“SA LOOB NG 24 ORAS AT ₱125 MILYON: MGA BAG, BANK ACCOUNT, AT ANG MALALIM NA SALAYSAY NI RAMIL MADRIGA SA KASO NG CONFIDENTIAL FUNDS”

Sa gitna ng isa sa pinakamainit na pagdinig na yumanig sa Kamara, isang testimonya ang muling nagbukas ng mas malalim na tanong tungkol sa umano’y galaw ng daan-daang milyong pisong pondo ng gobyerno—ang kontrobersyal na ₱125 milyong confidential funds na umano’y nagamit sa loob lamang ng 24 oras. Sa ilalim ng matinding pagtatanong ng mga mambabatas, ang resource person na si Ramil Madriga ay humarap sa serye ng detalyadong interogasyon na tila humahabi ng isang komplikadong web ng pera, bag, pangalan, at mga transaksyong hindi madaling patunayan o pasinungalingan.

Ayon sa kanyang salaysay, si Madriga umano ay nagsilbing “dummy” sa ilang transaksyong may kinalaman sa malalaking halaga ng pera. Sa pagdinig, diretsahang tinanong siya kung maaaring mas malaki pa sa orihinal na halagang nabanggit ang mga perang dumaan sa kanyang mga kamay—tatlong beses o apat na beses pa umano. Sa kanyang sagot, hindi siya umatras: kinumpirma niya ang posibilidad ng mas malaking halaga, habang paulit-ulit ding iginiit na hindi siya umano napilitan sa kanyang testimonya at walang ipinangakong kapalit kapalit ng kanyang pagharap sa komite.

Ngunit ang mas naging sentro ng diskusyon ay ang detalye ng paggalaw umano ng ₱125 milyon. Sa mga tanong ng mga kongresista, paulit-ulit na binalikan ang timeline: paano umano na “na-dispose” ang pondo sa loob lamang ng 24 oras, sa kabila ng naunang ulat na ito ay nagamit sa loob ng 11 araw. Sa sariling paliwanag ni Madriga, malinaw ang kanyang posisyon—hindi niya raw “ginamit” ang pera kundi “dineliver” lamang ito, at ang aktwal na paggamit ay ginawa na ng iba pang indibidwal.

Sa pagdinig, inilatag rin ang mga detalye tungkol sa mga bag na umano’y pinaglagyan ng pera. Sa unang affidavit, tinukoy niya ang “duffle bag,” ngunit sa supplemental affidavit ay binanggit ang “large dark bags.” Ang tila maliit na pagbabago sa deskripsyon ay naging malaking punto ng pagtatanong ng mga mambabatas: gaano kalaki ang mga bag? Ilang beses mas malaki kumpara sa ipinakitang sample? Sa sagot ni Madriga, inilarawan niya ang mga ito bilang mas malalaki pa, mas makapal, at kayang maglaman ng milyon-milyong piso bawat isa—umaabot umano sa tinatayang ₱30 hanggang ₱35 milyon kada bag.

Sa gitna ng pagdinig, isa rin sa pinaka-pinagtuunan ng pansin ang sinasabing delivery sa iba’t ibang lokasyon—San Pablo, Cabuyao, at maging sa mga opisina sa Quezon City. Ayon sa kanyang testimonya, may koordinasyon umano sa pagitan ng mga opisyal at mga indibidwal na tumanggap ng mga bag ng pera. Binanggit niya ang mga pangalan tulad nina Colonel Nolasco, Colonel Lachica, at iba pang opisyal na umano’y may papel sa logistics ng naturang operasyon. Sa isang partikular na eksena sa DepEd compound, inilarawan niya ang pagdating ng dalawang government vehicles at ang pag-unload ng apat na bag na naglalaman ng milyon-milyong piso.

Ngunit sa kabila ng detalyadong salaysay, nanatiling kritikal ang mga mambabatas. May mga tanong tungkol sa pagkakapareho ng mga pangalan, ang aktwal na papel ng bawat indibidwal, at kung paano napatunayan ni Madriga ang pagkakakilanlan ng mga taong kanyang binanggit. Sa ilang pagkakataon, inamin niyang may mga mukha siyang natatandaan ngunit hindi na matandaan ang mga pangalan—isang detalye na lalo pang nagpaigting sa pagdududa ng ilan.

Isa pang mabigat na bahagi ng pagdinig ay ang usapin ng bank accounts. Sa kanyang affidavit, inilahad niya na umano’y dumaan sa kanyang pangalan ang malalaking halaga ng pera, na inilalarawan niyang “pinadaan lamang” sa kanya. Sa harap ng komite, diretsahan siyang tinanong kung papayag siyang buksan ang kanyang mga bank account para sa imbestigasyon. Walang pag-aalinlangan ang kanyang sagot: pumayag siya, at nangako pa na pipirma siya ng waiver upang mabigyang-daan ang mas malalim na pagsusuri ng mga financial records.

Sa kabilang banda, lumutang din ang mga mas sensitibong alegasyon—kabilang ang pag-uugnay ng pondo sa mga campaign activities, mga motor na umano’y binili gamit ang perang mula sa dating administrasyon, at mga transaksyong may kinalaman sa mga kumpanyang binanggit sa pagdinig. Ang mga ito ay nagbukas ng mas malawak na tanong: ito ba ay hiwa-hiwalay na insidente lamang, o bahagi ng mas organisadong sistema ng pamamahala ng pondo?

Habang lumalalim ang interogasyon, naging malinaw na ang pagdinig ay hindi na lamang tungkol sa isang transaksyon o isang saksi. Ito ay naging masalimuot na salaysay ng magkakaugnay na testimonya, dokumento, larawan, at personal na pahayag—lahat nagsusubok magbigay-linaw sa isang isyung tila lalo pang lumalabo sa bawat tanong.

Sa huli, nanatiling sentro ng usapan ang pangunahing tanong: kung totoo ang mga pahayag ni Madriga, paano naganap ang umano’y mabilis na paggalaw ng ₱125 milyon sa loob ng 24 oras? At kung may mga hindi pagkakatugma sa kanyang salaysay, gaano kalaki ang bahagi ng katotohanan sa gitna ng mga detalye, alaala, at interpretasyon?

Sa ngayon, ang komite ay patuloy na humaharap sa hamon ng paghiwa-hiwalay sa katotohanan at posibilidad—sa pagitan ng mga sinumpaang salaysay at mga tanong na hindi pa rin nasasagot. At habang ang imbestigasyon ay nagpapatuloy, ang kwento ng ₱125 milyon ay nananatiling bukas: isang salaysay ng pera, kapangyarihan, at mga piraso ng katotohanang unti-unting binubuo sa gitna ng mainit na entablado ng pulitika.