NAGPA-PANIC ANG KAPANGYARIHAN: ANG LIHIM NA GALAWAN SA SENADO AT ANG BANTANG PAGGUHO NG ISANG BLOKE

“O mga sangkay, pag-usapan po natin ‘to.”
Ganito nagsisimula ang mga usap-usapan ngayon—tila isang simpleng vlog intro, ngunit sa likod nito ay isang nakakapangilabot na realidad na gumugulantang sa pulitika ng bansa. Sa gitna ng sunod-sunod na balitang tila walang pahinga, isang isyu ang unti-unting umuusbong, tahimik ngunit mabigat: nagpa-panic na raw ang minority bloc, partikular ang tinatawag na Duterte bloc, dahil sa bantang impeachment at sa posibleng pagbubukas ng lahat ng matagal nang itinatagong lihim.

Hindi ito basta haka-haka. Hindi rin ito tsismis sa kanto. Ito ay isang political chess game na ang bawat galaw ay may katumbas na pagbagsak o pag-angat ng kapangyarihan. At ngayon, mga sangkay, malinaw ang pakiramdam sa loob ng Senado—may kaba, may takot, at may nagmamadaling kumilos bago mahuli ang lahat.

Sa unang tingin, tila marami ang minority. Parang malakas. Parang buo. Parang kayang-kaya nilang harangin ang anumang banta laban sa kanila. Ngunit kapag sinuri ang numero—kapag hinubaran ng ilusyon ang eksena—doon lalabas ang katotohanan: unti-unti na silang nauubos.

Isa-isa nating isa-isahin.
May mga senador na hindi na makagalaw, hindi makaboto, o “indisposed.” May mga pangalan na inuugnay sa mga imbestigasyon, partikular sa mga kasong may kinalaman sa flood control projects at iba pang isyung sinusuri ng Senate Blue Ribbon Committee. May mga senaryong kapag natuloy ang pagsasampa ng kaso, posibleng matanggal o makulong ang ilan. At sa larong ito ng numero, bawat pagkawala ay parang isang piraso ng chess na nalalaglag sa board.

At dito nagsisimula ang tunay na tensyon.

Ayon sa mga political analyst, kung tuluyang mabawasan ang minority bloc ng tatlo o apat na senador—lalo na ang mga kasalukuyang humaharap sa posibleng kaso—babagsak ang balanse ng kapangyarihan. Mula sa pagiging “malakas sa bilang,” maaari silang mauwi sa iilang tinig na halos wala nang kakayahang humarang sa mga susunod na hakbang ng mayorya.

At bakit ito kritikal?
Dahil sa gitna ng lahat ng ito, nakataya ang impeachment complaint laban sa Bise Presidente.

Kapag umabot ang impeachment sa Senado at wala nang sapat na bilang ang minority upang magsilbing panangga, maaaring mabuksan ang lahat ng dapat mabuksan. Mga bank account na matagal nang binubulong. Mga pangalang matagal nang umiikot sa likod ng mga pinto. Mga pondo—confidential man o hindi—na matagal nang iniiwasang pag-usapan nang lantaran. Kapag nagsimula ang trial, wala nang atrasan. Wala nang kontrolado ang lalabas.

Ito ang dahilan kung bakit, ayon sa mga nagmamasid, nagpa-panic ang bloc. Hindi dahil mahina sila sa debate. Kundi dahil ang oras ay hindi na nila kakampi.

Sa kabilang panig naman, ang majority bloc ay tila mas buo, mas organisado, at mas handang harapin ang mga susunod na laban. May malinaw na liderato. May solidong hanay ng mga senador na hindi basta-basta tumatalon ng kampo. At kahit may bulung-bulungan ng posibleng “defection,” maraming analyst ang nagsasabing malabo itong mangyari—lalo na kung malinaw kung saan patutungo ang hangin ng kapangyarihan.

Kaya ngayon, ang tanong: ano ang susunod na galaw ng minority?

May mga hakbang na tila minamadali. May mga isyung biglang binubuhay. May mga ingay na tila layong ilihis ang atensyon ng publiko. Ngunit sa likod ng lahat ng ito, ramdam ang isang bagay: takot na mawalan ng kontrol.

Dahil sa pulitika, hindi lang argumento ang mahalaga. Numero ang hari. At kung totoo ang mga kalkulasyon—na posibleng mabawasan pa ang minority ng lima o higit pa—maiiwan silang halos walang depensa. Isang manipis na linya na lamang ang maghihiwalay sa kanila mula sa ganap na pagkatalo sa Senado.

At kapag nangyari iyon, ang impeachment ay hindi na lamang banta. Ito ay magiging realidad.

Marami ang nagsasabing parang chess ang larong ito. May hari. May reyna. May mga piyesa na handang isakripisyo. At sa kasalukuyang galawan, malinaw kung sino ang pinupunterya. Kapag bumagsak ang hari, tapos ang laro. Ganun kasimple, ganun kabangis.

Ngunit sa gitna ng lahat ng intriga, isang bagay ang hindi dapat kalimutan: ang bayan ang tunay na nanonood. Ang bawat galaw sa Senado ay may epekto sa tiwala ng publiko. Ang bawat pagtatangka na itago ang katotohanan ay may kapalit na mas malaking galit kapag ito’y lumabas.

Kaya ngayon, mga sangkay, nasa isang delikadong yugto ang pulitika ng bansa. Isang yugto kung saan ang takot ay mas malinaw kaysa sa kumpiyansa. Kung saan ang ingay ay maaaring senyales ng pangamba. At kung saan ang katahimikan, minsan, ay mas nakakatakot kaysa sa sigawan.

Magpapatuloy pa ang mga susunod na linggo na puno ng balita, rebelasyon, at posibleng pagbubunyag. Isa lang ang tiyak: hindi pa tapos ang kwento. At kapag nagsimula na ang tunay na laban sa Senado, wala nang ligtas sa liwanag ng imbestigasyon.

Mga kababayan, magmasid tayo. Mag-isip. Magtanong. Dahil sa huli, ang katotohanan—gaano man katagal itago—palaging lumilitaw.

At kapag lumitaw na, walang sinuman ang makakaiwas sa bigat nito.