Sa Likod ng Luhang Lihim at Mga Mata ng Mundo

Huwag ninyo akong pagbibintangan. Nawala ang kadala-dala ko sa dami ng nangyari ngayong araw. Tatanga-tanga ako sa mga tawag, sa mga mensahe, sa mga komento na tila ba hindi natatapos. Okay lang, inhale, exhale… pero grabe, nakakaloka.

“Ano bang—It’s a prank?” iisip ko sa sarili ko habang ang puso ko ay parang kumakabog sa dibdib ko. Diyos ko, ayoko na mag-isa sa prank na ‘yan. Naloka ako. Kaya ko pa ba ito ngayon? Grabe ang lahat. Ang daming tumawag sa akin: mga kaklase ko, mga kaibigan ko, mga close friends ko talaga. Para bang lahat ay nakatuntong sa iisang mundo ng saya at intriga, ngunit ako’y iniwan sa gitna, nagtataka, naguguluhan, at napapaisip kung ano ba talaga ang nangyayari.

Parang nakakatawa, pero nakaka-stress. Dati-dati, binash na rin ako, noon kay Doc Ali—friend ko siya—at alam niyo, may love life rin siya, secret-secret. Oo, misteryo ang buhay ng iba, at sa likod ng bawat ngiti, may mga lihim na hindi natin nakikita. Ngunit bakit ngayon, ako ang nasa spotlight?

At ito pa: alam niyo ba kung bakit nangyari ang mga proposal na iyon? Ganito ‘yan: nag-dinner kami with Miss Chaoks. Napakalaki ng singsing! Nakatingin kami sa paligid, at sa katabi naming table, may nag-propose si kuya sa isang foreigner na ate. Ang laki ng tarpolin, parang eksena sa pelikula. Nagkatinginan kami ni Miss Ines—Venerasyon Girl—at naramdaman ko ang kakaibang inggit. Sabi ko sa sarili ko, “Sige, tayo rin.” Kunyari ganun. Ngunit sa loob ko, ang damdamin ko ay kumakabog, halo-halo: excitement, pangungulila, at kaunting paninibugho.

Tinawag ko si kuya: “Kuya, halika, dali!” Kunyari magpo-post lang siya sa akin, pero ang tawa nila—nakakatawa nga. Ang dami niyo, nakakatawa at nakaka-stress. Ang dami niyong mapapait na salita na sinasabi sa akin, pero wala, okay lang. Ko nga alam ang pangalan ni kuya, sa comment lang nakita: Alvin pala.

Kaya ‘yun, yun ang dahilan ng mga proposal, at ng inggit ko: Una, ang kapitbahay namin sa table, sila ang nag-propose. Pangalawa, gusto ko man lang makaranas ng ganoong laki ng diamond sa kamay ko. Ilan bang karat yun? Siguro mga nasa seven carats ba yun? Nakakaloka.

Ngunit sa kabila ng lahat, ayoko na talaga. At saka, please lang, huwag niyo na akong huhusgahan. Huwag niyo na akong pagbintangan ng kung ano-anong bagay na wala akong kinalaman. Hangga’t nakikita niyo na nagha-HOX ako, naggi-gym ako, ibig sabihin single ako. At hello, tanga-tanga man, minsan strong, minsan brain din—mga ganitong eksena ay nagpapaalala na tao rin ako, may damdamin, may puso, may pangarap.

Hanggang ngayon, natuto na ako sa mga nangyayari. Ako pa ba? Kahit strong ‘to, hindi ibig sabihin na wala akong nararamdaman. Pagka-brain din naman ako minsan, minsan lang, pero totoo. Sa bawat kwento na nakikita niyo ako sa social media, sa bawat video, sa bawat post, huwag niyo akong pagbintangan. Nawala ang kadala-dala, tatanga-tanga lang ako, okay lang.

Pero sa kabila ng lahat, may pasasalamat pa rin. Thank you sa mga followers ko na concern sa akin, sa mga kaibigan ko na lagi nandiyan. Salamat sa inyo na kahit papaano, parati kayong nandiyan, bina-backupan ako, minamahal, at tinatanggap sa kabila ng mga pagkukulang at pagkakamali. Salamat sa aking classmate sa Zumba, sa mga corers ko, sa lahat ng nagparamdam na kahit paano ay nandiyan kayo.

Ang araw na ito, punong-puno ng tawanan, pranks, at inggit, ay nagturo sa akin ng isang mahalagang aral: ang bawat mata na nakatingin sa akin ay may kuwento. Ang bawat ngiti, bawat halakhak, ay may kahulugan. Ang bawat tawag, bawat mensahe, bawat comment, ay may bahid ng misteryo at damdamin. Sa bawat prank, sa bawat proposal, sa bawat eksena, natutunan kong maging matatag, maging maingat, at higit sa lahat, maging totoo sa sarili ko.

Kaya nga, huwag niyo akong pagbibintangan. Huwag niyo akong husgahan. Nawala ang kadala-dala, tatanga-tanga lang ako, okay lang. Ang dami ng nangyari ngayon, nakakabigla, nakakatuwa, at nakakastress. Ngunit sa kabila ng lahat, natutunan kong yakapin ang sarili ko.

Hello, alam niyo ba? Habang nagha-HOX ako, habang naggi-gym, habang naglalakbay sa iba’t ibang bansa, hindi ibig sabihin na wala akong damdamin. Ang bawat aksyon, bawat kilos, ay may dahilan. Ang bawat pagpapakita sa social media ay may kuwento. At sa bawat pagkakataon na nakikita niyo ako sa mga video, sa mga larawan, sa mga post, huwag niyo akong pagbibintangan.

Sa huli, natutunan kong mahalin ang sarili ko. Natutunan kong maging resilient sa kabila ng prank, inggit, at opinyon ng iba. Natutunan kong ang bawat mata, bawat salita, bawat kilos ng ibang tao ay hindi hadlang sa aking pagkatao. At higit sa lahat, natutunan kong ang totoong halaga ay nasa pagkilala sa sarili at sa pagmamahal na ibinibigay natin sa sarili bago ang iba.

Kaya, hanggang sa huli, patuloy kong ipapaalala sa sarili ko: huwag maging biktima ng haka-haka, huwag maging alipin ng opinyon ng iba, at huwag kalimutan ang sarili sa gitna ng ingay ng mundo. Hanggang sa susunod na araw, hanggang sa susunod na prank, hanggang sa susunod na proposal, mananatili akong matatag, tapat, at tunay.

Hello, mahal ko ang buhay ko, mahal ko ang sarili ko. Salamat sa lahat ng nagparamdam ng pagmamahal, sa mga kaibigan, sa pamilya, sa followers. Sa inyo, nakikita ko ang liwanag sa gitna ng dilim, ang suporta sa gitna ng ingay, at ang pagmamahal sa gitna ng misteryo.

At sa huli, sa lahat ng nakakita, nakinig, at nakaramdam kasama ko: tandaan niyo, kahit tatanga-tanga ako, kahit naloka sa prank o proposal, sa bawat luha at ngiti, may kwento akong ipinapahayag—kwento ng pagkatao, kwento ng damdamin, kwento ng resilience at pagmamahal sa sarili.