MULA SA WORKSHOP ROOM NI RICKY LEE HANGGANG SA ENTABLADO NG MUNDO: ANG MAKULAY, MISTERYOSO, AT EMOSYONAL NA PAGLALAKBAY NI ISABEL DE LEON SA SHOWBIZ AT BUHAY

Parang eksena sa pelikula na hindi isinulat para sa kamera, kundi para sa tadhana. Sa edad na apat na taong gulang, habang ang ibang bata’y abala sa laruan at kwentuhan, isang batang babae ang tahimik na nakaupo sa sulok ng isang workshop room—nakikinig, nagmamasid, at humihinga ng sining. Siya si Isabel de Leon, at ang lugar na iyon ay hindi basta silid: iyon ang scriptwriting workshop ng batikang si Ricky Lee. Ang ama niyang si Dean de Leon, isang manunulat, ang palaging naroon—at dahil wala siyang makakasama sa bahay, si Isabel ang naging laging kasama. Doon nagsimula ang lahat.

Sa kwarto kung saan ang mga salita ay hinuhubog para maging buhay, doon naging palaruan ni Isabel ang sining. Sa sahig siya nauupo, nakababad sa mga usapan ng mga beteranong manlilikha. Hindi niya alam noon, ngunit ang mga eksenang iyon—ang katahimikan, ang tawa, ang luha—ay unti-unting umuukit sa kanyang pagkatao. Hanggang isang araw, isang tanong ang binitiwan ni Ricky Lee na tila nagbukas ng pintuan ng kapalaran: “Bakit hindi natin subukan siyang mag-audition?”

Mula roon, ang tahimik na bata ay naging bagong tinig ng telebisyon. Sa edad na anim, pumasok si Isabel sa makulay ngunit masalimuot na mundo ng showbiz. Taong 2000, unang nasilayan ng publiko ang kanyang galing sa afternoon soap na “Munting Anghel,” kung saan ginampanan niya si Angelina. Hindi nagtagal, nahulog ang loob ng manonood sa kanyang inosenteng pagganap—isang batang may lalim na lampas sa kanyang edad.

Sunod-sunod ang proyekto. Mula 2001 hanggang 2007, naging bahagi siya ng isang sitcom sa GMA Network, ginampanan ang Duday, ang bunsong anak sa “Daddy Di Do Du.” Sa bawat episode, mas lalo niyang pinatatag ang kanyang lugar sa industriya. Hindi siya basta child star—siya’y tagapagdala ng emosyon, kayang magpatawa, magpaiyak, at magpatahimik ng eksena.

Ngunit dumating ang pelikulang “Magnifico” noong 2003—at dito nagbago ang lahat. Bilang Helen, isang batang may cerebral palsy, hinarap ni Isabel ang isa sa pinakamabigat na papel sa kanyang murang karera. Hindi ito basta pag-arte; ito’y pagsisid sa sakit, pangarap, at katahimikan ng isang batang may kapansanan. Ang bawat tingin, bawat galaw, bawat hinga—lahat ay may bigat. At nang ipalabas ang pelikula, tahimik ang mga sinehan, ngunit maingay ang papuri.

Gantimpala ang sumunod: Best Child Actress sa FAMAS, pati mga parangal mula sa Gawad Tanglaw, Guillermo Mendoza Memorial Scholarship Foundation, at Star Awards. Isang batang minsang naglalaro sa workshop room, ngayo’y kinikilala ng buong industriya.

Hindi doon nagtapos ang kanyang paglalakbay. Sa mga sumunod na taon, lumitaw siya sa iba’t ibang serye ng Kapuso Network—“Love to Love,” “Mulawin,” at “Fantastikids.” Tatlong pelikula pa ang kanyang pinagbidahan bago siya pansamantalang lumayo sa showbiz noong 2009. At dito pumasok ang isang madilim na yugto.

Habang ang kamera ay nakatuon sa iba, si Isabel ay dumaan sa pagbabago ng katawan at sarili. Tumaba siya. Naranasan ang pambubully. Ang batang minsang hinangaan, ngayo’y hinusgahan. Hindi na raw siya ang “cool kid” sa telebisyon. Ngunit sa halip na sumuko, pinili niyang magpatuloy—sa tahimik na paraan.

Taong 2011, nagbalik siya—ngunit ibang Isabel na. Lumipat siya sa Kapamilya Network, at sunod-sunod ang proyekto: “Nasaan Ka, Elisa?”, “Maria Mercedes,” at “Ipaglaban Mo.” Nagpakita rin siya ng husay sa TV5 sa mga programang “Trenderas” at “Wattpad Presents.” Ipinakita niya na hindi siya ikinulong ng nakaraan—kaya niyang magbago, umangkop, at lumaban.

Hindi rin natapos sa pag-arte ang kanyang tapang. Noong 2013, inilunsad niya ang kanyang music career sa album na “Love Zone.” Isa na namang pinto ang binuksan—isang panibagong anyo ng pagpapahayag. At sa kanyang pagbabalik sa Kapuso Network, lalo pang sumigla ang kanyang karera: “Magkaibang Mundo” (2016), kontrabida sa “Super Ma’am” (2017), ang mataray ngunit nakakatawang Taylor sa “My Guitar Princess” (2018), at ang matinding karakter sa “Dragon Lady” (2019). Sa bawat papel, may bakas ng isang aktres na dumaan sa apoy.

Ngunit ang pinakamatapang na hakbang ay dumating noong 2019—nang pumasok siya sa mundo ng beauty pageants sa Miss World Philippines. Hindi lamang ganda ang dala niya, kundi adhikain. Ang kanyang beauty with a purpose ay para sa ChildHaus Manila, tumutulong sa mga batang may cancer. Dumaan siya sa mahigpit na training, kasama ang mga institusyong humubog sa mga reyna ng mundo. At sa kauna-unahang sali, naiuwi niya ang titulong Miss Multinational Philippines 2019.

Isang tagumpay na hindi inaasahan—isang patunay na may higit pa sa kamera at entablado. Ngayon, nananatiling pribado at tahimik ang buhay ni Isabel. Nasa America, naglalakbay, nag-eexplore, nag-iisip. Wala pang asawa, bagama’t marami na ang nanligaw. At marahil, iyon ang pinakamalaking misteryo: saan patutungo ang kanyang susunod na hakbang?

Sa huli, ang kuwento ni Isabel de Leon ay hindi lamang kuwento ng kasikatan. Ito ay kuwento ng paglaki sa gitna ng sining, ng pagkawala at pagbabalik, ng tapang na baguhin ang sarili, at ng pananahimik na puno ng lalim. Mula sa sahig ng workshop room hanggang sa entablado ng mundo, isa lang ang malinaw: ang kanyang kuwento ay patuloy pang isinusulat—at tayo, bilang saksi, ay patuloy na maghihintay.