GRABE! PASABOG NG WORLD BANK NOONG ENERO 2026: PILIPINAS, IKALAWA SA PINAKAMABILIS LUMAGO SA SOUTHEAST ASIA—SA KABILA NG BATIKOS, KORUPSYON, AT MGA BABALA NG PAGBAGSAK!

Parang kidlat sa maulap na langit. Parang lindol na yumanig sa mga salitang paulit-ulit na ibinubulong ng mga kritiko: “May economic slowdown.” “Walang direksyon ang bansa.” “Bumabagsak ang tiwala ng mundo sa Pilipinas.” Ngunit isang umaga ng Enero 2026, isang ulat ang lumabas—tahimik, malamig ang tono, ngunit may dalang napakalakas na pagsabog. Hindi ito galing sa Malacañang. Hindi ito galing sa kampo ng administrasyon. Ang pasabog ay nagmula mismo sa World Bank.

Isang institusyong hindi basta-basta nagsasalita. Isang multilateral lender na binabasa ng mga investor, ekonomista, bangkero, at pamahalaan sa buong mundo. At sa kanilang Global Economic Prospects Report, malinaw at walang paligoy-ligoy ang mensahe: Habang bumabagal ang ekonomiya ng rehiyon, ang Pilipinas ay namumukod-tangi.

Sa gitna ng global uncertainty, digmaan, mataas na interes, at pag-urong ng kalakalan, ang Pilipinas ay nananatiling isa sa mga growth leader ng Southeast Asia. Hindi haka-haka. Hindi opinyon. Datos. Numero. Proyeksiyon.

Ayon sa World Bank, ang ekonomiya ng Pilipinas ay tinatayang lumago ng 5.1% noong 2025, bahagyang mas mababa sa target ng gobyerno ngunit malayo sa sinasabing pagbagsak. At ang mas nakakagulat? Bibilis pa ito. Sa 2026, inaasahang aabot sa 5.3%, at sa 2027, 5.4%. Mukhang maliit kung titingnan sa ibabaw, ngunit kapag ikinumpara sa ating mga kapitbahay, doon mo makikita ang tunay na bagsik.

Habang ang Indonesia—isang higanteng ekonomiya—ay nasa humigit-kumulang 5%, ang Malaysia ay bumagsak sa 4.1%, at ang Thailand ay halos gumagapang sa 1.8%, ang Pilipinas ay ikalawa sa pinakamabilis lumago sa buong Southeast Asia. Sino ang makapaniwala? Ang bansang sinasabing lugmok, magulo, at wala umanong direksyon—biglang naging isa sa pinakamatingkad na ilaw sa rehiyon.

Dito nagsisimula ang misteryo. Kung totoo ang sinasabi ng ilang kritiko na wasak ang ekonomiya dahil sa korupsyon at kawalan ng tiwala, paano naging ganito ang forecast ng World Bank? Bakit ang mga eksperto sa labas ng bansa—na walang pakialam sa lokal na pulitika—ay nagsasabing ang Pilipinas ay resilient, stable, at promising?

Hindi nagtagal, may isa pang senyales na lalong nagpaalab sa usapan. Sumabog ang stock market. Umakyat ang Philippine Stock Exchange Index sa 6,400 level, kasabay ng ulat ng World Bank. Sa loob lamang ng isang araw, Php1.31 bilyon ang ipinasok ng mga dayuhang investor. Hindi ito emosyon. Hindi ito propaganda. Pera ito—tunay, konkretong boto ng tiwala.

At dito lalong nagiging palaisipan ang lahat. Sa kabila ng mga isyu—korupsyon, politikal na ingay, lindol man o krisis—nanatiling matatag ang consumer growth. Ang dating kinukutya, ang bansang tinatawanan, ngayon ay pinag-aagawan ng mga dayuhang mamumuhunan. Bakit?

Maraming analyst ang nagsasabing may isang tahimik ngunit mahalagang nangyayari: paglilinis ng sistema. Hindi ito perpekto. Hindi ito mabilis. Ngunit ayon sa mga economic observers, may malinaw na senyales ng governance reforms, fiscal discipline, at mas malinaw na direksyon sa pamumuhunan. Isang “positibong henyo” ng pagpaplano na hindi agad napapansin, ngunit unti-unting nagbubunga.

Kaya’t habang sinasabi ng ilan—maging ni Vice President Sara—na may economic slowdown at political instability, ang mundo ay tila may ibang binabasang libro. Ang World Bank mismo ang nagsabing: ang Pilipinas ay isang key growth driver sa Southeast Asia.

Sa puntong ito, hindi na lamang ekonomiya ang usapan. Ito ay nagiging tanong ng pananampalataya—paniniwala sa datos, at paniniwala sa mas mataas na plano. Para sa marami, ang tagumpay na ito ay hindi lamang resulta ng patakaran, kundi biyaya sa gitna ng pagsubok.

Tulad ng mababasa sa Gawa 17:31, ang Diyos ay nagtakda ng araw ng Kanyang katarungan. Sa gitna ng pag-angat ng ekonomiya, pinaaalalahanan tayo na ang tunay na kayamanan ay hindi nasusukat sa porsiyento ng GDP o halaga ng stocks. Ang tunay na yaman ay nasa pag-ibig, grasya, at awa ng Panginoong Hesukristo.

Sapagat ang lahat ng yaman sa lupa ay lilipas. Ang ekonomiya ay maaaring tumaas ngayon at bumaba bukas. Ngunit ang kaluluwa ng tao—iyan ang walang hanggang mahalaga. Kaya habang ang mundo ay abala sa paglago ng pera, mas mahalagang tanungin: handa ba tayo sa muling pagparito ng Panginoon?

Ang ulat ng World Bank ay maaaring pasabog sa larangan ng ekonomiya, ngunit mas malaking paalala ito sa ating lahat: huwag malasing sa materyal na pag-asenso. Gamitin ito bilang pagkakataon upang maging mas mapagpakumbaba, mas makatarungan, at mas maka-Diyos.

Kaya oo—grabe. World Bank na mismo ang nagpasabog sa mga kritiko. Ngunit higit sa lahat, purihin ang ating Panginoong Diyos, sapagkat sa gitna ng unos, Siya ang tunay na sandigan ng bayan.

At sa huli, tayo’y manalangin:

Makapangyarihang Diyos na nasa langit, salamat po sa biyayang patuloy ninyong ibinubuhos sa aming bansa. Hindi lamang po namin hinihiling ang paglago ng aming ekonomiya, kundi ang paglago ng aming pananampalataya. Ihanda ninyo po kami sa muling pagbabalik ng inyong Anak, ang aming Panginoong Hesus. Isinusuko po namin ang aming buhay sa inyo bilang tanda ng aming pagtitiwala sa inyong katarungan at pag-ibig. Patawarin ninyo po kami sa aming mga pagkukulang at patnubayan ninyo po kami sa tuwid na landas. Ito po ang aming dalangin sa matamis na pangalan ng aming Panginoong Hesus. Amen.