Bunyog sa UN Security Council: Ang Laban ng Pilipinas at ang Kilos ni Marcoleta

Mga kabunyog, kababayan, ngayon ay diretso tayo sa punto—walang paligoy-ligoy. Maraming kuro-kuro, may tiwali, may totoo. Pero sa puntong ito, punto lang tayo: ang ating bansa, ang Pilipinas, ay nasa gitna ng isang napakahalagang laban sa larangan ng internasyonal na politika—ang pagiging non-permanent member ng United Nations Security Council.

Ating unahin ang katotohanan: si Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr., o PBBM, ay kasalukuyang nasa New York, United States, sa dalawang araw na kampanya para kumbinsihin ang ibang bansa na suportahan ang Pilipinas sa pag-apply bilang non-permanent member ng UN Security Council. Dalawang taon ang termino ng magiging member. Kung mapili, magkakaroon ang Pilipinas ng boses sa isa sa pinakamakapangyarihang katawan sa buong mundo.

Ngunit sa kabila ng mahalagang hakbang na ito, may isang kilalang tao sa Pilipinas na lumalaban at nagkokontra sa hakbang na ito—si Congressman Rodante Marcoleta. Ayon sa kanya, ano ba talaga ang silbi nito? Ano ba ang pakinabang ng pagiging non-permanent member? Wala raw dito. Maggagastusan lang, aniya, at wala namang kapakinabangan sa ating bansa.

Dito pumasok ang sagot ni Yus Clear Castro. Sabi niya, may mga tao daw na sa halip na makita ang positibo, negatibo lang ang nakikita. At sino ang pinaka-vocal sa pagkontra? Si Marcoleta. Tinawag pa niya itong “talangka,” dahil sa kawalan ng pananaw—pilit hinahagis pababa ang kapasidad ng bansa imbes na suportahan ang hakbang na makapagbibigay ng boses sa Pilipinas sa international arena.

Ngunit mga kabunyog, dapat natin itong tingnan nang mas malalim. Ang United Nations Security Council, kahit na may permanent at non-permanent members, ay may napakalaking kapangyarihan. Ang permanent members—US, Russia, China, France, Great Britain—ang pangunahing nagdidirekta sa mga aksyon ng UN sa mga isyu ng seguridad sa buong mundo. Ngunit ang non-permanent members ay may boses din, at kahit limitado, maaari itong makaapekto sa posisyon ng UN sa mga mahahalagang usapin.

Isipin ninyo: ang Pilipinas ay may mga kababayan sa West Philippines Sea at sa Middle East. Maraming OFWs ang naapektuhan ng geopolitical tensions. Kung magiging non-permanent member ang Pilipinas, magkakaroon tayo ng pagkakataong ipahayag ang ating posisyon, itaguyod ang karapatan ng ating mga kababayan, at magkaroon ng representasyon sa mga desisyon ng UN Security Council.

Ngunit si Marcoleta, imbes na makita ang benepisyo, puro tanong at pagdududa ang inihahain. “Ano bang magigin natin diyan?” tanong niya. Parang nakikita lamang niya ang gastos at nakaligtaan ang strategic advantage. Dito pumapasok ang konsepto ng talangka—ang taong pilit binabagsak ang iba sa halip na itulak pataas. Sabi ni Yus Clear Castro, “Talangka sila, puro negatibo.”

Pero ano nga ba ang tunay na halaga ng non-permanent membership? Sa loob ng dalawahang taon na magiging member ang Pilipinas, magkakaroon tayo ng kakayahang makialam sa mga desisyon sa seguridad global. Hindi man tayo permanent member, may pagkakataon tayong maiparating ang ating posisyon sa mga usapin na direktang apektado ang ating bansa. Ang bawat boto, bawat pahayag, bawat representasyon ay mahalaga.

Bukod dito, ang presensya ni PBBM sa UN ay nagpapakita ng aktibong diplomasiya. Ang kanyang pagpunta sa New York ay simbolo ng pagtutok ng bansa sa global stage. Sa pamamagitan ng personal na pakikipag-usap sa ibang bansa, nakakapagpakita ang Pilipinas ng seryosong interes at kakayahan. Ang pagiging non-permanent member ay hindi lamang simbolo; ito ay aktibong platform para ipaglaban ang interes ng bansa sa international affairs.

At kung balik tayo kay Marcoleta, malinaw na may mga tao na laging nakikita ang negatibo. Ngunit sa ganitong panahon, ang pagkakaroon ng positibong pananaw ay mahalaga. Hindi natin dapat ipagwalang-bahala ang pagkakataong ito. Sa halip na humusga at magkontra, dapat ay makita ang kabutihan at kahalagahan ng hakbang.

Mga kabunyog, ang politika ay puno ng debate, intriga, at opinyon. Pero sa kabila ng lahat, ang layunin ng bansa ay malinaw: magkaroon ng boses sa global affairs at maipagtanggol ang interes ng mga Pilipino sa buong mundo. Ang pagkontra ni Marcoleta ay bahagi ng demokratikong proseso, ngunit hindi nito mababago ang katotohanan: may malaking strategic at moral value ang pagiging non-permanent member.

Kaya ngayong araw, alalahanin natin ang kahalagahan ng pagkakaisa. Ang bunyog—ang sama-samang pagkilos para sa kapakanan ng bansa—ay mahalaga. Huwag hayaang ang iilang negatibo o talangka ang pumigil sa pag-angat ng Pilipinas sa pandaigdigang entablado.

Sa kabuuan, ang laban na ito ay hindi lamang tungkol sa gasto o oras. Ito ay tungkol sa representasyon, kapangyarihan, at boses ng bansa sa international community. Ang bawat hakbang ni PBBM, ang bawat pagpapaliwanag ni Yus Clear Castro, at ang pagtingin natin sa mga kritiko tulad ni Marcoleta ay bahagi ng proseso ng pagtitiyak na ang Pilipinas ay nakatayo nang matatag sa harap ng mundo.

Mga kabunyog, bunyog! Halikan na kasama kaama! Kapag buklod, may pag-asa. Luzon, Visayas, Mindanao, isa ang pananaw: sa bagong Pilipinas, ang bunyog ay isisigaw—bunyog, bunyog, bunyog!