Flood Control Scandal at Impeachment: Ang Laban ng Katotohanan sa Likod ng Kapangyarihan

Sa gitna ng ingay ng politika at kumikislap na spotlight ng Malacañang, muling sumiklab ang isang isyu na tila apoy sa tuyong damo—ang flood control scandal. Isang balita na hindi lamang basta balita; ito ay simbulo ng paglaban ng mamamayan para sa kanilang karapatan na malaman ang katotohanan. Ngunit sa likod ng kontrobersiya, lumilitaw ang masalimuot na tanong: hanggang kailan tatakpan ng administrasyon ang katotohanan upang protektahan ang mga kamag-anak at kaalyado?

Ayon sa mga ulat, may matinding alegasyon laban sa Pangulo, na tila iniwasan ng kanyang mga tagasuporta sa Kongreso. Ang isyu ay malinaw: kung totoong napabayaan ng Pangulo ang flood control projects, o kung sadyang kasabwat siya sa maling pamamahagi ng pondo, parehong maituturing na impeachable offense. Ngunit tila may mga nagbabantay upang hindi lumabas ang buong katotohanan.

Si Congressman Conong Adjong, sa isang kamara, ay sinabi na ang impeachment complaint laban kay BBM ay “dead on arrival.” Ayon sa kanya, mahina ito, kulang sa kredibilidad, at malabong umusad sa House of Representatives. Sa paningin ng ilan, tila isang pagtatangkang ipasa ang mahinang impeachment complaint—isang drama lamang na walang katotohanan. Ngunit sa likod ng pahayag na ito, may tanong na bumabalot sa isip ng mamamayan: Mayroon bang malalim na dahilan kung bakit pinipigilan ang malakas na imbestigasyon?

Maraming nakakita ng kakaibang koneksyon sa pagitan ng mga endorser ng reklamo at ng mga kilalang political allies ng Pangulo. Ang tahimik na Kongresista Jeff, na biglang lumitaw bilang endorser, ay nagdulot ng mga haka-haka. Kilala siya sa pakikiisa sa mga stalwart ng NUP, at ayon sa ulat, hindi pumayag ang NUP na payagan ang impeachment laban sa Pangulo. Ang mga ganitong ugnayan ay nagbubuo ng tanong na puno ng misteryo: Ito ba ay simpleng legal maneuver, o sadyang paraan upang pigilan ang tunay na paglalahad ng katotohanan?

Dagdag pa rito, sinabi ni Kongresista Pulong Duterte na “lutong Macau” ang impeachment complaint—isang pahayag na nagpapahiwatig na ito ay hindi seryoso, o kaya’y harmless sa pananaw ng administrasyon. Ngunit sa likod ng mga biro at salitang ito, naroon ang tensyon at pag-aalala ng publiko. Ang mga mamamayan ay may karapatang malaman ang katotohanan, ngunit tila ipinagkakait ito sa kanila.

Sa parehong pagkakataon, lumitaw ang estratehiya ng mabilisang pag-file ng impeachment. Ayon kay Congressman Keith Flor, kapag natanggap ang isang impeachment complaint, maaaring hadlangan nito ang iba pang complaints sa loob ng isang taon. Ang taktika na ito ay nagdudulot ng pangamba: ang maagang pagsampa ay maaaring advantage para sa Pangulo, na nagbibigay-daan sa kanya upang kontrolin ang proseso at iwasan ang mas malalakas na reklamo. Sa mata ng publiko, ito ay tila laro ng kapangyarihan, ngunit sa likod nito ay buhay at seguridad ng mamamayan ang nakataya.

Ngunit sa gitna ng lahat ng intriga at legal maneuvering, lumilitaw ang matinding emosyon at pangangailangan para sa transparency. Ang mamamayan ay nagtatanong: Dapat bang humarap ang Pangulo at ipaliwanag ang mga alegasyon sa harap ng Committee on Justice? Ang sagot ay hindi simpleng oo o hindi. Para sa marami, ang personal na paglalahad ay simbolo ng responsibilidad at accountability. Ngunit sa mga nagpoprotekta sa kanya, tila mas pinipili nilang ipasa ang mga tanong sa mga kinatawan, habang ang pangunahing isyu—ang pambansang budget para sa 2023, 2024, at 2025—ay nananatiling hindi maipaliwanag sa publiko.

Ang pangunahing tanong ay malinaw: Bakit pinayagan ng Pangulo na baguhin ng Kongreso ang budget, alisin ang mga mahahalagang programa, at palitan ang mga ito ng mga kontrobersyal na proyekto na nagdulot ng pinsala sa buong bansa? Kung walang dahilan, ito ay maaaring isang kasabwat o kapabayaan—dalawang bagay na parehong maituturing na impeachable offense. Sa bawat minuto na lumilipas, ang mamamayan ay naiipit sa pagitan ng katotohanan at katiwalian, sa pagitan ng transparency at pagtatakip ng impormasyon.

Sa mga legal na hakbang, maraming inquiries at follow-up ang isinasagawa. Ngunit ayon sa ilang kinatawan, may mga mastermind na pinoprotektahan—ang mga tunay na responsable sa pandarambong sa pondo ng flood control. Imbes na papanagutin, sila’y tinatakpan ng sistema. Para sa ilan, mas mahalaga ang reforms sa national budget kaysa sa paghuli sa mga tauhan ng DPWH, sapagkat kung walang pagbabago sa budget, hindi maaabot ang tunay na reporma sa mga proyekto.

Samantala, ang mga complainants ay nagmamadali. Ang bawat araw ay mahalaga. Kung hindi mabilis ang aksyon, maaaring mapigilan ang iba pang impeachment complaints. Ang pagkaantala ay nagdudulot ng pag-aalinlangan: may intensyon ba ang administrasyon na kontrolin ang proseso, o ito ay simpleng kahinaan lamang ng sistema?

Sa ganitong kalagayan, lumilitaw ang misteryo at drama ng politika. Ang bawat hakbang, bawat pahayag, bawat desisyon ay may nakatagong dahilan. Ang mga allies ng Pangulo ay nagbabantay, ang mga complainants ay nagmamadali, at ang mamamayan ay nananatiling nakatingin, naghihintay ng katotohanan. Ang flood control scandal ay hindi lamang simpleng isyu ng korapsyon; ito ay simbolo ng labanan ng transparency laban sa kapangyarihan, ng katotohanan laban sa pagtatakip, at ng karapatan ng mamamayan laban sa mga makapangyarihan.

Ang emosyon ng publiko ay matindi. May galit, may pangamba, may pag-asa. May pagnanais na humarap ang Pangulo at ipaliwanag ang bawat alegasyon. May kaba na baka hindi mangyari ang hustisya. At may misteryo sa bawat lihim na transaksyon, sa bawat endorser, sa bawat legal na maneuvering na hindi malinaw sa mata ng masa.

Ngunit sa kabila ng lahat, ang tanong ay nananatiling malinaw at matindi: hanggang kailan tatakpan ng administrasyon ang katotohanan? Hanggang kailan ipagkakait ang karapatan ng mamamayan na malaman ang buong detalye ng flood control scandal? Ang bawat araw na lumilipas ay hindi lamang pagod o drama sa politika—ito ay tunay na epekto sa buhay ng bawat Pilipino, sa bawat komunidad na apektado ng baha, at sa bawat pondo na dapat sana’y naglilingkod sa kapakanan ng bansa.

Sa pagtatapos, ang flood control scandal at ang kahaharaping impeachment complaint ay paalala ng masalimuot na relasyon ng kapangyarihan, politika, at karapatan ng mamamayan. Ang tanong ng accountability ay nananatiling misteryo: Ito ba ay mabubunyag sa tamang panahon, o mananatiling lihim sa ilalim ng mga legal na hakbang at politika?

Ang drama ay patuloy. Ang bawat hakbang ay binabantayan ng publiko. Ang bawat pahayag ng Kongreso, bawat endorsement o decline, ay sinusuri ng mga mamamayan. At sa kabila ng lahat, nananatili ang isang katotohanan: ang hustisya at transparency ay hindi dapat ipagkait sa bayan. Ang flood control scandal ay simbolo ng mas malawak na laban—isang laban para sa katotohanan, sa karapatan, at sa integridad ng gobyerno.

Ang mamamayan ay nakatingin, nakikinig, at naghihintay. At sa huli, ang tanong ay simple ngunit mabigat: Sino ang haharap sa katotohanan, at sino ang magtatakip? Ang bawat sagot ay may epekto sa kinabukasan ng bansa.