FULL MOON SA KALULUWA: ANG PAGLUWAL NG LIWANAG SA GABI NG PAG-ALAALA

Sa isang gabing tila payak lamang, nagliwanag ang mundo ni Claudin Bareto. Ngunit para sa kanya, ang liwanag na iyon ay higit pa sa nakikita ng mata. Ito ay isang pahiwatig, isang mensahe mula sa pinakamamahal niyang ina—si Mommy Inday—na ngayo’y nakauwi na sa kanyang huling hantungan, ngunit patuloy pa ring gumagabay mula sa kalangitan.

“Okay, bigyan niyo ng full moon ngayon yung anak ko,” ang boses ng kanyang ina na muling umalingawngaw sa puso ni Claudin. Sa dilim ng gabi, habang ang paligid ay tahimik at tila hinihintay ang isang himala, tumambad sa kanya ang buwan—perpekto, bilog, at maliwanag sa kanyang paningin. Isang buwan na tila ipinadala mula sa langit upang ipaalala: “Hindi ka nag-iisa.”

Hindi makapaniwala si Claudin sa kanyang nakita. “Oh my God… Perfect. It’s magical,” ang bungad niya, habang ang mga mata niya ay nagliliwanag sa halip na luha. Ang dami ng damdamin—pagmamahal, pangungulila, at pasasalamat—ay sabay-sabay na dumaloy sa kanyang puso. Dito, sa liwanag ng buwan, naramdaman niya ang presensya ng kanyang ina, parang yakap na hindi niya maramdaman ngunit ramdam niya sa kanyang kaluluwa.

Hindi nag-iisa si Claudin. Nariyan ang kanyang mga anak—Nicole, Justin, Annika, at Dexter—at ang mga kaibigang hindi umaalis sa kanyang tabi. Sila ang mga haligi ng kanyang lakas, ang mga bituin sa madilim na kalangitan ng kanyang buhay. Sa bawat ngiti, sa bawat haplos, ipinapaalala sa kanya na kahit nawala na ang kanyang ina, may mga taong nananatiling tapat, naninindigan, at nagmamahal.

Ngunit sa likod ng liwanag at pagmamahalan, naroon din ang kahinaan. Ang sakit ng pagkawala ay hindi agad nawawala. Ang bawat sandali ay may halong lungkot at saya. Sa kanyang live broadcast, pinili ni Claudin na ibahagi ang kanyang damdamin—ang kabuuang sakripisyo ng kanyang puso. Hindi niya nais na maramdaman ng kanyang mga tagahanga at kaibigan na nag-iisa siya. Kaya’t pinili niyang maging matatag, kahit sa bawat paghinga, may halong luha.

Habang tinitingnan niya ang buwan, naisip niya kung paano ito nagiging simbolo ng kanyang buhay. Tulad ng buwan, may mga panahong maliwanag, may mga panahong madilim. Ngunit sa bawat yugto, patuloy itong nagliliwanag, nagbibigay-gabay at pag-asa. Ang kanyang ina, sa pamamagitan ng pahiwatig na iyon, ay muling ipinapaalala sa kanya ang kahalagahan ng pag-asa.

At sa gitna ng emosyon, napansin niya ang pangalan ng kanyang ina—Australia. “Stars,” ang kahulugan nito sa Espanyol. Kaya nga, aniya, ang bawat anak niya ay bituin, bawat alaala ng kanyang ina ay liwanag na patuloy na nagliliwanag sa kalangitan. Isang magandang pahiwatig na kahit sa pagkawala, may ilaw na patuloy na nagbabantay.

Ngunit ang gabi ay hindi lamang tungkol sa emosyon. May mga simpleng detalye ring nagpapaalala sa kanya ng pangangalaga at pag-ibig ng mga nakapaligid sa kanya. Ang mga kaibigan at pamilya ay nagdala ng mga bagay na makakatulong sa kanyang kalusugan—mga juice, nutrisyon, at gamot. Ang simpleng pag-aalaga na ito ay nagpapaalala na sa kabila ng lungkot, may mga taong handang tumulong, umalalay, at magbigay-lakas.

Ngunit ang highlight ng gabi ay hindi lamang ang mga bagay na materyal. Ang highlight ay ang koneksyon—ang hindi nakikitang presensya ng kanyang ina, ang pagmamahal ng kanyang mga anak, at ang liwanag ng buwan na nagsilbing sagisag ng pagmamahal na walang hanggan. Sa bawat pagtingin niya sa buwan, naramdaman niya ang init at pag-aaruga ng isang ina na kahit wala na sa mundo, ay patuloy pa ring gumagabay.

“Wow… It’s perfect… I think this is the first time I really saw like a moon so perfect… like it’s not real,” ang bulong niya, na may halong pagtataka at pagkamangha. Hindi lamang ito isang natural na kababalaghan—ito ay isang himala, isang simbolo ng patuloy na presensya at pagmamahal.

Sa mga oras na iyon, ang simpleng moon gazing ay naging ritwal ng pag-alala at pagdadalamhati. Ang bawat tanong, bawat biro, bawat kwento sa kanyang live feed ay sumasalamin sa isang puso na nagluluksa ngunit handang magmahal pa rin. Ang kanyang boses, kahit mahina, ay puno ng katatagan at determinasyon. Ipinapakita nito na kahit sa gitna ng kalungkutan, may lakas na nagmumula sa loob.

Ang gabi ng full moon ay hindi lamang alaala ng pagkawala. Ito rin ay gabay sa hinaharap—paalala na sa bawat dilim, may liwanag; sa bawat pagluha, may pag-asa. Sa bawat sandali, naroroon ang pagmamahal, hindi lamang mula sa ina, kundi mula sa mga anak, kaibigan, at tagahanga na patuloy na nananahan sa kanyang tabi.

Sa huli, ang gabing iyon ay naging aral: ang buhay ay puno ng emosyon, puno ng misteryo, puno ng himala. Ngunit sa kabila ng lahat, may liwanag na naggagabay. Ang buwan, ang kanyang ina, at ang kanyang pamilya—lahat ay nagsanib upang ipaalala na hindi siya nag-iisa.

Claudin Bareto, sa harap ng camera at sa harap ng mundo, ay nagpahayag ng kanyang katotohanan. Ang lungkot, ang saya, ang pangungulila, at ang pagmamahal ay lahat ng magkakasabay na bumabalot sa kanyang puso. Ang kanyang kwento ay paalala sa bawat isa: kahit sa pagkawala, ang pagmamahal ay hindi nawawala; kahit sa dilim, may liwanag na patuloy na nagbibigay-gabay; kahit sa pagluha, may pag-asa.

At habang ang full moon ay patuloy na nagliliwanag sa kalangitan, nagpatuloy rin ang buhay. Ang mga anak ay naglaro, ang mga kaibigan ay nagtaguyod, at si Claudin ay natutong muling magmahal at magtiwala. Sa bawat ngiti at bawat halakhak, ang alaala ng kanyang ina ay nanatiling buhay—isang liwanag na hindi kailanman mawawala.

Sa pagtatapos ng gabi, habang ang buwan ay patuloy na nagbabantay, si Claudin ay nagpasalamat. Sa mga simpleng himala, sa mga tagpong puno ng emosyon, at sa mga alaala ng pagmamahal—lahat ay patunay na sa kabila ng pagkawala, may liwanag na patuloy na naggagabay, at may pagmamahal na walang hanggan.