Bagets the Musical: Isang Gabi ng Alaala, Misteryo, at Emosyon sa Newport Theater

Guys, kung may isang kaganapan na tunay na naging highlight ng linggo, iyon ay walang iba kundi ang aming panonood ng Bagets the Musical na itinanghal sa Newport Performing Arts Theater sa Pasay. Sa unang pagbukas pa lamang ng kurtina, ramdam na ramdam na agad ang kakaibang enerhiya—parang may bumalik na espiritu ng dekada ’80, humahalo sa modernong hiyaw ng bagong henerasyon. Isa itong gabi ng reminiscing, pagtataka, paghanga, at kaunting misteryo na hindi mo basta-basta malilimutan.

Nakita namin sa venue ang mismong Viva Big Boss na si Vic del Rosario, isang tahimik ngunit makapangyarihang presensya na parang nagsasabing, “Narito pa rin ang Bagets.” Kasama rin ang ilan sa original Bagets cast—sina Raymond Lauchengco, Yayo Aguila, Cheska Iñigo, at Yula Valdez. Isang eksenang sapat na para kiligin ang sinumang lumaki sa panahong VHS pa ang uso at poster ng Bagets ang nakadikit sa dingding.

Hindi rin mawawala ang mga personalidad na konektado sa alamat ng Bagets. Nandiyan si Arlene Muhlach, kapatid ni Aga Muhlach, at si Nadia Montenegro, na ayon sa bulungan ng mga fans ay bahagi raw ng Bagets Part Two. Dito na nagsimula ang mga tanong—mga tanong na paulit-ulit naming naririnig sa lobby, sa pila, at kahit sa CR ng teatro:
“Bakit wala si Aga?”
“Nasaan si Jay Bonifacio?”
“May iba pa bang absent na dapat nandoon?”

Ang mga tanong na ito ay parang usok—hindi mo mahawakan, pero ramdam mo ang bigat. Maraming fans ang umaasang may revival hindi lang ng musical, kundi ng mismong pelikula. Isang full-circle moment sana, isang pagbabalik ng Bagets sa malaking screen. Pangarap? Oo. Imposible? Hindi sigurado.

Isa pang naging usap-usapan ay ang pahayag ni William Martinez, na ayon sa media ay hindi na raw makaka-attend dahil itinuturing na niya ang sarili na retired na sa showbiz. May halong paghanga at lungkot ang reaksyon ng mga tao. May nagsabing, “Sayang.” May nagsabing, “Respeto.” At may mga bulong na sana raw kahit saglit man lang ay dumalaw siya—lalo na’t naroon si Yayo Aguila. Ngunit ang desisyon ay desisyon, at sa mundo ng alaala, minsan kailangan ding tanggapin ang pamamaalam.

Sa kabila ng mga wala, masaya ang gabi. Halatang nag-eenjoy ang lahat—parang isang malaking reunion na puno ng tawanan, kuwentuhan, at pagbabalik-tanaw. Ramdam ang saya ng mga artistang muling nagkita-kita, ang mga mata nilang kumikislap habang binabalikan ang lumipas na panahon.

At ang mismong musical? Kamangha-mangha. Sa totoo lang, gusto ko nga itong panoorin muli. Ang mga kanta—mas lalong gumanda ang bagsak sa entablado. Ang New Gen Bagets stars tulad nina Andres Muhlach at KD Estrada ay nagbigay-buhay sa materyal, hindi bilang anino ng mga nauna, kundi bilang sarili nilang bersyon. Dito mo makikita ang tulay ng henerasyon—ang lumang Bagets at ang bagong Bagets, magkahawak-kamay sa iisang entablado.

Isang nakakatuwang sorpresa rin ang makita si SB19 Justin, mag-isa, walang kasama ang iba niyang ka-grupo. Kasama niya ang kaibigang singer na si Maki. Tahimik silang nanonood, parang simpleng fans lang. Isang malinaw na simbolo: ang Bagets ay hindi lamang para sa lumang henerasyon—ito ay tumatagos hanggang sa bagong musika, bagong bituin, at bagong audience.

Ngunit ang isa sa pinakatumatak sa gabi ay ang maikling ngunit emosyonal na panayam kay Michael Williams, dating flatmate ni Kokoy sa London noong original run ng Miss Saigon. Sa bawat salitang binitiwan niya, parang bumukas ang isang lihim na silid ng alaala.

Ikinuwento niya kung paanong magkasama sila ni Kokoy sa iisang flat—magkasamang namimili, naggogrocery, nag-aayos ng bahay, sabay umuuwi sakay ng bus. Parang simpleng buhay, pero puno ng samahan. Binanggit niya si Tita Celia, na madalas bumibisita upang alagaan si Kokoy, magluto ng mga “exotic” na putahe, at gawing mas mainit ang kanilang tahanan. May piano raw sa flat—at doon nagtitipon ang mga Pilipino, kumakanta sa paligid ng instrumento, habang si Kokoy ang tumutugtog.

Kasama sa alaala ang mga pangalang parang alamat na ngayon: Lea Salonga, na bihirang sumama dahil sa bigat ng kanyang role; sina Isay, Janine, Robert, Junnix, at Pinky—isang barkadahang minsang buo, minsang kumpleto.

Nang tanungin siya kung kailan niya huling nakausap si Kokoy, ang sagot ay masakit: birthday ni Tita Celia, na pumanaw na rin. At nang balikan niya ang balitang pagpanaw ni Kokoy, hindi raw siya makapaniwala. Para kay Michael, si Kokoy ay isa sa mga taong parang “laging nandoon”—kaya ang pagkawala niya ay isang matinding shock at malaking kawalan.

Maging ang tanong tungkol kay Nora Aunor ay lumutang—kung nanood ba ito ng Miss Saigon. Walang tiyak na sagot, tanging pagtataka at pagkamangha. Parang sinasabi ng gabi: may mga taong akala mo’y laging nariyan, hanggang isang araw, alaala na lamang sila.

Sa huli, ang Bagets the Musical ay hindi lang palabas. Isa itong imbitasyon sa imbestigasyon ng ating sariling alaala, isang paalala na ang kasikatan ay panandalian, ngunit ang samahan at sining ay nananatili. May mga tanong na walang sagot, may mga puwang na hindi na mapupunan, ngunit may mga gabing tulad nito na nagpapatunay—buhay na buhay pa rin ang Bagets.

At habang bumababa ang kurtina, isang bagay ang malinaw: hindi lang kami nanood ng musical. Nakiusap kami sa nakaraan, nakinig sa mga lihim nito, at umuwi kaming dala ang bigat at ganda ng mga alaala.