MULA 39TH FLOOR HANGGANG SA ANINO NG KATOTOHANAN: ANG MADILIM NA REKLAMO, ANG LUMUNDAG NA DRIVER, AT ANG HIWAGANG BUMABALOT KINA MICHELLE D., RIAN RAMOS, AT SAMANTHA PANLIL

Sa isang iglap, isang pangalan ang sumabog sa mga headline, sa social media, at sa halos lahat ng programa sa telebisyon. Isang salaysay na parang hinugot sa pelikula—mapanganib, marahas, at puno ng tanong. Isang driver at personal assistant na nagpakilalang si alias “Totoy,” ang dumulog sa National Bureau of Investigation. Ang kanyang paratang? Siya raw ay ikinulong, binugbog, at muntik nang mapatay. Ang mga itinuturo niyang salarin? Sina Michelle D., Rian Ramos, Samantha Panlil, at maging ang mga bodyguard umano ng isa sa kanila.

Enero 17—dito raw nagsimula ang lahat. Galing umano sila ni Rian sa isang taping nang bigla siyang pwersahang isama paakyat sa isang condo unit. Wala raw pahintulot. Walang paliwanag. Doon, ayon sa kanyang salaysay, siya’y pinagbintangan ng pagnanakaw ng isang ampao—isang ampao na hindi raw basta-basta, kundi naglalaman umano ng mga sensitibong larawan na may napakalaking halaga. Mga larawang ayon sa bulong-bulungan ay maaaring yumanig sa buhay ng ilang personalidad.

Sa loob ng condo, ayon sa reklamo, doon nagsimulang bumigat ang hangin. Tatlong araw umano siyang ikinulong. Tatlong araw na paulit-ulit na sinaktan ng dalawang bodyguard. Dagdag pa niya, hindi lamang mga tauhan ang sangkot—kundi mismong sina Michelle, Rian, at Samantha. Sa bawat suntok, sa bawat hampas, iisa raw ang hinihingi: ang pag-amin. Nasaan ang ampao? Nasaan ang mga retrato?

Ngunit mas lalong tumindi ang kwento nang isalaysay niya ang isang pag-uusap na umano’y kanyang narinig—ang mga bodyguard daw ay nag-uusap na “tatapusin na siya.” Sa puntong iyon, ayon kay Totoy, nanaig ang takot kaysa sakit. Kaya sa isang desperadong sandali, ginawa niya ang isang bagay na halos hindi kapani-paniwala: tumalon siya mula sa ika-39 na palapag.

Isang eksenang parang imposible. Isang pagbagsak na parang hinamon ang grabidad. Ayon sa kanyang kwento, may nahawakan siyang lubid habang bumabagsak at milagrosong napadpad sa isang bukas na bahagi ng ika-25 palapag. Buhay. Nanginginig. Ngunit hindi pa tapos ang bangungot. Pagkababa raw niya, nakaabang pa rin ang mga bodyguard. Muli siyang dinala pabalik sa ika-39 na palapag—parang isang siklong ayaw siyang pakawalan.

Enero 19—isa na namang kabanata. Dinala raw siya nina Michelle sa isang police station at inireklamo ng qualified theft. Doon, ayon sa kanya, muli siyang nakaranas ng pananakit. Ngunit ang hangin ay biglang nagbago noong Enero 22, nang i-dismiss ng Makati Prosecutor’s Office ang kasong isinampa laban sa kanya. Sa sandaling iyon, nakalabas siya ng presinto—dala ang sugat sa katawan at ang kwento na magpapayanig sa publiko.

Samantala, hindi rin nanatiling tahimik ang kabilang panig. Sa inilabas na pahayag ng kampo nina Michelle at Rian sa pamamagitan ng kanilang abogado na si Atty. Maggie Abraham Garduk, mariing itinanggi ang mga alegasyon ng illegal detention at pananakit. Ayon sa kanila, wala pa silang natatanggap na opisyal na reklamo mula sa NBI. At kapag natanggap man ito, agad daw nilang sasagutin ang mga paratang.

Iginiit din ng abogado na ang huling insidente ng kanilang mga kliyente sa nagrereklamo ay noong magsampa si Michelle ng kasong qualified theft laban dito. Inamin umano mismo ng nagrereklamo ang naturang kaso at naibalik pa ang ilan sa mga gamit na kinuha. Dahil dito, naniniwala ang kampo nina Michelle at Rian na ang isinampang reklamo sa NBI ay maaaring isang uri ng paghihiganti—isang panlaban sa naunang kasong isinampa laban kay alias Totoy.

Ngayon, si Totoy ay nasa pangangalaga ng Volunteers Against Crime and Corruption habang patuloy ang imbestigasyon ng NBI. Ngunit habang tumatakbo ang proseso ng batas, mas mabilis ang takbo ng opinyon ng publiko. May mga naniniwala sa kanyang kwento—na walang taong basta-basta tatalon mula sa ika-39 na palapag kung hindi desperado. Mayroon ding nagdududa—sapagkat ang kwento ay tila lampas sa pisikal na posibilidad, parang eksena sa teleserye o aksyon pelikula.

At naroon ang mas malaking misteryo: ano ba talaga ang laman ng nawawalang ampao? Bakit sinasabing may mga sensitibong retrato? Bakit umano ito dinala sa probinsya? Bakit may halaga raw na umaabot sa milyon-milyon? Ang mga tanong na ito ang lalong nagpapainit sa usapin—sapagkat sa likod ng pananakit at akusasyon, tila may lihim na mas malalim pa kaysa sa nakikitang sugat.

Sa gitna ng lahat ng ito, isang paalala ang paulit-ulit na lumulutang: hindi dapat kinukuha ng sino man ang batas sa sariling kamay. Kung may kasalanan, may proseso. Kung may pagdududa, may tamang daan. Ngunit kapag naghalo ang galit, takot, at lihim, nagiging delikado ang lahat—lalo na kapag pangalan ng mga kilala ang nasasangkot.

Hanggang ngayon, wala pang pinal na hatol. Wala pang buong katotohanan. Ang meron lamang ay dalawang magkasalungat na naratibo—isang kwento ng diumano’y pambubugbog at pagkakulong, at isang depensang nagsasabing ito’y isang imbentong panlaban. Sa pagitan nila, naroon ang publiko—nakikinig, nagtatanong, naguguluhan.

At marahil, dito nagiging tunay na sensational ang headline. Hindi dahil sa talon mula sa ika-39 na palapag, kundi dahil sa isang tanong na patuloy na bumabagabag: sino ang nagsasabi ng totoo? Sa anino ng condo, sa pagitan ng batas at tsismis, isang katotohanan ang pilit hinahanap. At hanggang hindi ito natutuklasan, mananatiling bukas ang sugat—sa katawan man ng nagrereklamo, o sa tiwala ng publiko sa hustisya.