Isang Karumal-dumal na Katotohanang Gumising sa Mundo: Ang Misteryo sa Likod ng Pagpaslang ng Isang Ina sa Indonesia

Nitóng nakaraang buwan lamang, isang balitang tila bangungot ang gumising hindi lamang sa Indonesia kundi sa buong mundo ng social media. Isang krimen na sa una’y mahirap paniwalaan, ngunit habang lumalalim ang imbestigasyon, lalo lamang naging masalimuot, mas madilim, at mas masakit. Isang ina—isang haligi ng tahanan—ang brutal na pinatay habang mahimbing na natutulog sa loob ng sarili niyang kwarto. Ngunit ang tunay na gumulantang sa publiko ay ang rebelasyong ang itinuturong salarin ay walang iba kundi ang sarili niyang anak: isang labindalawang taong gulang na batang babae.

Marami ang napahinto. Marami ang napatanong. Paano? Bakit? At higit sa lahat—magagawa nga ba ito ng isang bata? Ang kasong ito ay hindi lamang isang simpleng krimen; isa itong salamin ng mga lihim na sugat na maaaring nagkukubli sa loob ng mga pamilyang sa labas ay tila perpekto.

Sa Tanjong Reho Village, Medan Sunggal District sa North Sumatra, Indonesia, matatagpuan ang isang maganda at dalawang palapag na bahay—isang tahanang minsang puno ng halakhak, dasal, at alaala. Dito nanirahan ang pamilyang binuo nina Alham Bumala at Faiza Soraya, kasama ang kanilang dalawang anak. Sa mata ng kapitbahay, sila’y tahimik, relihiyoso, at disiplinado. Walang ingay ng iskandalo. Walang senyales ng kaguluhan. Ngunit gaya ng maraming trahedya, ang katotohanan ay unti-unting nabubunyag lamang kapag huli na ang lahat.

Si Faiza, isang 42-anyos na ina, ay kilala bilang tahimik at mapagmahal. Nanatili siya sa bahay upang alagaan ang mga anak habang si Alham ay may maayos na trabaho bilang manager at engineer sa isang telecommunications company. Ang kanilang bunso, na itinago sa pangalang “Al,” ay labindalawang taong gulang—tahimik, kalmado, relihiyoso, at aktibo sa scouting. Walang sino man ang mag-aakalang ang batang ito ay magiging sentro ng isang karumal-dumal na krimen.

Ngunit sa likod ng mga ngiting ibinabahagi sa social media, unti-unting nabubuo ang lamat sa relasyon ng mag-asawa. Ayon sa kamag-anak ni Faiza, may mga isyu ng pambababae at utang ang asawa. Limang taon nang malamig ang kanilang pagsasama—emosyonal na hiwalay kahit nasa iisang bubong. Si Faiza at ang mga anak ay natutulog sa unang palapag, samantalang si Alham ay nasa ikalawa. Isang tahimik na paghihiwalay na tiniis ni Faiza para hindi maranasan ng kanyang mga anak ang sakit ng isang sirang pamilya.

Hanggang sa dumating ang madaling-araw ng Disyembre 10, 2025—ilang araw bago ang Pasko. Isang gabi na nagsimula nang normal: nagdasal ang mag-iina ng salat subuh, saka muling natulog. Ngunit sa pagitan ng alas-kuwatro at alas-singko ng umaga, ang katahimikan ay napunit ng isang sigaw—sigaw ng panganay na anak na tumatakbo papunta sa ama. Ang kanyang ina ay duguan, bumagsak mula sa itaas na kama, may mga saksak sa katawan, at naghihingalo.

Nakita ni Alham ang tanawing hindi niya kailanman malilimutan: si Faiza, naliligo sa sariling dugo, humihingi pa ng tubig bago tuluyang mawalan ng malay. Dumating ang ambulansya nang maliwanag na ang paligid—ngunit huli na. Idineklara siyang dead on arrival. Dalawampu’t anim na saksak ang natamo niya sa iba’t ibang bahagi ng katawan.

Sa unang tingin, isa itong karaniwang kaso ng pagpaslang sa loob ng tahanan. Ngunit habang iniimbestigahan ng mga pulis ang crime scene, unti-unting lumitaw ang isang katotohanang mas masakit pa sa mismong krimen. Ang bunsong anak—si Al—ang itinuro bilang salarin. Walang sugat. Walang dugo sa damit. Tahimik na nakaupo sa sofa habang ang mundo sa paligid niya ay gumuho.

Umani ng matinding reaksyon ang balitang ito. Hindi makapaniwala ang mga kamag-anak. Maraming netizens ang nagduda. May nagturo sa ama. May naghinala sa panganay na anak na may sugat sa kamay. May mga viral video pang lumabas na tila masaya ang ama at panganay ilang araw matapos ang krimen—nagpaliyab sa galit at haka-haka ng publiko.

Ngunit matapos ang masusing imbestigasyon, rekonstruksiyon ng crime scene sa mahigit apatnapung eksena, at pagsusuri ng ebidensya, inilantad ng pulisya ang kanilang konklusyon: ang lahat ng ebidensya—DNA, salaysay, at rekonstruksiyon—ay tumuturo sa bunsong anak.

Ayon sa ulat, nagising si Al, tahimik na tumingin sa inang natutulog, kumuha ng kutsilyo sa kusina, hinubad ang damit upang hindi madumihan ng dugo, at sinaksak ang sariling ina. Nagkaroon ng agawan ng kutsilyo sa pagitan ng magkapatid—dito nasugatan ang panganay. Ngunit bumalik si Al, kumuha ng isa pang kutsilyo, at tinapos ang karahasan. Pagkatapos, muli siyang nagbihis, umakyat sa ama, at niyakap ito—tila walang nangyari.

Ngunit ang pinakamabigat na tanong ay nananatili: bakit?

Ayon sa mga imbestigador at forensic psychologists, ang krimen ay hindi biglaan. Isa itong pagsabog ng matagal nang naipong galit. Nasaksihan ni Al ang madalas na away ng magulang, ang pananakit ng ina sa kanyang ate, at ang pagbabanta gamit ang kutsilyo. Para sa isang batang tahimik at sensitibo, ang bawat palo sa kapatid ay parang sugat sa sariling puso. Ang huling mitsa? Ang pagbura ng kanyang ina sa isang online game—isang simpleng kilos na nagpasabog sa matagal nang nag-aapoy na emosyon.

Walang natukoy na mental illness. Walang delusyon. Ayon sa mga eksperto, isa siyang child in conflict with the law—ngunit sa mas malalim na pagsusuri, isa rin siyang biktima ng marahas na kapaligiran at sirang ugnayan sa pamilya.

Ang kasong ito ay hindi lamang kwento ng pagpatay. Isa itong masakit na paalala na sa likod ng mga tahimik na tahanan, maaaring may mga sigaw na hindi naririnig. Na ang galit na hindi napapansin ay maaaring mauwi sa trahedyang hindi na maibabalik. At na walang dalamhating mas matindi pa kaysa sa pagkawala ng isang ina—sa kamay ng sariling anak.

Isang kwento ng krimen, oo. Ngunit higit sa lahat, isang aral na dapat gumising sa ating lahat—lalo na sa mga magulang. Dahil kapag ang pag-ibig ay napabayaan, ang tahanan ay maaaring maging pinaka-mapanganib na lugar sa mundo.