Sa Gitna ng Katahimikan ng Burol: Ang Muling Pagkikita ng mga Barretto at ang Panalangin para sa Kapayapaan

Muling naging sentro ng atensyon ng online world ang pamilyang Barretto—ngunit sa pagkakataong ito, hindi dahil sa sigawan, eskandalo, o mga salitang bumubulagta sa social media. Sa halip, ang mata ng publiko ay nakatuon sa isang mas tahimik ngunit mas mabigat na tagpo: ang pagpunta ni Gretchen Barretto sa burol ng kanyang inang si Estrella “Mommy Inday” Barretto.

Isang eksenang matagal nang inaabangan. Isang sandaling puno ng tanong, pangamba, at pag-asam.

Ang burol ay ginanap sa The Heritage Park sa Taguig City—isang lugar na tila sadyang pinili para sa katahimikan at pagninilay. Ngunit sa kabila ng mapayapang paligid, ramdam ang tensyon na bumabalot sa hangin. Hindi dahil sa ingay, kundi dahil sa mga alaala ng nakaraan na hindi kailanman tuluyang naglaho sa kamalayan ng publiko.

Dumalaw si Gretchen sa burol at nakasama ang kanyang mga kapatid na sina Claudine at Joaquin “JJ” Barretto. Isang litrato ang agad kumalat—ang magkakapatid, magkakatabi, nakatayo sa harap ng labi ng kanilang namayapang ina. Isang imahe na sa unang tingin ay payak, ngunit sa mas malalim na pagbasa ay punô ng simbolismo.

Ang larawang iyon ay ibinahagi ni JJ sa social media, may caption na:
“I love you both so much. Mom is smiling in heaven. Wish come true for mom. Thank you, Lord.”

Mga salitang tila payak, ngunit tumagos sa damdamin ng marami. Para sa ilan, ito’y isang panalangin. Para sa iba, isang pahiwatig ng matagal nang inaasam—ang pagkakaisa ng magkakapatid.

Hindi rin nagtagal at ibinahagi rin ni Claudine ang parehong litrato sa kanyang sariling social media account, may caption na:
“Mommy, we’re all here. We love you.”

Isang simpleng pahayag, ngunit puno ng bigat. Isang patunay na sa harap ng kamatayan, ang lahat ng sigalot ay tila pansamantalang napatahimik.

Pito ang anak nina Mommy Inday at ng yumaon na rin niyang asawa na si Miguel Barretto: sina Gretchen, Claudine, JJ, Michelle, Gia, Marjorie, at Mito—na pumanaw noong Setyembre 2020. Sa burol, hindi lamang sina Gretchen, Claudine, at JJ ang naroon. Dumalo rin ang ilan pa nilang mga kapatid, kabilang si Marjorie Barretto—isang presensiyang matagal ding inabangan ng publiko.

Dahil kung may isang tanong na paulit-ulit na bumabalik sa isip ng mga netizen, ito ay: magkakaroon ba ng tensyon? May mangyayaring eksena? Mauulit ba ang nangyari noong 2019 sa burol ng kanilang ama, kung saan nauwi sa pisikal at verbal na gulo ang dapat sana’y sandali ng pagluluksa?

Ngunit kabaligtaran ang naganap.

Sa halip na sigawan, kapayapaan ang namayani. Sa halip na gulo, respeto ang umiral. Ayon sa mga nakasaksi, maayos ang kilos ng magkakapatid. Walang palitan ng masasakit na salita. Walang eskandalong magpapayanig sa social media.

Hindi man nagtagpo ang lahat sa iisang sandali—lalo na sina Gretchen at Marjorie—nanatili ang katahimikan. At marahil, iyon na mismo ang pinakamalaking senyales ng respeto.

May mga nagsabing tila nag-mature na ang lahat. May mga naniniwalang ang pagkawala ng isang ina ang siyang nagtulak sa kanila upang piliin ang kapayapaan kaysa bangayan. Para sa iba, ito raw ang patunay na may hangganan ang galit—at iyon ay sa harap ng huling hantungan ng isang magulang.

Isang komentarista ang nagsabi, “Kahit anong gulo ng pamilya, kapag usapang burol na, dapat manaig ang respeto.” At totoo nga. Nakakalungkot mang isipin na kailangang bantayan ng publiko ang pagdalaw ng magkakapatid, hindi rin maitatangging bahagi na ito ng kanilang kasaysayan—isang kasaysayang pilit na inaayos, kahit pa huli na.

May nagsabi rin na ang burol ay parang naging isang reality show—hindi dahil sa gusto ng pamilya, kundi dahil sa mata ng publiko na ayaw pumikit. Ngunit sa kabila nito, nanaig pa rin ang isang panalangin na paulit-ulit na binigkas: sana’y may kapayapaan sa puso ng bawat isa.

Marami ang nagsabi, mas maganda sana kung nagkaayos sila noong nabubuhay pa si Mommy Inday. Mas magaan sana ang kanyang pagpanaw. Ngunit may ilan ding naniniwala na minsan, ang pagkawala ng isang ina ang siyang nagdadala ng lahat ng bigat ng problema—parang sinasabi ng langit, “Ako na ang kukuha nito.”

May mga kwentong lumutang tungkol sa pagsusulat ng liham sa Diyos, sa paghingi ng tulong at pasasalamat. Mga paniniwalang sa oras ng pagluluksa, mas nagiging bukas ang puso ng tao—mas handang magpatawad, mas handang tumahimik.

Sa huli, ang burol ni Mommy Inday ay hindi lamang naging paalam sa isang ina. Ito rin ay naging salamin ng isang pamilyang sugatan ngunit patuloy na naghahanap ng hilom. Isang pagkakataong ipinakita na kahit gaano kalalim ang hidwaan, may mga sandaling mas pinipili ng tao ang katahimikan kaysa gulo.

At habang ang publiko ay patuloy na nagmamasid, isang bagay ang malinaw: sa gitna ng lahat ng ingay ng nakaraan, may isang ina na ngayon ay nagpapahinga—at marahil, gaya ng sinabi sa caption, siya nga ay nakangiti sa langit.

Nakangiti, umaasang sa kanyang pagkawala, matutunan ng kanyang mga anak ang matagal na niyang ipinagdarasal—ang kapayapaan.