“Ang Unang Buong Buwan ng Aking Ina: Isang Gabing Pinuno ng Liwanag at Alaala”

Oh my gosh. Ang gabing ito ay hindi basta ordinaryo. Ang buwan ay sumikat sa langit, puno ng init at dilaw na kislap, para bang nagbigay-pugay sa isa sa pinakamahalagang tao sa aking buhay—ang aking ina. Ito ang kanyang unang buong buwan mula nang siya’y pumanaw, at para sa akin, ang bawat sinag nito ay tila humahaplos sa aking puso, nagbabalik ng alaala at nagbibigay ng bagong pag-asa.

Habang nakatitig ako sa langit, ramdam ko ang init ng liwanag ng buwan sa aking mukha. Parang sinabi nito: “Nandito ako, anak. Huwag kang mag-alala.” Ang kulay na dilaw at malambot, tila gintong kumot, ay bumalot sa paligid, nagdudulot ng kakaibang kapayapaan. Sa bawat crater na nakikita ko sa ibabaw ng buwan, parang may lihim na kwento, parang mga alaala ng mga taong minahal natin na nag-iwan ng marka sa ating puso.

Kasama ko ang aking mga anak—Nicole, Justin, Dex, Ali—at ramdam ko ang kanilang pagmamahal. Nakaupo sila sa tabi ko, hawak ang aking kamay, at sabay naming pinagmamasdan ang himala sa itaas. Ang simpleng sandaling ito, kahit sa katahimikan, ay puno ng pagmamahalan at koneksyon. Napagtanto ko na kahit wala na ang ina ko sa mundong ibabaw, nananatili siya sa bawat halakhak, sa bawat haplos, sa bawat titig ng aking mga anak.

Nagparamdam ang ina namin. Sa unang pagkakataon, ramdam ko ang presensya niya. Hindi sa pamamagitan ng salita, kundi sa pamamagitan ng liwanag, sa init ng buwan, at sa kapayapaan na bumabalot sa akin. Tila sinabi niya, “Nasa akin ang gabing ito para sa iyo.” At doon, sa ilalim ng buo at maliwanag na buwan, naalala ko ang lahat ng simpleng detalye ng kanyang pagmamahal—ang mga gabing binantayan niya ako, ang mga hapunan na sabay naming tinikman, ang mga tawa at luha na sabay naming naranasan.

Kasabay ng pagmumuni-muni, naalala ko ang lumang aklat na binasa sa akin ng aking kaibigan, isang kuwentong puno ng misteryo at pantasya—ang “Princess Irene and the Goblin.” Sa bawat pahina, ramdam ko ang koneksyon sa mga kwento ng lumang kababaihan at prinsesa, mga alaala na tila naglalakbay sa oras. Ang pagtingin sa buwan ay parang pagbabalik sa silid ng lumang babae—isang lugar ng alaala at hiwaga, kung saan ang nakaraan at kasalukuyan ay nagtatagpo.

Sa gitna ng gabing ito, naramdaman ko ang magic. Ang buwan, na tila animated, ay nagbigay ng liwanag sa aking kaluluwa. Ang mga bituin sa paligid ay kumikislap na parang mga mata ng mga mahal sa buhay na nanonood sa atin mula sa langit. Ang bawat sandali ay parang pelikula—isang gabing puno ng emosyon, pagmumuni-muni, at pagmamahal.

Nakita ko ang bawat detalye ng buwan—ang craters, ang silweta, ang liwanag na bumabalot sa paligid. Parang may kwento sa bawat tuldok at guhit sa ibabaw nito. Nakita ko ang mga imahe na parang nagkukwento: isang matandang babae at isang batang prinsesa, magkahawak-kamay sa gitna ng liwanag. Ang kanilang presensya ay hindi nakikita ng iba, ngunit para sa akin, malinaw na malinaw. Tila simbolo ito ng aking ina at ng kabataan, ng alaala at ng bagong pag-asa.

Habang iniikot namin ang teleskopyo, ramdam ko ang bawat detalyeng bumabalot sa amin. Ang init, ang liwanag, ang katahimikan—lahat ng ito ay nagbigay ng pakiramdam ng pagiging buo. Ang aking mga anak ay nagtatanong, nagulat, at namangha sa liwanag. “Wow,” sabi nila, “parang hindi totoo!” At sa isang iglap, ang mundo ay tumigil; wala nang problema, wala nang kaba, tanging ang kagandahan at pagmamahal ng gabing iyon.

Ang gabing ito ay puno rin ng alaalang pampamilya. Naalala ko ang aking kaibigan sa States, si Ria Alcantara, na nagbasa sa akin noon ng mga kuwentong puno ng pantasya. Ang mga alaala ng aklat, ng mga prinsesa, at ng mga lumang kababaihan ay bumalik sa aking isipan. Tila ang buwan ay nagbigay daan para muling mabuhay ang mga alaala na iyon—mga alaala na nagpatibay sa akin, nagbigay lakas at gabay sa bawat hakbang ng aking buhay.

Sa bawat sandali, ramdam ko rin ang kabutihan at biyaya na ibinigay sa amin ng mga kaibigan at pamilya. Ang mga simpleng regalo—juice para sa nutrisyon, suplemento para sa kalusugan, at mga simpleng hapunan—ay naging simbolo ng pagmamahal. Hindi lang ito materyal na bagay; ito ay pagmamalasakit, pag-aalaga, at pagnanais na maging buo ang gabing ito.

Habang tumatagal ang gabi, napagtanto ko na ang unang buong buwan ng ina ko ay hindi lamang tungkol sa kanya. Ito ay tungkol sa koneksyon, sa pagmamahal, at sa alaala. Sa bawat ngiti ng aking anak, sa bawat titig sa buwan, sa bawat haplos ng hangin, ramdam ko ang presensya ng aking ina. Hindi siya nawawala; siya ay narito, sa liwanag, sa init, sa pagmamahal na patuloy na bumabalot sa amin.

At sa wakas, habang pinagmamasdan ko ang buwan bago kami pumasok sa bahay, naisip ko: ang buhay ay parang gabi ng buwan. May mga sandaling madilim, may mga sandaling maliwanag. Ngunit sa bawat liwanag, naroroon ang alaala, ang pagmamahal, at ang hiwaga. Ang unang buong buwan ng ina ko ay paalala na kahit ang mga mahal natin sa buhay ay wala na sa ating piling, ang kanilang presensya ay nananatili sa bawat sandali, sa bawat tawa, sa bawat halakhak, at sa bawat pagmamahal na ibinabahagi natin sa iba.

Oh my gosh. Ito ang gabing hindi ko malilimutan. Ang unang buong buwan ng aking ina. Ang gabing puno ng liwanag, pagmamahal, alaala, at hiwaga. Sa ilalim ng buwan, sa init ng liwanag, sa kislap ng mga bituin, ramdam ko ang kabuuan ng pagmamahal—isang gabing magpapatunay na ang koneksyon sa pamilya at sa mga mahal sa buhay ay hindi nawawala, kahit sa kamatayan.

At sa gabing iyon, sa ilalim ng perpektong buwan, nagdasal ako sa katahimikan. Salamat sa alaala. Salamat sa pagmamahal. Salamat sa gabing puno ng hiwaga. Salamat sa liwanag na nagparamdam sa akin na ang aking ina ay narito—hindi lang sa alaala, kundi sa bawat tibok ng puso namin, sa bawat halakhak ng aking mga anak, at sa bawat sulyap sa langit na puno ng bituin.

Oo, unang buong buwan ng aking ina—isang gabing hindi malilimutan.