Isang masayang pagsalubong sana sa Bagong Taon ang inaasahan ng aktor na si Nikko Natividad at ng kanyang pamilya sa Japan—isang biyaheng puno ng ngiti, larawan, at alaala. Ngunit sa loob lamang ng ilang segundo, ang masayang eksena ay napalitan ng isang bangungot na walang sinumang magulang ang gustong maranasan.

Habang kalmado silang kumakain sa isang restaurant sa Japan, biglang nag-seizure ang kanyang anak—isang pangyayaring nagpahinto sa oras, nagpayanig sa buong katawan ni Nikko, at nagdulot ng matinding takot na hindi niya kailanman malilimutan.

ISANG HAPUNAN NA NAUWI SA SIGAW AT PANALANGIN

Ayon sa Facebook post ni Nikko noong Sabado, Enero 3, 2026, wala raw anumang babala ang insidente. Isang normal na sandali—isang pamilya na sabay-sabay na kumakain—hanggang sa biglang mapansin nilang may mali.

Biglang nanigas ang kanyang anak. Nawala ang normal na galaw. At ang pinakanakakatakot: halos dalawang minuto raw itong hindi humihinga at unti-unting nagkulay violet.

“Sobrang taranta namin,” ani Nikko.
“Sumisigaw na kami para humingi ng tulong at ambulansya.”

Sa loob ng restaurant, nagsimulang magulo ang paligid. Ngunit sa kabila ng dami ng tao, ramdam ng pamilya ang matinding pag-iisa—dahil nasa ibang bansa sila, at hindi agad maintindihan ang kanilang sinasabi.

LANGUAGE BARRIER, TAKOT NA LALO PANG TUMINDI

Isa sa mga dahilan kung bakit lalong naging kritikal ang sitwasyon ay ang language barrier. Kahit pa nagsasalita sila ng Ingles, hindi raw agad sila naintindihan ng mga nasa paligid.

“Mahirap dahil hindi nila kami maintindihan kahit English,” saad ni Nikko.

Habang lumilipas ang bawat segundo, mas lalong bumibigat ang pakiramdam ng isang amang walang magawa kundi titigan ang anak na halos walang galaw.

“WALA AKONG IBA NAKITA KUNDI ANG ANAK KO”

Sa kanyang post, inilarawan ni Nikko ang damdaming hindi kayang ilarawan ng sapat na salita—ang panghihina ng tuhod, ang panlalamig ng katawan, at ang takot na baka iyon na ang huli.

“Sobrang panlalambot ko,” ani niya.
“Wala akong iba makita kung di ang anak ko lang.”

Isang ama na sanay magpatawa sa telebisyon, biglang nawalan ng lakas at boses, hindi bilang artista kundi bilang magulang.

ISANG SANDALING PAG-ASA: ANG PAGDATING NG AMBULANSYA

Sa gitna ng kaguluhan at sigawan, dumating ang ambulansya—isang tunog na para sa kanila ay tila hudyat ng pag-asa.

“Buti at may ambulansyang malapit,” pasasalamat ni Nikko.

Bagama’t hindi na niya idinetalye ang buong proseso sa ospital, malinaw sa kanyang mensahe ang matinding pasasalamat na dumating ang tulong sa oras na kailangan nila ito.

Para sa isang ama, sapat na ang muling paghinga ng anak upang muling mabuo ang loob na kanina lamang ay halos gumuho na.

ISANG BABALA MULA SA ISANG AMA

Hindi lamang pagbabahagi ng karanasan ang layunin ni Nikko. Ginamit niya ang kanyang plataporma upang magpaalala sa kapwa Pilipino, lalo na sa mga nasa Japan o nagbabalak magbakasyon doon.

Ayon sa kanya, matindi umano ang pagkalat ng viral infection at influenza sa ilang bahagi ng Japan, at mas delikado ito para sa mga bata.

Bagama’t hindi niya tahasang inugnay ang seizure ng kanyang anak sa nasabing kondisyon, malinaw ang mensahe: dobleng pag-iingat, lalo na kapag may kasamang bata at nasa ibang bansa.

MULA SA SHOWBIZ HANGGANG SA TUNAY NA BUHAY

Ang kuwentong ito ay hindi basta-bastang balita sa showbiz. Isa itong paalala na ang mga artista ay mga magulang din, may parehong takot, pangamba, at kahinaan tulad ng karaniwang tao.

Sa isang iglap, ang spotlight ay napalitan ng ospital. Ang kamera ay napalitan ng panalangin. At ang tawa ay napalitan ng luha.

SUPORTA AT DASAL MULA SA NETIZENS

Matapos ibahagi ni Nikko ang kanyang karanasan, bumuhos ang mensaheng puno ng dasal, suporta, at pakikiramay mula sa netizens. Marami ang:

Nagbahagi ng sariling karanasan

Nagpaalala ng health precautions

Nagpasalamat sa kanyang pagiging bukas at tapat

Pinatunayan nitong sa gitna ng takot, may lakas ang komunidad—kahit sa pamamagitan lamang ng salita at panalangin.

ISANG ALAALANG HINDI KAILANMAN MAWAWALA

Para kay Nikko Natividad, ang Japan ay mananatiling lugar ng magagandang tanawin—ngunit higit sa lahat, lugar ng isang pagsubok na muntik nang yumanig sa kanyang pagkatao bilang ama.

Isang karanasang hindi niya hiningi, ngunit nag-iwan ng aral: na sa bawat segundo, ang kalusugan at kaligtasan ng pamilya ang tunay na kayamanan.

At sa pagsalubong ng 2026, dala niya hindi lamang alaala ng biyahe—kundi isang paalala na ang buhay ay maaaring magbago sa isang iglap.

Isang iglap na hinding-hindi niya makakalimutan.