Bunyog sa Pulitika: Ang Tawag ni Greco Belica sa DDS at ang Impeachment ni Sara Duterte

Wala nang paligoy-ligoy pa. Direktang-direkta sa punto. Maiksi man ang komentaryo, pero ang bigat ng bawat salita ay tumatagos sa puso at isip ng bawat Pilipino. Sa gitna ng kaguluhan sa pulitika, isang pangalan ang bumangon—si Greco Belica. Nanawagan siya sa mga DDS, sa mga matatag na tagasuporta ni Duterte, na isulat ang kanilang mga hinaing at presyur sa mga kongresista: “Huwag kayong boboto sa impeachment ni Sara Duterte!”

Parang pelikula, ngunit ito’y totoong nangyayari sa kasalukuyan. Ang bawat distrito sa Pilipinas ay may kongresista, at ang bawat kongresista ay hari sa kanilang nasasakupan. Kaya ang panawagan ni Belica ay malinaw: takutin ang mga kongresista, iparamdam na ang boto ng DDS ay may bigat, at kung lalabag sila, hindi na sila mabubutihan ng suporta sa 2028.

Sa Cebu, ginawa na ito. Ang mga DDS sa Cebu, sa ilalim ng grupong Cebu Alliance for Duterte, ay nag-presscon. Ang lider nilang si June Abines ay malinaw sa mensahe: “Susuportahan namin ang mga kongresistang hindi bumoto sa impeachment ni Sara. Kung lumabag kayo… death warrant na ‘yan para sa inyong politika sa 2028.” Matindi ang pananakot, halos parang thriller—pero sa totoong buhay, sa lokal na politika.

Ngunit sa kabila ng mga banta at pananakot, may tanong na bumabalot sa isip ng marami: epektibo ba ito? Sa katotohanan, hindi. Ang lokal na pulitika sa Pilipinas ay hindi ganun kadali manipulahin. Kahit pa may sulat na pumupuna, kahit pa may banta mula sa DDS, ang mga kongresista sa kanilang mga distrito ay karaniwang nananalo—dahil hawak nila ang mga mayor, gobernador, at lokal na resources. Ang mga botante sa probinsya ay nakadepende sa ayuda, scholarship, at medical assistance na kontrolado ng mga kongresista. Sa kanilang teritoryo, sila ang hari.

Maraming halimbawa ang nagpapatunay nito. Sa Batangas, si Brix Luestro, na kinampanya pa ni Sara Duterte, ay nanalo. Sa Manila, sina Joel Chua at Valeriano, na kabaligtaran sa kampo ni Sara, ay nanalo rin. Sa Antipolo, ang anak ni yumaong Congressman Romeo Acop, na kaalyado ng administrasyon, ay nagwagi laban sa kandidato ni Sara. Iba ang dynamics sa lokal—hindi basta-basta nadadala sa national na usapin ang mga botante.

At higit sa lahat, ang mga kongresista ay may lakas sa numero. Sa 2025 elections, 260 ang pumirma sa impeachment ni Sara Duterte, ngunit marami sa kanila ay muling nanalo. Patunay na ang takot na ipinapakalat ng DDS ay hindi ganap na nakakaapekto sa resulta. Ang mga DDS ay nagmumukhang nangingarap ng gising—ang panawagan ni Belica ay tila bulong sa hangin, na walang masyadong epekto.

Sa kabila ng lahat ng ito, hindi maikakaila ang tensyon at emosyon. Ang tawag ni Greco Belica ay simbolo ng isang lipunan na nahati: ang mga DDS, na naniniwala sa kapangyarihan ni Duterte at handang manakot, at ang mga kongresista, na matatag sa kanilang sariling teritoryo at botante. Ang bawat liham, bawat presscon, bawat pananakot—ito’y nagiging bahagi ng isang malaking drama na puno ng intriga, misteryo, at tensyon sa politika.

Hindi lang ito simpleng panawagan. Ito’y kwento ng kapangyarihan at kontrol. Kwento ng lokal at national politics na nagtatagpo sa isang eksena ng takot at tensyon. Ang bawat distrito, bawat kongresista, bawat boto ay parang piraso ng chessboard. Ang DDS ay nagtatangka na mag-move, mag-pressure, maglabas ng banta. Ngunit ang mga kongresista, may hawak sa board, may sariling lakas sa teritoryo, at hindi basta natatakot sa panawagan ni Belica.

At narito ang kabalintunaan: kahit na may panawagan at banta, ang pulitika sa probinsya ay umiikot sa lokal na koneksyon, hindi sa national na propaganda. Ang mga botante ay mas nakatuon sa kung sino ang nagbibigay ng ayuda at suporta sa kanilang araw-araw na buhay. Ang mga kongresista ay hari sa kanilang mga distrito, at ang mga DDS, gaano man ka-determinado, ay limitado ang abot sa kanilang epekto.

Sa kabila ng lahat ng ito, ang tawag ni Belica ay bahagi ng mas malawak na narrative: ang pagnanais ng mga DDS na panatilihin ang kapangyarihan at impluwensya ni Duterte sa pulitika. Ang bawat sulat, bawat pananakot, bawat presscon ay paraan upang iparamdam na hindi sila natutulog sa galaw ng pulitika. Ngunit sa totoong buhay, ang epekto ay limitado, at ang tunay na kapangyarihan ay nananatili sa lokal—sa mga kongresista, mayor, gobernador, at sa mga botante na nakadepende sa kanila.

Ito ang larawan ng politika sa Pilipinas: puno ng tensyon, intriga, at emosyon. Puno ng drama at misteryo. Ang tawag ni Greco Belica ay isang boses sa gitna ng maingay na mundo ng politika, isang paalala na kahit gaano man kalakas ang panawagan, may hangganan ang kapangyarihan ng takot sa harap ng lokal na realidad.

Sa huli, ang DDS ay nagtatangka, ngunit ang lokal na pulitika ay may sariling ritmo, sariling lakas, at sariling dynamics. Ang bawat distrito ay may sariling hari. Ang bawat kongresista ay may sariling hukbo. Ang bawat boto ay may bigat. At sa gitna ng lahat ng ito, ang tawag ni Greco Belica ay nananatiling isang boses sa hangin—sensational, matindi, ngunit limitado ang epekto sa tunay na laro ng kapangyarihan sa Pilipinas.

Bunyog. Bunyog sa politika. Bunyog sa DDS. Bunyog sa kongresista. Bunyog sa bawat distrito. Isang sigaw, isang panawagan, isang drama na tunay na Pilipino.