PBBM SA SUSUNOD NA PANGULO: IPAGPATULOY ANG NASIMULAN KONG PAGBABAGO

Sa isang kapanapanabik na episode ng BBM Podcast, muling nagbigay ng malinaw na mensahe si Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr., isang babala at paalaala sa sinumang susunod sa trono ng Malacañang: ipagpatuloy ang mga pagbabago. Sa kanyang mahinahong pananalita, dama ang bigat ng responsibilidad, ang lalim ng pagninilay, at ang apoy ng pangarap na nais niyang ipamana sa sambayanang Pilipino. “Kahit wala na ako rito, sana ’yung mga pagbabagong nasimulan namin o tumatakbo na, matuloy-tuloy na,” ani PBBM, tila isang sumpa at pangakong sabay na bumabalot sa kanyang pamana.

Ang pahayag na ito ay hindi lamang simpleng pangungusap; ito ay naglalaman ng maraming katanungan, misteryo, at emosyonal na lalim. Bakit nga ba mahalaga sa Pangulo na ipagpatuloy ng susunod na administrasyon ang kanyang mga programa? Ano ang mga proyekto na tinutukoy niya, at gaano kalaki ang epekto nito sa buhay ng karaniwang Pilipino? Marami ang nagsasabing ang mga proyektong ipinatutupad ngayon ay may implikasyon sa ekonomiya, edukasyon, imprastruktura, at seguridad ng bansa. Ngunit higit sa lahat, ito ay may simbolikong kahulugan: ang pagpapatuloy ng pagbabago bilang isang obligasyon ng susunod na lider—hindi lamang sa papel, kundi sa puso ng bawat Pilipino.

Mula sa pag-upo ni PBBM bilang ika-17 Pangulo ng Pilipinas, marami nang proyekto ang naisakatuparan. Ang Build, Build, Build Program na minana mula sa nakaraang administrasyon ay patuloy na pinagyayaman at pinapalawak. Ang mga kalsada, tulay, at iba pang imprastruktura ay unti-unting nagbubukas sa bawat sulok ng bansa, mula sa metro hanggang sa pinakamalayong baryo. Ngunit hindi lamang ito materyal na proyekto; may kasamang pagbabago sa sistemang pampulitika at pang-ekonomiya na tinitingnan bilang pundasyon para sa mas malawak at mas inklusibong pag-unlad.

Sa kanyang pahayag, tila binibigyan din ni PBBM ng babala ang susunod na lider: huwag balewalain ang mga napag-umpisahan. Hindi biro ang pamumuno sa Pilipinas. Maraming hadlang, mula sa korapsyon, pulitika, at hidwaan, hanggang sa hindi pagkakaunawaan ng mga sektor. Sa kabila nito, malinaw na naniniwala si Pangulong Marcos na ang pagbabago ay posible, basta’t may determinasyon at patuloy na pagsisikap. Sa kanyang tinig, maririnig ang pangarap ng isang bansa na hindi natitinag ng politika o pansariling interes.

Hindi maikakaila na ang mensaheng ito ay may halong misteryo at intriga. Sino nga ba ang makakapanatili ng mga pagbabagong ito? Paano matitiyak na ang susunod na pangulo ay hindi lamang basta magpapatuloy, kundi magpapatuloy nang may integridad at malasakit sa sambayanan? Ang mga tanong na ito ay nagpapahiwatig ng isang masalimuot na proseso ng pagpili at paghahanda ng lider. Ang susunod na pangulo ay kailangang may kakayahan hindi lamang sa pamumuno, kundi sa pangangalaga ng legacy ng nakaraang administrasyon.

Sa likod ng simpleng pangungusap na “matuloy-tuloy na,” naroon ang tensyon ng politika. Alam ni PBBM na ang politika sa bansa ay puno ng intriga at kompetisyon. May mga puwersang tutol sa kanyang pamumuno at sa mga programa ng administrasyon. Ngunit sa kabila nito, naniniwala siyang may kakayahan ang mga Pilipino na itaguyod ang tama, at sa pamamagitan ng tamang lider, ang nasimulang pagbabago ay hindi mapuputol. Ito rin ay isang panawagan sa bawat Pilipino: maging bantay, maging mapanuri, at maging bahagi ng patuloy na pagbabago.

Ang diwa ng kanyang mensahe ay malinaw: ang liderato ay hindi lamang pansariling karangalan; ito ay tungkulin. Ang pamana ng isang administrasyon ay hindi nasusukat sa dami ng proyekto, kundi sa epekto nito sa mamamayan. Kung ang mga pagbabago ay mapipigil o mapapabayaan, ang mga Pilipino ang siyang mawawalan. Kaya’t may kasamang emosyon at malalim na damdamin ang kanyang babala—isang paalala na ang pamana ng lider ay obligasyon din ng kanyang mga tagasunod at ng susunod na henerasyon ng mga opisyal.

Sa bawat pananalita ni PBBM, makikita ang kombinasyon ng realismong pulitikal at idealismong pambansa. Hindi niya ikinakaila ang mga hamon: ang kakulangan ng pondo, ang maling pamamalakad, at ang matagal nang nakatanim na kultura ng katiwalian. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, ang kanyang mensahe ay malinaw: ang pagbabago ay posible, at ito ay dapat ipagpatuloy. Para sa kanya, ang pag-upo sa puwesto ay hindi lamang tungkulin, kundi misyon.

Ang mga mananaliksik at eksperto sa politika ay maaring magdebate sa epekto ng kanyang administrasyon, ngunit sa puso ng mensahe ay naroon ang katotohanan: ang Pilipinas ay isang bansa na hindi maaaring tumigil sa pag-unlad. Ang bawat proyekto, bawat reporma, at bawat hakbang na sinimulan ay bahagi ng mas malaking larawan—ang pagbubuo ng bansa na handa sa hinaharap. Sa ganitong konteksto, ang babala ni PBBM ay hindi lamang para sa susunod na pangulo, kundi para sa buong sambayanan.

Ang pahayag ay nag-iiwan ng maraming tanong at posibilidad. Sa paglipas ng panahon, sino nga ba ang magiging susunod na pangulo? Magpapatuloy ba sila sa mga programang sinimulan ni PBBM, o babalewalain nila ang legacy? At higit sa lahat, paano makakasiguro ang publiko na ang nasimulan ay tunay na magdudulot ng positibong pagbabago? Ang mga tanong na ito ay nagdadala ng misteryo at tensyon sa politika ng bansa—isang seryosong palaisipan na dapat pag-isipan ng bawat mamamayan.

Sa huli, ang pahayag ni PBBM ay isang panawagan ng pagkakaisa. Hindi sapat na ang lider lamang ang magsikap; kailangan ang partisipasyon ng lahat. Ang nasimulang pagbabago ay hindi lamang proyekto ng isang tao o partido; ito ay proyekto ng buong bansa. Ang kanyang tinig ay malinaw at matapang, tila ba sinasabi: “Hindi lang ito tungkol sa akin; tungkol ito sa bawat Pilipino na naniniwala sa pagbabago.”

Habang sinusulyapan natin ang hinaharap, ang mga salita ni Pangulong Marcos ay mananatiling gabay at paalala. Ang susunod na pangulo ay may obligasyon hindi lamang sa kanyang sarili, kundi sa bawat mamamayan. Ang nasimulan ay dapat ipagpatuloy, hindi dahil sa pangalan, kundi dahil sa pangarap ng isang mas maunlad at matatag na bansa. Ang babala at pangako ng kasalukuyang pangulo ay malinaw: ang pagbabago ay hindi natatapos sa kanyang termino. Ang tunay na pamumuno ay nakikita sa kakayahang ipagpatuloy at palawakin ang mga magagandang simula.

Sa paglipas ng mga taon, marahil titingnan ng kasaysayan ang pananalita ni PBBM bilang isa sa mga pundasyon ng responsableng pamumuno. Ang kanyang mensahe ay magpapaalala sa mga susunod na henerasyon ng mga lider na ang kapangyarihan ay hindi karangalan lamang, kundi isang obligasyon. Ang pamana ng isang lider ay hindi nasusukat sa kanyang tagal sa puwesto, kundi sa tibay at lawak ng epekto ng kanyang mga proyekto sa sambayanan.

Sa bawat pagpatuloy ng mga programang sinimulan, sa bawat hakbang na tinatahak, at sa bawat repormang naisakatuparan, ang diwa ng pahayag na ito ay mananatiling buhay: ang Pilipinas ay hindi maaaring tumigil sa pagbabago, at ang bawat Pilipino ay may tungkuling panatilihin at ipagpatuloy ang nasimulan. Sa ganitong paraan, ang mga salita ni PBBM ay hindi lamang pananalita, kundi isang pambansang sumpa—isang paalala at pangako na ang pagbabago ay hindi matatapos sa kanya, kundi magpapatuloy, sa bawat lider, sa bawat mamamayan, at sa bawat araw na dumarating sa ating mahal na bansa.