Pababa ang Utang: Ang Tahimik na Himala ng Administrasyon ni PBBM

Mga kaibigan, maghanda kayo. Kung iniisip ninyo na ang utang ng bansa ay laging tumataas at walang katapusan, magugulat kayo sa nangyayari ngayon sa ilalim ng administrasyon ni Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr. (PBBM). Ang balitang ito ay hindi basta chismis. Ito ay pawang katotohanan mula sa Bureau of the Treasury at Finance Department, na siyang may pananagutan sa pangangasiwa ng pambansang utang.

Sa kabila ng mabigat na pamana mula sa nakaraang administrasyon, at sa kabila ng mga dekada ng korapsyon at mismanagement, may tahimik ngunit makasaysayang galaw na nagaganap sa ilalim ng kasalukuyang pamumuno. Ayon sa mga datos, bago matapos ang 2025, ang kabuuang utang ng Pilipinas ay bababa mula 17.468 trilyon na naging 17.455 trilyon. Oo, tama ang basa ninyo: hindi lamang ito simboliko, kundi totoong pagbaba.

Sa unang tingin, maaaring isipin ng ilan na maliit lang ang 13 bilyong piso na pagbawas. Ngunit sa konteksto ng pambansang utang, ito ay napakalaking hakbang, lalo na’t ang ating bansa ay may utang na halos 16 trilyon pesos lamang sa nakaraang dekada, at ang dating administrasyon ni Pangulong Duterte ay umabot ng 12.79 trilyon pesos as of June 2022.

Ngunit paano nagawa ito ni PBBM? Ano ang sikreto ng administrasyon para sa ganitong tahimik ngunit monumental na pagbabawas ng utang? Ang sagot ay nakasalalay sa fiscal discipline, strategic borrowing, proactive debt management, at matatag na confidence ng mga lokal na investors. Hindi basta-basta ang galaw ng administrasyon—may planado at maingat na estratehiya, isang galaw na nagtitiyak na kahit may mga obligasyon, ang ekonomiya ay kontrolado at sustainable.

Isang nakakagulat na detalye: bago pa man dumating ang 2025, ang utang ng bansa ay patuloy na tumataas sa kabila ng pandemya. Ang debt-to-GDP ratio ay umabot ng 60.5% noong 2021, isang lebel na delikado sa macroeconomic stability. Ngunit sa pamamagitan ng maingat na local borrowing at pag-prioritize ng domestic debt, nabawasan ang risk sa foreign exchange at nakontrol ang pressure sa peso. Ang resulta: bababa ang kabuuang utang at mas mapapalakas ang ekonomiya nang hindi kinakailangang lumobo ang bagong utang.

At dito papasok ang dahilan kung bakit magugulat si VP Sara Duterte at marami pang netizens: binayaran na ni PBBM ang utang na iniwan ng nakaraang administrasyon. Hindi ito parinig. Hindi ito haka-haka. Ito ay verified data mula sa Treasury at Finance Department, na nagpapakita ng kahusayan sa pamamahala at tahimik ngunit determinadong leadership.

Ngunit ang kagandahan ng balitang ito ay hindi lamang nakabase sa numero. Ang tunay na epekto ay psychological at political: sa harap ng decades-long debt problem, may nangyayaring tahimik na miracle. Hindi kita-pansin, hindi ipinalalabas sa headlines araw-araw, ngunit sa loob, may proactive debt reduction program na nagpapatunay na may direksyon ang pamahalaan—at sa ilalim ni PBBM, ito ay pababa, hindi pataas.

Mga kaibigan, isipin ninyo: ang Php 814.2 bilyong domestic bonds ay babayaran bago matapos ang taon, at ito ay hindi lamang para magbayad ng lumang utang, kundi upang aktwal na bawasan ang kabuuang utang. Ang ganitong galaw ay nagpapakita ng fiscal prudence at strategic decision-making na bihira sa kasaysayan ng bansa.

Ngunit kahit gaano kaganda ang balitang ito, may mas malalim pang aral: ang tunay na kayamanan at katiyakan ng buhay ay hindi nakasalalay sa ekonomiya o utang ng bansa, kundi sa ating relasyon sa Diyos. Sa Colossians 2:13-14, ipinapaalala sa atin na binayaran ni Hesus ang utang ng ating kasalanan, isang utang na imposible nating bayaran sa sarili natin. Sa parehong paraan, ang pagbawas ng pambansang utang ay simbolo ng responsableng pamamahala, ngunit ang pinakamahalagang utang ay iyon sa ating espiritu, na si Hesus ang nagbayad para sa atin.

Balik tayo sa ekonomiya: ang pagbawas ng utang ay hindi lamang numero. Ito ay tanda ng malusog na fiscal strategy, sustainable economic policy, at malakas na investor confidence. Ang local investors ang pangunahing kasangkapan sa pagbawas ng risk, at ang pagpapalakas ng domestic financing ay isang taktika na nagbibigay stability sa ekonomiya kahit humina ang piso.

Ang isa pang nakakagulat na aspeto: sa ilalim ni PBBM, hindi lamang utang ang binabayaran, kundi pinapanatili ang direksyon ng ekonomiya sa pababang utang-to-GDP ratio. Ang Finance Secretary ay nagpahayag na kahit pa umabot ng 20 trilyon pesos ang utang sa 2028, ang debt-to-GDP ay bababa sa below 60%, isang indikasyon ng fiscal sustainability.

Para kay VP Sara at sa publiko, ang lesson dito ay malinaw: tahimik, maingat, at matalinong galaw ang nagdudulot ng totoong pagbabago sa ekonomiya. Hindi kailangan ng dramatics o hype sa social media para makita ang resulta. Ang tunay na leadership ay action-oriented at disciplined, na nagreresulta sa konkretong pagbabawas ng utang at maayos na pamamahala ng pambansang pondo.

Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, ang pinaka-importanteng aral ay ang pagkilala sa Diyos at pagpapahalaga sa espiritwal na utang na binayaran na ni Hesus. Habang ang ekonomiya ay napapamahalaan at ang utang ng bansa ay unti-unting nababawasan, ang kaluluwa ng tao ay may mas malaking pangangailangan: pagpapatawad, kaligtasan, at eternal na katiyakan. Ang halimbawa ni PBBM sa ekonomiya ay nagiging metaphor para sa kabutihan, disiplina, at responsableng pamumuhay, ngunit ang tunay na utang, iyon sa kasalanan, ay binayaran ng Diyos sa pamamagitan ng kanyang Anak.

Mga kaibigan, habang pinagmamasdan natin ang pagbaba ng pambansang utang mula sa 17.468 trilyon hanggang 17.455 trilyon, tandaan natin: ito ay simbolo ng progress, hope, at maayos na leadership, ngunit higit pa rito, ito ay paalala ng kabutihan at pagmamahal ng Diyos. Habang nagbabayad ang bansa, si Hesus naman ang nagbayad ng utang ng ating kaluluwa—isang regalo na walang presyo, libre, at ganap.

Sa huli, ang balitang ito ay hindi lamang tungkol sa galing ni PBBM sa pamamahala ng pambansang utang. Ito ay kwento ng pag-asa, disiplina, at pananampalataya. Ang bawat pagbabayad ng utang, bawat pagpapababa ng debt-to-GDP ratio, at bawat planadong hakbang sa ekonomiya ay simbolo ng maingat na pamumuno, ngunit ang ultimate na aral ay: ang tunay na pag-asa ay nasa ating relasyon sa Diyos, na siyang nagbayad ng pinakamahalagang utang sa ating lahat—ang utang ng kasalanan.

Kaya’t mga kaibigan, habang nagpapatuloy ang bansa sa pagbawas ng utang at pagpapaayos ng ekonomiya, huwag nating kalimutan ang tunay na kayamanan at katiyakan ng buhay: si Hesus at ang kanyang pag-ibig na nagbayad ng lahat para sa atin. Sa bawat galaw ng gobyerno, may aral tayong matutunan; sa bawat pagbawas ng utang, may inspirasyon tayong makukuha; at sa bawat spiritual debt na binayaran, may kapayapaan tayong matatanggap.

Purihin natin ang Diyos! Amen.