Isang Ina, Isang Panalangin: Ang Tahimik na Pamama ni Mommy Inday Bareto

Sa mundong puno ng ingay, tagpo, at mabilisang pangyayari, may mga kwento na tahimik ngunit tumatagos sa puso. Isa rito ang kwento ng pamama ng isang ina, si Estrella “Inday” Bareto, na kamakailan lamang ay iniwan ang mundong ibabaw. Isang alaala ng pagmamahal, pananampalataya, at sakripisyo na nagbigay liwanag sa puso ng kanyang pamilya, lalo na kay Marjerie “Marjury” Bareto, na bukod sa anak, ay naging saksi sa bawat huling sandali ng kanyang ina.

Noong Enero, pumanaw nang payapa si Mommy Inday. Isang pangyayaring nagdulot ng matinding lungkot ngunit sabay rin na nag-iwan ng mahalagang aral. Ayon kay Marjury, hindi agad siya nakapag-post sa social media. Kailangan muna niyang iproseso ang bigat ng emosyon, habang sabay ding inaasikaso ang funeral arrangements. Ang pamama ng isang ina, ayon sa kanya, ay hindi simpleng pangyayari; ito ay isang unos na may kasamang lungkot, alaala, at pagmamahal na kailangang tanggapin nang buong puso.

Mas lalong pinatindi ng lahat ang bigat ng pangyayari dahil apat na buwan lamang ang nakalipas mula nang pumanaw ang kanyang kapatid. Sa kabila ng sunod-sunod na pagsubok, mariing pinanghawakan ni Marjury ang kanyang pananampalataya. “Sa bawat unos ng buhay, palagi kong nararamdaman ang gabay, proteksyon, at biyaya ng Diyos,” ani Marjury. Isang pangungusap na punong-puno ng pananalig at pag-asa, na sa kabila ng sakit, ay nagbibigay liwanag sa madilim na sandali.

Isa sa pinakaprecious na alaala ni Marjury ay ang huling hapon na magkasama sila ni Mommy Inday sa ospital. Silang dalawa lamang—isang sandali ng katahimikan, ng tahimik na pagmamahalan, na hindi matutumbasan ng anumang materyal na bagay. Kahit mahina na ang boses ng ina at mabagal magsalita, malinaw pa rin ang isipan nito. Natawa sila nang buong-buo sa mga kwento ni Marjury, isang tawa na hindi malilimutan. Isang sandali na walang kapalit, isang alaala na mananatili sa puso magpakailanman.

Ngunit ayon kay Marjury, ang pinakadakilang biyaya ay dumating dalawang araw matapos ang pagpanaw ng kanyang ina. Sa loob ng silid, naroon lamang siya at ang kanyang mga kapatid na sina Michi at Marichi. Tahimik at payapa. Isang eksenang paniwala ni Marjury ay inihanda ng Diyos—isang sandali ng sagrado na mananatili sa kanyang puso. Maraming tao, ayon sa kanya, ang hindi nakakakuha ng closure sa buhay. Ngunit sa kanya, higit pa sa closure ang ibinigay ng Diyos: ang pagkakataong makasama ang kanyang ina sa huling sandali nito. Isang biyayang nagbigay daan sa kanyang paghilom at kapayapaan.

Sa kanyang mensahe, hiniling ni Marjury ang panalangin ng lahat para sa kanilang ina. Inilarawan niya si Mommy Inday bilang maganda, palaban, matatag, masayahin, at mapagmahal. “Annie niya si Mommy Inday ay kasama na ngayon ng kanilang ama at ng kanyang kapatid na si Mito, ligtas, payapa, at yakap ng Diyos,” ani Marjury. Ang mga salitang ito ay hindi lamang pagpapahayag ng pagmamahal, kundi paalala rin sa lahat na kahit pumanaw ang mahal sa buhay, ang kanilang diwa at alaala ay nananatili.

Dahil sa post ni Marjury, bumuhos ang pakikiramay mula sa mga kaibigang artista at netizens. Isang patunay kung gaano kalalim ang respeto at pagmamahal hindi lamang kay Mommy Inday kundi sa buong pamilya Bareto. Ang kwento ni Mommy Inday ay paalala sa ating lahat na ang pagmamahal ng isang ina ay hindi nagtatapos sa kamatayan, at ang pananampalataya ay nagiging sandigan sa pinakamadilim na yugto ng buhay.

Dalawang taon bago ang tahimik na pamama ni Mommy Inday, isang simpleng birthday post ang muling bumabalik sa alaala. Noong January 14, 2024, ipinagdiwang ni Mommy Inday ang kanyang ikaw-87 kaarawan. Isang edad na bihira marating, at isang biyaya na buong puso ipinagpasalamat ng kanyang mga anak, lalo na ni Marjury. Sa post na iyon, hindi maitago ni Marjury ang paghanga sa kanyang ina. “Kung lalapitan at titignan ang litrato ni Mommy Inday, mahirap paniwalaan na siya ay 87 na,” ani Marjury. Bata pa rin ang mukha, malinaw ang mga mata, at nananatili ang likas na ganda—isang all-natural beauty.

Ngunit sa likod ng masayang pagbati at papuri, may nakatagong damdamin ang isang anak: ang pag-aalala. Habang nagpapasalamat si Marjury sa bawat karagdagang araw na kasama ang kanyang ina, mas lalo rin niyang nararamdaman kung gaano kahalaga ang bawat sandali. Ang simpleng “Happy Birthday, Mom. We love you” ay higit pa sa pagbati. Isa itong tahimik na panalangin na sana ay mas marami pang oras, mas marami pang tawa, at mas marami pang alaala ang kanilang pagsaluhan.

Ang kwento ni Mommy Inday ay puno ng emosyon: ng pagmamahal, sakripisyo, at pananampalataya. Sa bawat huling sandali, kitang-kita ang relasyon ng ina at anak. Isang pagmamahal na hindi nagmamaliw, na kahit sa kamatayan, ay nananatili sa puso. Isang pagmamahal na nagbibigay inspirasyon sa lahat na humarap sa sariling unos ng buhay na may tapang at pananampalataya.

Marami sa atin ang hindi nakakaranas ng ganitong closure—ang pagkakataong makasama ang mahal sa buhay bago siya tuluyang pumanaw. Ngunit sa pamilya Bareto, ipinakita ng Diyos ang biyaya ng huling sandali. Isang tahimik na sandali, na puno ng pagmamahalan, pag-unawa, at panalangin. Isang sandali na nagbigay daan sa paghilom ng puso ng anak.

Sa mga social media reactions, makikita ang malalim na paggalang at pagmamahal ng publiko. Maraming tao ang naantig sa kwento, na pinatotohanan ang di-mabilang na halaga ng isang ina. Ang pamama ni Mommy Inday ay nag-iwan ng marka hindi lamang sa pamilya, kundi sa lahat ng nakakabasa at nakikinig sa kanilang kwento.

Ang kwento ni Mommy Inday at ni Marjury ay paalala rin sa atin na ang pagmamahal ay hindi laging ipinapakita sa malalaking bagay o malalakas na salita. Minsan, ang pinakamalalim na pagmamahal ay matatagpuan sa tahimik na sandali, sa simpleng tawa, sa huling yakap, at sa tahimik na panalangin. Ang mga sandaling ito ay bumubuo ng alaala na mananatili habang buhay, higit pa sa materyal na mundo.

Sa bawat post ni Marjury, sa bawat alaala ng pamilya Bareto, makikita ang diwa ng tunay na pagmamahal: ang pagiging matatag sa harap ng sakit, ang pagbibigay respeto sa yumaong mahal sa buhay, at ang pagtanggap sa biyaya ng Diyos sa bawat huling sandali. Isang paalala sa lahat na kahit sa pagkawala, may liwanag at kapayapaan na maaaring matagpuan sa puso ng nananalig.

Sa huli, ang pamama ni Mommy Inday Bareto ay hindi katapusan ng kwento kundi simula ng alaala na nagbibigay inspirasyon. Isang kwento ng pananampalataya, pagmamahal, at pag-asa. Isang kwento na nagpapaalala sa atin na ang pagmamahal ng isang ina ay walang hanggan. At sa kabila ng katahimikan ng kamatayan, ang kanyang presensya, alaala, at aral ay mananatiling gabay at liwanag sa buhay ng kanyang pamilya.

Ang tahimik na pamama ni Mommy Inday ay isang huling aral sa lahat: sa bawat unos, sa bawat pagkawala, at sa bawat sakit ng puso, may biyaya. May kapayapaan. At higit sa lahat, may pagmamahal na hindi nagmamaliw—isang pagmamahal na mananatili sa puso habang buhay.