targetin ang sinuman, kundi palakasin ang Kongreso bilang institusyon at mapabuti ang kalidad ng mga batas na ipinapasa.

Ngunit bakit nga ba ito naging mainit na usapin? Maraming Pilipino ang nakakita ng mga sikat na pulitiko—mga senador at kongresista—na madalas absent sa trabaho ngunit tuloy-tuloy ang kanilang sahod. Isang halimbawa dito si Bato Dela Rosa, na kadalasang absent sa Senado pero patuloy ang sahod. Ang tanong ng publiko: Bakit exempted ang mga elected officials sa basic na prinsipyo ng trabaho?

Sa isang press release, sinabi ni Sandro Marcos, “It’s no secret that there have been cases of absenteeism. Hindi po nagpapakita sa mga committee hearings, hindi nagjo-join sa debates, pero sumasahod.” Dito nagsimula ang mainit na diskusyon. Para sa marami, ito ay hindi patas, lalo na kung ikukumpara sa karaniwang Pilipino na kapag hindi pumasok sa trabaho, wala ring sahod.

Ang proposed bill ay malinaw ang layunin. Ayon sa House Deputy Speaker, Paulo Ortega, “This bill simply ensures that the public money is spent only when public work is done. It is an institutional reform, not a partisan measure.” Ibig sabihin, ang No Work No Pay Bill ay hindi para saktan ang sinuman kundi para siguraduhin na ang pera ng bayan ay gagamitin ng tama at epektibo.

Ngunit sa kabila ng maayos na layunin, may tensyon sa pulitika. Ang media at publiko ay nagtanong kung paano ito tatamaan sa mga sikat at powerful na opisyal, at kung paano ito ipatutupad sa praktika. Ang sagot ni Sandro Marcos ay malinaw: “Hindi ito para sa personal na interes o para i-target ang kahit sino. Para ito sa institusyon, para masigurado na ang pinakamahusay na batas ay maipapasa para sa Pilipino.”

Bigla ring sumulpot si Pulong Duterte sa isyu. Matapos ang mga ulat, napansin ng publiko ang kanyang presensya at reaksyon sa media. Ngunit ayon sa report, nag-decline si Pulong Duterte ng comment, isang senyales ba ng kaba? O simpleng diskarte lamang sa media? Ang sabi niya: “No comment na lang.” Ngunit sa likod ng “no comment,” may bakas ng tensyon: tila ba natagpuan ng Pulong ang isang balak na magpapakita ng katotohanan sa absenteeism sa Kongreso.

Maraming eksperto sa pulitika ang nagsabi na ang ganitong panukala ay maaaring magdala ng malalim na pagbabago sa kultura ng Kongreso. Sa kasalukuyan, may mga pulitiko na tila naabot na ang threshold ng pagiging absent at di-responsable, ngunit patuloy ang kanilang benepisyo. Kung maisasabatas ang No Work No Pay, malalantad ang hindi patas na sistema ng sahod sa mga elected officials.

Isa pang punto na pinapansin ng publiko ay ang epekto nito sa quality of legislation. Ayon kay Sandro Marcos, “The more people debate on legislation, the better the quality of legislation is produced. Kailangan nandun sila kapag may pinag-uusapan.” Kapag kulang ang attendance, may posibilidad na magkaroon ng lapsus o loopholes sa mga batas, na maaring magdulot ng perwisyo sa sambayanang Pilipino.

Hindi rin maikakaila na may mga kritiko. May nagsabi na ito ay posibleng political maneuvering, isang paraan upang bigyan ng spotlight ang isang politiko laban sa iba. Ngunit malinaw ang depensa ni Marcos: ang bill ay institutional reform, hindi personal o partisan. Ang malinaw na rules ay ipatutupad sa lahat, at sila lamang na uma-attend at naglilingkod ng tapat ang mapapakinabangan.

Bukod dito, may mga social media reactions na nagpapakita ng intense public interest. Marami ang natuwa, dahil para sa kanila, ito ay simbolo ng accountability at transparency sa pamahalaan. Ang mga netizens ay nagsabing: “Finally, may batas na para sa fairness. Kung hindi ka nagtatrabaho, hindi ka dapat bayaran. Tama na ang abuso sa public funds.”

May isa pang aspeto na hindi maikakaila: ang pressure na dulot sa absentee officials. Ang ganitong batas ay magbibigay ng mensahe: Hindi na pwedeng magtago. Hindi na pwedeng umabsent habang tumatanggap ng sahod. Para sa iba, ito ay isang wake-up call sa mga opisyal na dapat seryosohin ang kanilang tungkulin.

Sa kabuuan, ang proposed No Work No Pay Bill ni Sandro Marcos ay isang matapang na hakbang sa pagbabago ng kultura ng pulitika sa Pilipinas. Pinapakita nito ang matinding kahalagahan ng accountability, fairness, at responsibility. Ang mga opisyal na madalas absent ay maaapektuhan, ang kalidad ng mga batas ay mapabubuti, at ang pondo ng bayan ay magagamit lamang sa tamang paraan.

Sa gitna ng lahat, ang tanong ay: Kinabahan ba talaga si Pulong Duterte? O simpleng diskarte lamang sa media upang hindi magbigay ng opinyon sa isyu? Kahit na “no comment,” ang mensahe ay malinaw: Ang bansa ay nakatutok sa kung paano haharapin ang absenteeism sa Kongreso. Ang bawat galaw, pahayag, at kilos ng mga lider ay sinusuri ng publiko, at ang pressure ay hindi maiiwasan.

Sa huli, ang kwento ng No Work No Pay Bill ay higit pa sa isang simpleng panukala. Ito ay kwento ng hustisya, accountability, at pagpapakita ng integridad sa pamahalaan. Ang bawat miyembro ng Kongreso ay pinapaalalahanan: kapag walang ginagawa, wala ring sahod. Ang bawat Pilipino ay nanonood, abangers at puno ng kuryosidad. At sa likod ng lahat ng ito, si Sandro Marcos ay tila nagsisimula ng isang bagong kabanata sa politika ng Pilipinas, isang laban para sa fairness, transparency, at tamang pamamahala ng public funds.

Ang susunod na tanong: Ito na ba ang simula ng malalim na pagbabago sa Kongreso? O ito ay panandaliang sensational news lamang? Ang kasaysayan ay magpapakita. Ngunit sa ngayon, ang bawat Pilipino ay abangers, nakatutok sa bawat detalye, at naghihintay sa mga susunod na kaganapan. Ang No Work No Pay Bill ay hindi lamang batas; ito ay simbolo ng pagkilos laban sa absenteeism at katiwalian, at isang paalala sa lahat na sa pamahalaan, ang serbisyo sa bayan ay hindi biro—at hindi dapat may sahod kung walang trabaho.