BOMBASYA! SENADOR MARCOLETA NAG-TY-UP SA JAPANESE FAR-RIGHTIST SHUNICHI FUJIKI SA JAPAN – LIHIM NA PARTNERSHIP PARA IBALIK SI DUTERTE SA PILIPINAS O PROPAGANDA LANG?

Mga kababayan, hawak ninyo na ba ang inyong dibdib? Dahil ang balitang ito ay hindi basta-bastang chismis – ito ay isang eksplosibong pagtutuklas na maaaring magpagulo sa buong pulitika ng Pilipinas! Sa gitna ng tahimik na gabi sa Japan, si Senator Rodante Marcoleta, ang matinding tagasuporta ni dating Pangulong Rodrigo Duterte, ay lihim na nagpunta doon at nakipagkita kay Shunichi Fujiki – ang kontrobersyal na Japanese far-rightist na naging bayani ng mga DDS sa United Nations Human Rights Council. Ano ang nangyari? Bakit sila nagkita? At ano ang kanilang tunay na plano? Ito ang mga tanong na nagpapainit sa ating dugo ngayon!

Diretso sa punto, walang paligoy-ligoy: Si Marcoleta ay hindi nagbakasyon sa Japan para lang mag-shopping o mag-selfie sa Mount Fuji. Pumunta siya doon para makipag-meeting kay Shunichi Fujiki. May mga litrato na kumakalat sa social media – dalawang lalaking nagngingitian, nagkakamay, parang dalawang matandang kaibigan na may malaking lihim. “Magta-ty-up kami,” anila. “Magtutulungan kami. Magiging partner kami para mapabalik si Duterte sa Pilipinas.” Susmaryosep! Parang pelikula ito – international alliance laban sa ICC! Pero teka muna, mga kabunyog… sino ba talaga si Shunichi Fujiki?

Sa aking mabilis na imbestigasyon, lumalabas na si Fujiki ay hindi ordinaryong Japanese citizen. Siya ay kilalang far-rightist – tagahanga ng Japanese militarism noong panahon ng World War II. Alam niyo ba ang ibig sabihin ng “far-right” sa konteksto ng Japan? Ito ang ideolohiya na nagtulak sa Japan na sakupin ang buong Asia noon. Tinatawag nila itong “Greater East Asia Co-Prosperity Sphere.” Gusto nilang paalisin ang mga European powers – ang French sa Indochina (Vietnam, Laos, Cambodia), ang British sa Burma, Malaya, at India, ang Amerikano sa Pilipinas, at maging ang Dutch sa Indonesia. Ginamit ng Japan ang lakas ng militar nila para sakupin ang lahat. Libu-libong buhay ang nasayang. At ang pinakamadilim na bahagi? Ang comfort women – daan-daang Pilipina, Koreana, at Tsina na ginawang sex slaves ng Japanese soldiers. Pero ang grupo ni Fujiki? Hindi nila kinikilala iyon! Sinasabi nilang “hindi totoo” o “propaganda lang” ang mga krimen ng Japan noon.

Ito ang parehong lalaki na nagsalita sa UN Human Rights Council at binatikos ang gobyerno ng Pilipinas dahil “hindi raw binigyan ng due process” si Duterte nang isurrender sa ICC. Tuwang-tuwa ang mga DDS! “May Japanese na nagtatanggol kay Digong!” sigaw nila. Ngayon, itong si Fujiki at si Marcoleta ay magtatandim daw. Magtutulungan para mapabalik si Duterte. Paano? Ano ang plano nila? Mystery ito, mga kababayan! May lihim ba silang dokumento? May koneksyon ba sa mas malalaking grupo? O ito ba ay simpleng pagpapakita lang para mapanatili ang suporta ng mga Duterte loyalists?

Isipin ninyo ang intensity ng sitwasyon. Si Duterte ay nasa ilalim ng ICC arrest warrant. Kahit ang Pangulo ng Pilipinas ngayon, kahit ang Korte Suprema, kahit ang Chief Justice – wala silang kapangyarihan na utusan ang ICC. Bakit? Dahil ang International Criminal Court ay independent! Hindi ito sakop ng kahit anong bansa. Noon pa, nagpasa na ang Senado ng resolusyon para ipabalik si Duterte – ano ang nangyari? Wala! Zero! Kahit isang hakbang, walang epekto. Ngayon, si Marcoleta lang – isang senador – at isang Japanese far-rightist ang magpapabago niyan? Nagpapatawa ba sila?

Pero huwag tayong maging kampante. May emosyong lumalabas dito na hindi basta-basta. Para sa mga tagasuporta ni Duterte, ito ay pag-asa – “May kakampi na tayo sa abroad!” Para sa mga kritiko, ito ay katatawanan na may mapanganib na twist. Dahil kung magsama-sama ang mga taong tulad nila – ang far-right ideologies mula sa Japan at ang matinding pulitika dito sa atin – ano ang mangyayari sa ating demokrasya? May posibilidad ba na maging daan ito para sa mas malalaking galaw? O ito ba ay puro drama lang para sa SMNI at iba pang pro-Duterte media na nagpapalabas ng mga pictures at video para mapanatili ang ingay?

Sa aking mas malalim na pagtingin, pare-pareho ang kaisipan nila. Si Duterte, si Marcoleta, at si Fujiki – lahat sila ay may matinding paniniwala sa “strongman” approach. Walang awa sa mga kritiko, walang kompromiso sa “kanilang katotohanan.” Si Fujiki ay hindi kinikilala ang kasaysayan ng Japan bilang mananakop. Si Duterte naman ay may sariling istilo ng paghahari na kontrobersyal. At si Marcoleta? Kilala nating lahat siya bilang matalas na debater sa Senado na laging nasa linya ng mga Duterte. Ngayon, sila’y nagkakaisa. Parang isang bagong axis ng kapangyarihan – pero saan patungo?

Mga kabunyog, huwag tayong magpalinlang. Kahit gaano ka-sensational ang mga litrato, kahit gaano ka-emotional ang mga pahayag nila, ang katotohanan ay nananatiling malinaw: Walang sinuman – kahit senador, kahit Japanese activist – ang makakapag-utos sa ICC na bitawan si Duterte. Walang power iyon. Walang magic wand. Ito ay international law, hindi barangay election. Pero bakit nila ito ginagawa? Para sa publicity? Para sa suporta? O may mas malalim na agenda na hindi pa natin nakikita?

Ang emosyon ko bilang Pilipino ay halo-halo. Galit sa pagpapanggap. Pagkabahala sa posibleng disinformation. At pagtataka – bakit kailangan pang pumunta sa Japan para lang makipag-usap tungkol sa isang bagay na imposibleng mangyari? Ito ba ang bagong uri ng “diplomacy” na ginagawa ng ating mga opisyal? O ito ba ay patunay na ang pulitika ngayon ay hindi na tungkol sa solusyon kundi tungkol sa drama at emosyon?

Habang kumakalat ang mga larawan nila, habang nagtratrending ang kanilang “partnership,” ang tanong ay nananatili: Ano ang susunod na hakbang? May follow-up meeting ba sa ibang bansa? May involvement ba ang ibang Japanese rightist groups? O ito na ang katapusan – isang malaking ingay na walang laman? Sa ngayon, ang tanging sigurado ay ang mga kababayan natin ay nanonood, nag-aabang, at handa sa susunod na kabanata ng kwentong ito.

Mga kabunyog mula Luzon, Visayas, Mindanao – isa ang ating pananaw. Sa bagong Pilipinas, ang katotohanan ang ating sandigan. Huwag tayong magpaloko sa sensational na balita kung hindi naman ito may substance. Si Marcoleta at Fujiki ay maaaring mag-partner, pero ang ICC ay hindi nagbabago ng desisyon dahil sa pictures o press release. Ito ang realidad.

At sa huli, ang tanong na pinakamatindi: Kung talagang may plano sila, bakit hindi nila sabihin nang diretso sa sambayanan? Bakit kailangan pa ng meeting sa Japan? May itinatago ba sila? O ito ba ay isa na namang hakbang para mapanatili ang ingay habang ang totoong isyu ng bansa – kahirapan, korupsyon, at hinaharap – ay nakalimutan na naman?

Mga kababayan, ito ang tunay na misteryo. At habang hinahanap natin ang mga sagot, tandaan natin: Ang tunay na kapangyarihan ay nasa atin – sa ating mga boto, sa ating boses, at sa ating pag-iisip. Huwag tayong maging bahagi ng drama. Maging kritikal tayo. Maging mapagmasid. Dahil sa mundong ito ng pulitika, ang pinakamalalaking lihim ay madalas na nakatago sa likod ng pinakamalalakas na ngiti.

Bunyog! Bunyog! Sa pagkakaisa, may pag-asa. Luzon, Visayas, Mindanao – isa ang pananaw. Sa bagong Pilipinas, ang katotohanan ang mananaig!