ISANG AMA, DALAWANG ANAK, ISANG GABI NG KAPALARAN: ANG PINAKAINTRIGANG DESISYON NI MANNY PACQUIAO

Sa mundo ng boksing, sanay na ang sambayanang Pilipino sa malalaking laban, matitinding suntukan, at mga sandaling tila humihinto ang oras sa bawat palo ng kamao. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi suntok ang pinag-uusapan. Hindi titulo. Hindi sinturon. Kundi isang tanong na mas masakit pa sa kahit anong uppercut: sino ang panonoorin ni Manny Pacquiao?

Sa isang iglap, nagliyab ang social media. Trending ang pangalan ng Pambansang Kamao, hindi dahil sa kanyang pagbabalik sa ring, kundi dahil sa dalawang anak na sabay haharap sa sariling kapalaran sa iisang araw—Pebrero 28. Dalawang anak. Dalawang bansa. Dalawang laban. Isang ama.

Si Jimuel Pacquiao, tahimik ngunit pursigidong binubuo ang sariling pangalan sa Estados Unidos, ay nakatakdang lumaban bilang undercard sa prestihiyosong WBO International Featherweight title fight nina Elijah Pierce at Lorenzo Par sa Turning Stone Resort Casino sa Verona, New York. Isang entabladong banyaga, malamig, at puno ng presyur. Sa kabilang panig ng mundo, sa mainit at masiglang Tagbilaran City, Bohol, lalaban naman ang undefeated na Eman Bacosa Pacquiao, may rekord na 7-0, kontra Reynold Kundimang sa event ng PMI Bohol Boxing Promotion.

Isang gabi. Isang petsa. Ngunit dalawang magkaibang mundo.

At dito nagsimula ang intriga.

“Sino ang mas matimbang?”
“Kanino pupunta si Manny?”
“Paano pipili ang isang ama kung parehong anak ang lalaban?”

Sa mata ng publiko, tila isa itong simpleng tanong. Ngunit sa likod nito, isang emosyonal na labirinto ang kinakaharap ng isang ama na buong buhay ay hinati sa pagitan ng responsibilidad, ambisyon, at pagmamahal.

May mga netizens na mabilis humusga. Para sa ilan, malinaw ang sagot: si Jimuel. Bakit? Dahil mag-isa raw ito sa Amerika, malayo sa pamilya, at mas kailangan ang presensya ng ama. Isang laban sa banyagang lupa, kung saan ang suporta ng pamilya ay kasinghalaga ng lakas ng kamao. Nariyan ang ina na si Jinkee Pacquiao, at ang bigat ng apelyidong dala-dala—isang apelyidong kay hirap pasanin kung ikaw ay anak ng alamat.

Sa Amerika, hindi sapat ang apelyido. Kailangang patunayan. Kailangang lumaban. At sa gitna ng liwanag ng casino lights at sigawan ng mga dayuhan, ang presensya ng ama ay maaaring maging sandigan—isang tahimik na tapik sa balikat bago umakyat sa ring.

Ngunit paano naman si Eman?

Si Eman, na lalaban sa sariling bayan, sa harap ng kababayang Pilipino, sa lupaing pamilyar ang wika at sigaw ng suporta. Marami ang nagsasabing mas mauunawaan daw ni Eman kung sakaling hindi makapunta si Manny. Sanay na raw ito. Hindi dahil kulang sa pagmamahal, kundi dahil sa maagang pagkatutong umunawa sa realidad ng buhay.

Dito lalong umiinit ang usapan. May mga pumupuri kay Eman bilang isang batang “sobrang bait,” pinalaki ng maayos ng kanyang ina sa kabila ng mga pagsubok. Isang anak na marunong lumugar, marunong maghintay, at marunong magmahal nang hindi humihingi ng kapalit. Sa isang lipunang sanay sa ingay ng kontrobersiya, si Eman ay tila tahimik na patunay na may mga kwentong hindi kailangang sigawan para maging makabuluhan.

Ngunit sapat ba ang pag-unawa upang punan ang puwang ng isang ama?

Habang patuloy ang espekulasyon, nananatiling tahimik si Manny Pacquiao. Walang opisyal na pahayag. Walang malinaw na sagot. At sa katahimikang iyon, lalo lamang lumalakas ang bulong ng intriga. Ang katahimikan ba ay tanda ng pag-iingat, o ng bigat ng desisyong halos imposibleng gawin?

Isipin natin ang eksenang ito: isang ama sa gitna ng gabi, hawak ang cellphone, tinititigan ang dalawang poster ng laban. Sa kaliwa, ang anak sa Amerika. Sa kanan, ang anak sa Pilipinas. Parehong may pangarap. Parehong may kaba. Parehong may pangalang Pacquiao na kailangang ipaglaban.

Hindi ito kwento ng favoritism. Hindi ito laban ng “anak sa loob” laban sa “anak sa labas,” gaya ng pilit na iniluluto ng ilang mapanghusgang tinig. Ito ay kwento ng isang amang hindi kayang hatiin ang sarili, kahit pa gusto niya. Isang katawan. Isang oras. Isang desisyon na tiyak may masasaktan—kahit walang intensyong manakit.

Sa kabila ng lahat, may mga nananatiling kalmado. Para sa kanila, walang isyu. Ang mahalaga ay parehong lumalaban ang mga anak. Parehong tumutupad sa sariling pangarap. Parehong hindi sumusuko sa bigat ng apelyidong Pacquiao. At higit sa lahat, parehong alam na mahal sila ng kanilang ama—kahit saan man siya naroroon.

Sa dulo, marahil ang tanong ay hindi kung sino ang panonoorin ni Manny, kundi kung naiintindihan ba natin ang bigat ng pagiging ama sa mata ng publiko. Isang ama na hindi lang ama sa loob ng bahay, kundi simbolo ng bansa. Isang ama na bawat galaw ay hinuhusgahan, bawat katahimikan ay binibigyan ng kahulugan.

Darating ang Pebrero 28. Sabay-sabay titibok ang puso ng dalawang anak sa magkaibang sulok ng mundo. At saan man naroon si Manny Pacquiao—sa loob man ng arena o sa likod ng screen—iisa lang ang sigurado: pareho niyang ipagdarasal ang tagumpay ng kanyang mga anak.

Sa mundo ng boksing, may panalo at may talo. Ngunit sa mundong ito ng pagiging ama, walang perpektong suntok—tanging tapang na magmahal sa gitna ng imposibleng pagpili.

At kayo, mga ka-showbiz, ano ang masasabi ninyo?
Kung kayo ang nasa kalagayan ni Manny Pacquiao, saan kayo pupunta?