Bakbakan sa Senado: Ping Laxon at ang mga Pro-China na Senador

O mga sangkay, may naganap na pambihirang eksena sa Senado kamakailan—isang harap-harapan, mainit, at nakapangingilabot na bakbakan ng mga ideya, prinsipyo, at pananaw sa ating bansa. Ang Senado, dating tahimik na bulwagan ng mga batas at resolusyon, ay ngayo’y nagmistulang entablado ng isang matinding drama na bumabalot sa patriotismo, politika, at kontrobersiya.

Ayon sa mga balita, si Senator Ping Laxon, bilang Senate President Pro Tempore, ay matapang na pinagalitan ang ilang mga senador na kinikilala bilang pro-China. Hindi ito simpleng puna lang, mga sangkay, kundi isang direktang kastigo sa harap ng buong Senado. Sabi niya, malinaw: dapat ay ang Pilipino ang inuuna, hindi ang interes ng ibang bansa. Ang kanyang tinuran ay matinding paalala sa lahat na ang pagmamahal sa bayan ay hindi basta retorika—ito ay pagkilos, at minsan, matapang na pagtindig laban sa impluwensiya ng dayuhan.

Ngunit bakit nga ba nag-init ang Senado? Bakit nagkaroon ng ganitong tensyon sa pagitan ng mga senador? Ayon sa ulat, mayroong resolusyon na naglalayong ikundena ang mga hakbang ng China sa ating teritoryo, partikular sa West Philippine Sea. Ngunit tila bumaon ang isyu sa dilim ng intriga: may siyam sa 24 na senador ang hindi pumirma sa resolusyon. Sila ang mga tinaguriang pro-China, na sa tingin ni Laxon ay naglalagay sa interes ng ibang bansa kaysa sa sariling bayan.

Isang halimbawa ng pangyayari: sa talakayan, binanggit ni Laxon ang akusasyon ni CATE President Vicente Tito Soto na bumagal ang pag-usad ng resolusyon laban sa China dahil sa ilang senador na kumokontra rito. Ang mga hindi pumirma, ayon sa kanya, ay parang nagtatangkang manipulahin ang Senado upang maging pabor sa Beijing. Isang nakakabagbag-damdaming tanong: paano magtatagumpay ang bansa kung ang Senado mismo ay nahahati, at ang ilang kinatawan ay kumikiling sa interes ng ibang bansa?

Sa listahan ng mga pumirma, makikita ang mga pangalan ng senator na malinaw na pinili ang bayan: Tito Soto, Bam Aquino, Jinggoy Estrada, Risa Hontiveros, at Lito Lapid. Sila ay nagpahayag ng kanilang paninindigan at kinundena ang China, kasabay ng prinsipyo ng patriotismo. Ngunit sa kabilang dako, ang mga hindi pumirma—Pia Cayetano, Robin Padilla, Bongo Escudero, Bato de la Rosa, Rodante Marcoleta, Alan Cayetano, Joel Villanueva—ay lumutang bilang mga senador na tila nagbigay-priyoridad sa ugnayan sa China kaysa sa kapakanan ng Pilipino.

Masyado ngang halata ang pagkakaiba. Ang mga pro-China, ayon kay Laxon, ay tila walanng malasakit sa ating karagatan, sa ating mangingisda, sa ating bansa. Sabi niya, habang pinaputulan at hinahadlangan ang ating mga mangingisda, at habang ang PCG ay palaging hinaharas ang ating barko, walang malinaw na protesta mula sa kanila. Parang walang pakialam sa buhay at kabuhayan ng kapwa Pilipino.

Sa kabila ng lahat, matapang na tumindig si Laxon. Binanggit niya ang kahalagahan ng patriotismo at integridad sa Senado. “Dapat ipaglaban natin ang sariling bansa, hindi ang interes ng ibang bansa,” ani niya, habang ang kanyang tinig ay tumatatak sa bawat sulok ng Senado. Ang kanyang pagbigkas ay parang sigaw ng bayan, na nagpapaalala na may mga senador na dapat manindigan sa tama at ipagtanggol ang bayan.

Ngunit hindi lamang ito usapin ng politika. Ito ay moral na labanan. Sa kabila ng modernong panahon, may mga opisyal na tila baling-baling magpahirap sa sariling bansa, basta makamtan ang pansariling interes o ugnayan sa dayuhan. Ang eksena sa Senado ay nagbukas ng tanong: sino nga ba ang tunay na Pilipino? Sino ang handang ipaglaban ang karapatan at teritoryo ng bansa, at sino ang inuuna ang sariling kapakinabangan?

Ang tensyon ay lalong tumindi nang isalaysay ni Laxon ang mga hakbang ng China na nakakaapekto sa Pilipinas—ang panghaharas sa mangingisda, ang pagputol ng daliri sa ilang sakripisyo ng mga Pilipino, at ang tila kawalang malasakit ng ilang senador na sumang-ayon sa China sa halip na sa sariling bayan. Ang kanyang pag-apela ay malinaw: ang Senado ay hindi puwedeng maging instrumento ng dayuhang interes, kundi bantay at tagapagtanggol ng Pilipinas.

Ang pangyayaring ito ay nagbabalik sa alaala ng kasaysayan. Parang eksena sa pelikula tungkol kay Heneral Luna, kung saan pinagalitan niya ang mga kasamahan dahil kumampi sila sa mga dayuhan, sa halip na sa sariling bayan. Ang Senado ngayon ay parang entablado ng kasaysayan—isang drama ng pagtatanggol sa bayan laban sa korapsyon, dayuhang impluwensiya, at katiwalian.

Ngunit hindi rito nagtatapos ang kuwento. Ang tensyon sa Senado ay nagdulot ng diskusyon sa buong bansa. Maraming mamamayan ang nagtanong: paano makakaasa sa Senado kung ang ilang kinatawan ay pumapabor sa interes ng ibang bansa? Paano mapoprotektahan ang ating teritoryo at karapatan kung ang ilang opisyal ay may lihim na pakana para sa dayuhan?

Sa gitna ng lahat, lumutang ang isang malinaw na mensahe: ang boses ng bayan ay dapat pakinggan. Ang bawat Pilipino, lalo na ang mga mangingisda, ay may karapatang ipaglaban ang kanilang kabuhayan at karapatan. Ang Senado ay may tungkulin na ipagtanggol ang bansa, hindi ang interes ng iba. At si Ping Laxon, sa kanyang matapang na paninindigan, ay nagbigay inspirasyon sa lahat na manindigan para sa tama at ipagtanggol ang sariling bansa.

Ang drama sa Senado ay isang paalala sa mamamayan: ang politika ay hindi lamang papel at boto, kundi prinsipyo, moralidad, at pagmamahal sa bayan. Ang bawat kilos, bawat desisyon ng senador, ay may epekto sa buhay ng bawat Pilipino. At sa ganitong paraan, ang Senado ay hindi lamang sentro ng batas, kundi entablado ng moralidad at patriotismo.

O mga sangkay, sa huli, ang eksenang ito ay nagpapakita ng isang matinding katotohanan: sa harap ng dayuhang impluwensiya at pansariling interes, may mga Pilipino pa rin na handang manindigan, magsalita, at ipagtanggol ang bayan. Si Ping Laxon at ang ilang senador na pumirma sa resolusyon ay simbolo ng pag-asa ng bayan, boses ng mamamayan, at haligi ng integridad sa gitna ng modernong politika.

At sa pagtatapos ng araw, ang Senado ay muling naging simbolo ng laban ng moralidad laban sa panlilinlang, ng patriotismo laban sa dayuhang impluwensiya, at ng tapang laban sa pagkukunwari. Ang drama ay nagpatuloy, ngunit ang mensahe ay malinaw: ang bansa ay dapat ipaglaban, ang karapatan ay dapat igiit, at ang boses ng mamamayan ay hindi dapat baliwalain.

O mga sangkay, ito ang aral ng bakbakan sa Senado—isang matinding paalala na sa bawat sesyon, sa bawat boto, at sa bawat resolusyon, nakataya ang integridad, teritoryo, at kinabukasan ng ating bayan. Sa huli, ang laban ay hindi lamang para sa Senado, kundi para sa bawat Pilipino na naniniwala sa hustisya at pagmamahal sa sariling bansa.