“Grades 11 at 12: Bakit Dalawang Araw Lamang ang Pasok ng mga Estudyante?”

Sa unang tingin, tila ordinaryong problema lamang ito sa sistema ng edukasyon—dalawang araw lamang sa isang linggo ang pasok ng mga estudyante sa Grades 11 at 12 sa ilang pribadong paaralan. Ngunit sa likod ng simpleng bilang na ito, nakatago ang masalimuot na usapin ng kalidad ng edukasyon, kakulangan ng pondo, at maling interpretasyon ng mga patakaran. Ang bawat hindi pumapasok na estudyante ay larawan ng isang lipunang nakikipagbuno sa mismong hinaharap ng kabataan.

Ayon sa mga magulang at obserbasyon ng ilang senador, “Dalawa o tatlong araw lang na pumapasok ang bata sa school. Sayang sa pamasahe, sayang sa uniporme, sayang sa oras ng magulang.” Ang simpleng pangungusap na ito ay nagbubunyag ng isang malalim na sugat sa sistema: ang disconnection sa pagitan ng gobyerno, paaralan, at estudyante. Hindi ba’t dapat ang edukasyon ay sentro ng ating bansa, pundasyon ng kinabukasan ng kabataan? Ngunit ang realidad ay iba.

Isa sa mga pangunahing dahilan ng kakaibang schedule ay ang paggamit ng tinatawag na Alternative Delivery Modalities (ADM), gaya ng online at distance learning. Orihinal, ito ay itinakda upang matugunan ang emergency situations—bagyo, pandemya, at iba pang hindi inaasahang pangyayari. Ngunit sa ilang pribadong paaralan, tila ginawang regular na pamamaraan ang ADMs, na nagreresulta sa kakaunting araw ng face-to-face classes. Ang mga estudyante, sa halip na magkaroon ng interaksyon sa guro at kapwa, ay napipilitang mag-isa sa bahay, nakaharap lamang sa computer, tablet, o telepono.

Maraming magulang ang nag-uulat: “Nasa bahay lang sila, nanonood ng Netflix, naglalaro, o tumutulong sa mga kapatid.” Dito lumilitaw ang pangunahing tanong: Ano na ba ang layunin ng senior high school kung ganito ang sistema ng pagtuturo? Ang Grades 11 at 12, na idinagdag upang mapalakas ang kahandaan ng estudyante sa kolehiyo o trabaho, ay tila nauuwi sa pagkakagambala ng disiplina at produktibidad.

Dagdag pa rito, may mga iskolar at eksperto na nagbababala: kung ang bata ay natututo lamang ng online, paano niya maaalala at mauunawaan ang aralin? Paano matututo ang mga estudyante sa STEM, Technical-Vocational, at mga praktikal na kurso kung limitado ang aktwal na oras sa paaralan? Ayon sa ilang guro at administrador, kahit na may immersion o on-the-job training, marami sa mga estudyante ang nawawala sa disiplina, hindi natututo ng husto, at tila nabubulag sa kahalagahan ng edukasyon.

Ang kontrobersiya ay mas lalong lumalalim kapag isinasaalang-alang ang mga dahilan kung bakit umiiral ang ganitong sistema. Una, ang overcrowding o dami ng estudyante sa pribadong paaralan ay nagtutulak sa kanila na magpatupad ng 2-3 days per week na schedule. Mas maraming estudyante ang maaaring tanggapin, mas mataas ang kita sa voucher system, ngunit sa kapalit nito ay bumababa ang kalidad ng edukasyon. Pangalawa, may mga pamilya na hindi kayang tustusan ang buong linggong pamasahe, uniporme, at gamit ng kanilang anak, kaya tila nakinabang ang “compressed schedule” sa financial strain, ngunit ito rin ay nagdudulot ng pangmatagalang pinsala sa kakayahan at kaalaman ng kabataan.

Hindi rin maikakaila ang papel ng CHED, DepEd, at mga pribadong unibersidad sa isyung ito. Ang kakulangan sa malinaw na monitoring at regulasyon ay nagbukas ng puwang para sa maling interpretasyon ng mga patakaran. May mga paaralan na ginagawang negosyo ang edukasyon, nagdodoble ng enrollment para lamang makuha ang mas maraming voucher, habang ang aktwal na pagkatuto ng estudyante ay naiwan sa hangin.

Ang epekto nito ay halata. Ayon sa mga magulang at senador, “Ang mga bata ngayon ay hindi na kagaya namin. Hindi na nila maipaliwanag ng maayos ang Ingles, hindi nila naiintindihan ng lubos ang aralin sa Science at Math.” Ang dating matatag na pundasyon ng edukasyon ay unti-unting natutumba, at ang hinaharap ng kabataan ay nalalagay sa alanganin.

Sa kabila ng teknolohiya, immersion programs, at mga online courses, hindi mapapalitan ang personal na ugnayan sa guro at estudyante. Ang pag-unlad ng kaalaman ay nangangailangan ng gabay, tutok, at aktibong partisipasyon. Kung ang isang estudyante ay nasa bahay lang at nagko-complete ng online tasks, paano niya matututuhan ang disiplina, teamwork, at critical thinking? Paano niya maihahanda ang sarili sa totoong mundo kung limitado lamang ang kanyang interaksyon sa paaralan?

Narito ang matinding tanong: Bakit nagpapatuloy ang ganitong sistema kung malinaw na hindi ito epektibo? Bakit hindi natin i-compress ang Grades 11 at 12, o gawing isang taon lamang ang senior high school, upang mas mapagtuunan ng pansin ang kalidad kaysa sa dami ng estudyante? Ayon sa ilang senador, makatutulong ito upang matugunan ang financial burden ng mga pamilya at mapanatili ang tunay na layunin ng edukasyon. Ngunit may mga kumokontra, naniniwala na kailangan natin makipagsabayan sa ibang bansa, na may Grade 12 bilang bahagi ng kanilang standard.

Sa likod ng lahat ng ito, nakatago ang masalimuot na dilemma: edukasyon bilang karapatan ng bawat bata, versus edukasyon bilang negosyo at instrumento ng kompetisyon. Sa isang banda, dapat ay pantay ang oportunidad para sa lahat ng estudyante. Sa kabilang banda, ang mga insentibo at patakaran ay nagiging dahilan ng di-pantay na sistema. Ang mismong sistema ng edukasyon ay nagiging hamon sa moralidad, integridad, at hinaharap ng kabataan.

Ang sensational na bahagi ng isyung ito ay hindi lamang sa kakaunting araw ng pasok. Ito ay nasa kung paano ang mga lider ng bansa, guro, magulang, at administrador ay nagtatalo-talo sa paraan ng pagpapatupad ng edukasyon. Ang bawat debate sa senado, bawat report, at bawat obserbasyon ng magulang ay naglalahad ng misteryo: bakit hindi natin masiguro ang kalidad ng edukasyon habang sinusunod natin ang batas at patakaran?

May aral ang kontrobersiya: hindi sapat na may curriculum at batas lamang. Kailangan ang malinaw na implementasyon, tapat na regulasyon, at aktibong pag-monitor sa mga paaralan. Kailangan din ang pakikilahok ng magulang at ng komunidad upang matiyak na ang bawat bata ay natututo, hindi lang nakikipag-online sa bahay.

Sa huli, ang dalawang araw o tatlong araw na pasok ng Grades 11 at 12 ay simbolo ng mas malaking problema sa sistema ng edukasyon sa Pilipinas. Ang tanong ngayon: Ano ang dapat gawin ng gobyerno, ng DepEd, ng CHED, at ng mga pribadong paaralan? Paano natin maibabalik ang dignidad, kalidad, at kahandaan ng ating kabataan sa global na kompetisyon?

Ang simpleng tala na “dalawang araw lang ang pasok” ay nagiging nakakatakot na babala sa hinaharap ng bansa. Ito ay misteryo, ito ay kontrobersiya, ito ay hamon. Ang bawat hindi pumapasok na bata ay isang tinig na nagsasabing, “May mali dito. May kailangan baguhin.” At sa ating pagtutulungan, sa tamang regulasyon, at sa tunay na malasakit, marahil ay maibabalik natin ang tiwala sa sistema, maibabalik ang kalidad ng edukasyon, at maihahanda ang kabataan para sa tunay na hamon ng mundo.

Ang laban para sa edukasyon ay hindi lamang laban ng estudyante at guro, kundi laban ng bawat Pilipino na naniniwala sa karapatan ng kabataan sa isang maliwanag at maayos na kinabukasan.