Sa Dilim at Liwanag ng Iyong Mga Mata

Sa bawat gabi, kapag isinara ko ang aking mga mata, nakikita kita. Hindi sa mundong realidad, kundi sa hangin, sa liwanag, sa mga aninong sumasayaw sa aking paligid. Ang iyong mukha, tila ilaw na naglalakad sa kadiliman, nagbibigay ng direksyon sa mga paa kong naliligaw sa sariling damdamin. Sa bawat kisap ng liwanag, parang binubuksan mo ang daan patungo sa isang mundo na tayo lamang ang nakakaunawa.

Cigarette smoke ang hanging pumapasok sa aking bintana, at ang amoy nito ay nagdadala ng alaala ng mga oras na magkasama tayo, kahit sa panaginip. Sinubukan kong isara ang aking mga mata, ngunit ang alaala mo ay patuloy na sumasagi sa aking isip, naglalaro sa pagitan ng katotohanan at pantasya. Alam kong ikaw ay nariyan, sa pagitan ng mga sandali at ng mga salitang hindi nasasabi.

Sa isang sulok ng aking isipan, naririnig ko ang sariling tinig: “Please don’t go.” Isang mahabang kwento ng pagmamahal at pangungulila, hindi matatapos sa iisang gabi lamang. Ang bawat salita mo, kahit sa panaginip, ay tila humihikbi kasama ng puso kong umaasang marinig mo rin ang aking damdamin. Ang bawat paghinga mo ay nagiging ritmo ng aking puso, at sa bawat pagkislap ng ilaw, nakikita ko ang iyong mukha, at ako’y umiiyak sa katahimikan.

John, 10:49 p.m.—isang oras na puno ng misteryo. Ikaw ay dumarating sa isip ko, at kahit wala ka, nararamdaman ko ang presensya mo. Ang bawat halik sa panaginip ay paulit-ulit: isang libong beses ko na itong naramdaman. Ngunit sa katotohanan, may distansya, may pader ng hindi nakikitang hadlang. Nakikita kita sa labas ng aking pinto, ngunit ikaw ay hindi akin. Nakikita ko ito sa iyong mga mata, sa iyong ngiti, sa paraan ng iyong paglakad, at alam kong hindi mo ako nakikita sa ganitong paraan.

Ang aking mga bisig ay waring nabasag, ngunit alam ko kung ano ang dapat kong sabihin. Alam ko kung ano ang dapat kong gawin. At sa bawat pintig ng puso ko, nais kong ipaalam sa iyo: Mahal kita. Oo, mahal kita sa bawat sandali na ako’y nag-iisa sa dilim at iniisip ka. Mahal kita sa bawat halakhak na nakalimutan natin, at sa bawat luha na itinago sa gitna ng gabi.

Nais kong makita ang liwanag sa iyong ulo, sa bawat pagsikat ng araw at paglubog nito, paulit-ulit. Ang puso ko ay umaapaw sa pagmamahal, at bawat hibla ng damdamin ko ay humihingi lamang ng pagkakataon na mapalapit sa iyo. Hello, narito lang ako—nag-iisa, ngunit kasama mo sa panaginip, kasama mo sa bawat pag-ikot ng mundo na gusto kong maramdaman ang init ng iyong kamay.

At sa bawat sandali na nag-iisip ako kung nasaan ka, at ano ang ginagawa mo, nagtataka ako: May nagmamahal ba sa iyo sa lugar na iyon? May nag-aalaga ba sa puso mo habang ako ay naglalakad sa dilim ng gabi, nagtataka kung ikaw ay iniisip din ako? Nais kong malaman, paano ko mapapanalo ang puso mo, kahit wala akong malinaw na sagot, kahit wala akong clue. Ngunit hayaan mo akong magsimula sa simpleng pahayag: Mahal kita.

Hindi ko alam na may isang tao pala na nag-aantay sa akin, at iyon ay ikaw. Nagbigay ka ng damdamin, nagbigay ng pagmamahal, kahit hindi mo pa alam kung gaano ito kahalaga. Ngayon, hindi ko na hahayaang mawala ka. Sa pagkakataong ito, ako ay narito—handang halikan ka nang dahan-dahan, hawak ang lahat ng akin, at sa iyong mga mata, natagpuan ko ang tahanan.

Baby, tayo’y sumasayaw sa dilim, sa pagitan ng aking mga bisig at sa init ng iyong katawan. Nasa damuhan tayo, walang sapin sa paa, nakikinig sa ingay ng hangin at sa tunog ng mga bituin. Ang bawat bisig ko ay nagiging santuwaryo, at ang bawat haplos mo ay sumisilip sa puso ko, pinapalakas ang aking lakas, at nagbibigay ng pag-asa.

May mga panaginip na nagdadala ng luha, ngunit sa bawat luha, may lihim akong ibinubulong sa iyo. Itinatayo ko ang lakas para sa iyo, binibigyan kita ng pag-asa at pananampalataya. Ang isa lamang dapat mong tawagan ay ako, at sa bawat oras na tayo’y magkasama, hahawakan kita nang mahigpit sa bisig ko, saan ka man naroroon.

At hanggang sa huling araw ng aking buhay, ipinapangako ko sa iyo ang pagmamahal kong ito. Isang pangako na hindi magbabago, na patuloy na mananatili sa bawat sandali ng ating buhay. Isang pangako na sa kabila ng dilim, sa kabila ng misteryo at pangarap, ang ating pagmamahalan ay mananatiling liwanag sa dilim.

Sa bawat mata mo, sa bawat halakhak at ngiti, nararamdaman ko ang tahanan. Sa bawat hakbang, kahit sa dilim, nararamdaman ko ang iyong presensya. Sa bawat pangarap, sa bawat alaala, sa bawat lihim, ang pagmamahal ko ay lumalawak, at ang puso ko ay umaawit para sa iyo.

Ito ang kwento ng pag-ibig na puno ng misteryo—isang kwento ng panaginip at realidad, ng luha at ngiti, ng takot at ng pag-asa. Sa bawat halik sa hangin, sa bawat haplos sa panaginip, sa bawat lihim na bulong ng puso, narito ako, naghihintay, nagmamahal, at umaasa.

At sa wakas, kapag ang araw ay sumikat muli, at ang gabi ay naglaho, ang pangako ko sa iyo ay mananatili: Mahal kita, higit sa salita, higit sa oras, higit sa anumang pangarap na maaari nating isipin.