“Isang Hakbang sa Dilim, Isang Buhay sa Gitna ng Dagat: Ang Gabi ng Pagkahulog, Pagkakaligtas, at Muling Pagkabuhay ng Isang Mamamahayag”

“Okay, okay ka na… hawak lang sir… relax na sir.”
Mga salitang paulit-ulit na umalingawngaw sa dilim ng Pier 13—mga salitang sa una’y parang karaniwan lamang sa isang operasyon, ngunit kalaunan ay naging saksi sa isang himalang halos ikinamatay ng isang tao. Sa pagitan ng barko at pantalan, sa pagitan ng buhay at kamatayan, isang GMA News reporter ang muntik nang lamunin ng dagat sa madaling-araw ng Lunes. At sa likod ng pangyayaring ito, may kuwento ng takot, tapang, at muling pagbangon na hindi dapat basta malimutan.

Madilim. Makitid. Hindi pantay ang sahig.
Iyan ang unang mga detalye na lumitaw sa imbestigasyon. Nasa Pier 13 sa Port Area ng Maynila ang mga mamamahayag, kabilang si Bam (Begre), upang i-cover ang mga nailigtas mula sa lumubog na barko sa West Philippine Sea. Pagod na ang lahat. Madaling-araw na. Ang ilaw ay kulang, ang daan ay delikado, at ang antok ay unti-unting sumisingit. Walang senyales na sa loob lamang ng ilang segundo, isang buhay ang mababago magpakailanman.

“Sige sir, baba kayo ha… baka malaglag.”
Isang babala. Ngunit huli na.

Sa isang maling hakbang—isang iglap—nadulas si Bam. Walang rehas. Walang mahahawakan. At bago pa man niya lubos na maunawaan ang nangyayari, naramdaman niya ang sarili na tila lumulutang sa ere. Isang segundo. Isang napakahabang segundo. Pagkatapos—bagsak.

Dire-diretso siyang bumulusok sa dagat, sa makitid na pagitan ng barko at pantalan. Walang sigaw. Walang hiyaw. Tanging ang lagapak ng katawan sa tubig at ang biglaang lamig na sumakal sa kanyang paghinga. Tinaya ng mga saksi na hindi bababa sa sampung talampakan ang kanyang binagsakan. Ngunit sa sandaling iyon, hindi na mahalaga ang numero. Ang mahalaga: buhay pa ba siya?

Habang nakalubog, sinubukan niyang kapain ang ilalim. Wala.
Malalim.
Napakalalim.

Dito pumasok ang tunay na misteryo—ang sikolohiyang gumagana kapag ang tao ay nasa bingit ng kamatayan. Ayon kay Bam, hindi pa raw siya handang mag-flashback ang buong buhay niya. May ilang segundo pa siyang mag-isip. Ngunit ang isip, sa gitna ng takot, ay naglaro ng pinakamadilim na posibilidad: Kung hindi ako makalutang, baka hindi nila ako makita agad. Baka lumutang na lang ako mamaya… bilang bangkay.

Isang malamig na katotohanan. Isang imaheng gumugol sa isip ng isang mamamahayag na sanay magkuwento ng trahedya—ngunit ngayon, siya mismo ang nasa sentro nito.

At doon niya naalala ang training.
Muscle memory.
Fall. Float. Swim.

“Lutang lang. Langoy-aso. Padyak.”
Paulit-ulit. Mekanikal. Walang emosyon. Dahil kapag pinapasok ng emosyon ang sandaling iyon, tapos na ang laban. Gumana ang katawan kahit nanginginig ang loob. Unti-unting umangat ang ulo sa ibabaw ng tubig. Isang malalim na hingang parang muling pagsilang.

“Help! Help!”
Sa gitna ng kadiliman, Ingles ang lumabas sa bibig—nakakatawa na lang daw ngayon, ayon sa kanya, ngunit noon ay seryoso. Sigaw iyon ng isang taong ayaw pang mamatay.

Kumapit siya sa isang haligi.
Hindi ordinaryong haligi—may matutulis na kabibe.
Dugo ang kapalit ng kapit. Sugat ang kapalit ng pag-asa. Ngunit hindi siya bumitaw. Sapagkat sa bawat patak ng dugo sa daliri, may isang tibok ng pusong nagsasabing hindi pa ito ang wakas.

Sa itaas, may mga nakapansin.
May mga sumigaw.
May mga kumilos.

Agad naghagis ang Philippine Coast Guard ng floating device na may lubid. Isang eksenang tila hinango sa pelikula—ngunit walang stunt double, walang script. Isang maling galaw pa, at maaaring tuluyan na siyang lamunin ng dagat. Sa tulong ng lubid at ng mga kamay na nag-abot ng lakas, nailigtas si Bam.

Himala.
Wake-up call.
Hindi pa oras.

Dinala siya sa Manila Doctors Hospital. Anti-tetanus shot. Nilinis ang sugat. Doon lamang niya napansin ang mga dugong kumapit sa kanyang mga kamay—ebidensiya ng laban na hindi niya namalayang ipinaglaban. Adrenaline ang umiral. Ang katawan ang sumalo. Ang isip ay sumunod na lamang matapos ang lahat.

At gaya ng isang tunay na mamamahayag, matapos makalabas ng ospital, hindi siya umuwi upang magtago. Dumiretso pa rin siya sa isang pagtitipon sa Bacoor. Para bang may hinahabol—hindi deadline, kundi ang kahulugang iniwan ng gabing iyon.

Ngunit ang alaala ay hindi basta nawawala.
Dalawampu’t apat na oras matapos ang insidente, nagising siya eksaktong alas-4 ng madaling-araw—kaparehong oras ng kanyang pagkahulog. Isang tahimik na sandali ng pagninilay. Pasasalamat. At pag-amin na bagama’t natatawa na lamang siya ngayon, hindi pa rin ganap na umaalis ang panganib sa kanyang isipan.

“Unang araw,” sabi niya.
“Makapangyarihan ang Panginoon.”

Sa isang iglap, ang balitang siya sana ang magbabalita ay naging balitang siya ang laman. Isang mamamahayag na muntik nang hindi na makapagkuwento muli. Isang buhay na nailigtas hindi lamang ng training at Coast Guard, kundi ng pagkakataong binigay ng tadhana upang ituwid ang landas.

At sa huli, ang insidenteng ito ay hindi lamang tungkol sa isang pagkahulog. Isa itong paalala. Na kahit ang mga sanay sa panganib ay hindi ligtas. Na ang dilim ay hindi kailanman dapat maliitin. At na sa bawat hakbang na ginagawa natin—lalo na sa gitna ng trabaho at tungkulin—may manipis na guhit sa pagitan ng tapang at trahedya.

Sa Pier 13, may isang bahagi ng pantalan na madilim at hindi pantay. Ngunit higit pa roon, may isang gabing nag-iwan ng liwanag—liwanag ng pasasalamat, ng ikalawang pagkakataon, at ng buhay na muling piniling pahalagahan.

Isang hakbang sa dilim.
Isang pagbagsak sa dagat.
Isang buhay na iniligtas—upang muling magkuwento.