Sa Anino ng mga Missile at sa Liwanag ng Propesiya: Umiikot ba ang Mundo sa Huling Yugto?

Parang kidlat ang mga balitang bumabalot sa mundo—bigla, nakakasilaw, at may dalang pangamba. Russia, sinasabing nagpalipad at naglatag ng mga puwersa malapit sa mga hangganan ng mga itinuturing nitong kalaban. America at ang NATO, tahimik ngunit lantad ang paghahanda, parang higanteng gumagalaw sa likod ng ulap. Sa Silangan, ang China ay nag-aayos ng buong pwersa, nakatutok ang mata sa Taiwan, habang ang Taiwan naman ay nagsasagawa ng pinakamalaking military exercise sa kasaysayan nito—isang rehearsal na tila may nakatagong mensahe sa bawat putok ng kanyon.

At sa gitna ng lahat ng ito, ang Pilipinas. Isang bansang matagal nang nasa gitna ng alon ng kasaysayan, ngayo’y nababanggit sa mga ulat: alyansa ng Amerika, Australia, Canada, Japan, at iba pa—sinasabing hinahanda ang kapuluan sa isang mas malawak na sigalot. Kamakailan, umugong ang balita ng paglipad at paggalaw ng mga missile patungo sa Ayungin—isang hakbang na ikinabahala ng China. Sa Korean Peninsula, muling uminit ang hangin: North Korea, nagbanta; South Korea, naghanda. Isang pangalang bumibigat sa bawat headline—Kim Jong Un—at isang bantang parang anino: “buburahin sa mapa.”

Sa social media at mga balitaan, iisa ang tanong na nagliliyab: ito na ba ang simula ng katapusan? O isa lamang bang siklo ng takot na pamilyar na sa sangkatauhan? Sa gitna ng ingay ng digmaan at bulong ng kapahamakan, may lumang tinig na muling bumabangon—isang tinig na nagmula sa Bundok ng mga Ulibo, na nakatala sa Mateo 24.

“Makakarinig kayo ng mga digmaan at balita ng mga digmaan,” wika ng Panginoong Hesus. “Ngunit huwag kayong matakot.” Isang paalala na tila kabaligtaran ng natural na damdamin ng tao. Paano hindi matatakot kung ang mundo ay tila naghahanda sa sabayang pagsabog? Ngunit idinugtong Niya: “Kinakailangang mangyari ang mga ito; ngunit hindi pa ito ang katapusan.”

Dito nagsisimula ang misteryo. Sapagkat sa parehong kabanata, binuksan ni Hesus ang mapa ng hinaharap—hindi bilang takot na walang saysay, kundi bilang babala na may direksyon. Sa Mateo 24:3, tinanong Siya ng mga alagad: Kailan mangyayari ang mga ito? Ano ang mga palatandaan ng Iyong muling pagparito at ng katapusan ng mundo? Ang tanong na iyan ay parang apoy na tumatawid sa mga siglo, umabot hanggang sa atin.

Ang sagot Niya ay hindi isang petsa. Hindi isang lihim na code. Kundi mga palatandaan: mga huwad na Kristo at propeta, mga digmaan at kahariang laban sa kaharian, taggutom, lindol, at lumalaganap na kasamaan. “Pasimula pa lamang ito ng mga paghihirap,” wika Niya. At kapag pinakikinggan natin ang mundo ngayon—ang lindol sa iba’t ibang kontinente, ang gutom sa mga rehiyong winasak ng digmaan, ang panlalamig ng pag-ibig at pagdami ng galit—parang may nagdurugtong-dugtong na mga piraso ng palaisipan.

Ngunit may isa pang mas masakit na tanda: ang pag-uusig. “Kamumuhian kayo dahil sa pagsunod ninyo sa Akin,” babala Niya. Sa iba’t ibang panig ng mundo, may mga mananampalatayang inuusig, ikinukulong, pinapatahimik. May mga tumatalikod sa pananampalataya, may mga nagtuturo ng huwad na katotohanan na mas madaling tanggapin kaysa sa totoo. Ang kasamaan ay nagiging normal; ang kabutihan, kinukutya.

At gayon pa man, hindi doon nagtatapos ang propesiya. May liwanag sa dulo ng madilim na lagusan. Sa Mateo 24:14, malinaw ang pangako: “Ipapangaral sa buong mundo ang Mabuting Balita tungkol sa paghahari ng Diyos, upang malaman ito ng lahat ng tao; at saka darating ang katapusan.” Ito ang kakaibang kabalintunaan ng ating panahon—habang tumitindi ang digmaan, mas bumibilis ang paglaganap ng mensahe. Sa pamamagitan ng teknolohiya, kahit ang mga bansang sarado noon sa Ebanghelyo ay naaabot. Isang click, isang video, isang mensahe—at ang salita ay tumatawid sa mga hangganan.

Ngunit hindi nito binubura ang sakit. Sa Mateo 24:21, binanggit ang “napakatinding kapighatian” na hindi pa naranasan ng mundo. At sino ang magsasabing hindi natin ito nasisilayan? Tumataas ang temperatura ng mundo, bumibigat ang kahirapan, dumarami ang namamatay hindi lamang sa bala kundi sa gutom at sakit. Subalit kasabay ng babala ay ang pangako: paiikliin ng Diyos ang mga araw alang-alang sa Kanyang mga pinili.

May isa pang paalala na tila isinulat para sa panahon ng viral na kasinungalingan: Huwag kayong maniniwala sa mga magsasabing narito ang Kristo o naroon Siya. Ang pagdating ng Anak ng Tao, sabi Niya, ay hindi lihim—ito’y tulad ng kidlat na nagliliwanag mula silangan hanggang kanluran. Makikita ng lahat. Walang PR stunt. Walang eksklusibong anunsyo. Isang pangyayaring hindi mapagkakamalan.

At kapag dumating ang araw na iyon, ayon sa Mateo 24:29–31, yayanig ang kalangitan. Magdidilim ang araw, mahuhulog ang mga bituin, at titipunin ng mga anghel ang mga pinili. Isang eksenang hindi kayang tapatan ng anumang headline—sapagkat ito ang wakas at simula sa iisang iglap.

Kaya sa gitna ng mga missile, alyansa, at banta ng digmaan, bumabalik ang tanong—handa ka na ba? Hindi lamang handa sa pisikal, kundi sa espirituwal. Sapagkat ang mensahe ng Mateo 24 ay hindi para maghasik ng sindak, kundi para magbukas ng mata. Hindi para tumakas sa mundo, kundi para mabuhay nang may layunin, katapatan, at pag-ibig hanggang sa wakas.

Sa huli, ang mundo ay maaaring umikot sa bangin ng digmaan, ngunit ang propesiya ay nagtuturo ng direksyon. Sa anino ng takot, may liwanag ng pag-asa. Sa gitna ng kaguluhan, may tinig na nagsasabing: Huwag kayong matakot. Ang tanong ngayon ay hindi kung kailan darating ang wakas—kundi kung paano tayo mamumuhay habang hinihintay ito.