Pilipinas, Tumaas na sa Upper Middle Income: Isang Himala sa Gitna ng Krisis

Sa isang mundo kung saan halos lahat ng mata ay nakatuon sa pagbagsak ng ekonomiya ng Pilipinas, isang pasabog ang bumalot sa buong bansa: opisyal nang tinanggap ng World Bank ang Pilipinas bilang isa sa mga upper middle income countries. Habang marami ang nagbabalita ng pagkakabigo, may mga numerong tahimik na bumagsak sa lamesa ng katotohanan—mga numerong magpapatunay na sa kabila ng lahat ng hamon, may liwanag pa rin sa dulo ng tunel.

Ang nakaraang taon ay puno ng pangamba. Government spending bagsak, investments bagsak, tourism bagsak, halos lahat ng sektor na inaasahan ng mamamayan ay tila naglubog sa dagat ng kawalan. Ngunit sa kabila nito, may isang halimuyak ng pag-asa na patuloy na nagpapalakas ng ating ekonomiya: ang remittances mula sa ating mga OFWs. Sa bawat dolyar na ipinapadala nila mula sa malalayong bansa, bumubuo ng maliit ngunit mahalagang saligan para sa high consumer spending na ngayon ay siyang nagpapaikot ng ekonomiya.

Ngunit bakit nga ba tila hindi ito tanggapin ng marami? Maraming kritiko, kasama ang kampo ni VPara, ay sabik na ipakita ang pagkakabagsak ng bansa. Ayon sa kanila, ang foreign direct investment (FDI) ay bumagsak ng 40.5%, na nag-iwan lamang ng humigit-kumulang $500 milyon na pamumuhunan. Marami sa ating kababayan na may kapital ang nagpasya nang ilipat ang kanilang mga negosyo sa Vietnam at China, iniwan ang Pilipinas sa anino ng pangarap na industrial growth.

Ngunit sa gitna ng lahat ng ito, isang hindi inaasahang balita ang pumutok mula sa World Bank: $800 milyon o halos Php 45 bilyon ang aprubadong financing para sa Pilipinas. Hindi ito basta-basta utang; ito ay development policy loan na nakalaan para sa reporma sa edukasyon, innovation, at pagpapababa ng cost ng negosyo. Ang mensahe ay malinaw: ang Pilipinas ay may fiscal resilience, may kakayahang magpatupad ng reporma, at mayroong strategic path patungo sa mas mataas na antas ng ekonomiya.

Sa bawat desisyon, may kasamang panganib. Ngunit ang administrasyong Marcos Jr. ay pinatunayan ang kanilang kakayahan. Sa tahimik ngunit matatag na paraan, nakipagtulungan ang pamahalaan sa International Finance Corporation at Multilateral Investment Guarantee Agency. Ang resulta: mas produktibong trabaho, mas mataas na oportunidad para sa kabataan at kababaihan, at isang ekonomiyang lumalakas sa kabila ng kawalan ng mga kritiko.

Ayon kay Executive Secretary Ralph Recto, abot-kamay na ng bansa ang titulong upper middle income. Hindi lamang ito simpleng label o numero sa papel. Ito ay patunay na ang Pilipinas ay hindi na “sick man of Asia” kundi isang rising tiger. Ang pag-angat na ito ay bunga ng tapat na pamamahala, tamang pag-gabay sa mga biyaya, at strategic na paggamit ng bawat dolyar.

Ngunit ang sensationalidad ng balitang ito ay hindi nagtatapos sa numero. May kasamang misteryo at intriga. Paano nga ba nadoble ang laki ng ekonomiya ng Pilipinas kada 13.5 na taon sa kabila ng krisis sa turismo, pagbagsak ng FDI, at mabagal na government spending? Ang sagot ay nasa inclusive growth—isang modelong hindi lamang nakatuon sa mayayaman, kundi sa bawat Pilipino. Ang sistema ay inayos mula sa loob: DepEd, DOF, DILG, TESDA—lahat ay nagtutulungan upang lumikha ng isang makatarungan at produktibong kapaligiran para sa negosyo at mamamayan.

At habang ang iba ay nagbabalita sa social media, ang administrasyong Marcos ay tahimik na gumagawa. Ang kanilang misyon: mas maraming better-paying jobs, mas maraming oportunidad para sa kabataan, at mas matatag na ekonomiya na hindi umaasa lamang sa remittances o panandaliang tulong mula sa labas.

Ngunit sa gitna ng tagumpay na ito, hindi mawawala ang hamon ng pananampalataya. Ang bawat dolyar at bawat reporma ay dapat gamitin sa takot at respeto sa Diyos, upang ang kabutihan ay maramdaman hindi lamang ng iilan, kundi ng bawat pamilyang Pilipino. Ang pagkilala ng World Bank ay hindi lamang patunay ng kakayahan ng pamahalaan kundi biyayang mula sa Diyos—isang pahiwatig na ang Pilipinas ay patuloy na ginagabayan, pinoprotektahan, at binibigyan ng pagkakataon na umunlad.

Sa bawat sulok ng bansa, sa bawat pamilihan, sa bawat tahanan, ramdam ang pagbabago. Hindi ito nakikita lamang sa mga numerong ekonomiko kundi sa pag-asa sa mga mata ng kabataan, sa determinasyon ng mga negosyante, at sa patuloy na pagtutulungan ng bawat Pilipino. Sa kabila ng mga kritiko, ang katotohanan ay hindi matitinag: ang Pilipinas ay umaangat, lumalago, at handang harapin ang mas maliwanag na bukas.

Ngunit paano natin mapapanatili ang momentum na ito? Ang sagot ay simple ngunit mahirap: disiplina, transparency, at pananalig sa Diyos. Ang pamahalaan, mga lider ng negosyo, at bawat mamamayan ay may papel na ginagampanan. Ang bawat reporma, bawat investment, at bawat remittance ay dapat gamitin nang wasto. Ang bawat hakbang ay dapat nakaayon sa layuning masiguro ang kabutihan ng bawat Pilipino.

Hindi rin mawawala ang elementong mystical na bumabalot sa balitang ito. Para sa mga naniniwala, ang pag-angat ng Pilipinas sa upper middle income status ay tila isang propesiya na natutupad sa ating panahon. Isang patunay na kahit sa gitna ng kaguluhan at kontrobersiya, ang bansa ay may direksyon, may gabay, at may pangako ng tagumpay. Ang Great Controversy, isa sa pinaka-kontrobersyal na libro sa relihiyon, ay nagbubukas ng mata sa mga Pilipino: ang panahon ng pagsubok ay kasabay ng panahon ng pagpapala, at ang bawat hakbang ay may kahulugan sa mas malaking plano.

Ngayon, ang hamon sa bawat Pilipino ay malinaw: huwag matakot sa kritiko, huwag mawalan ng pag-asa, at higit sa lahat, panatilihin ang pananampalataya at disiplina. Ang mga panalangin, reporma, at aksyon ay dapat magtulungan upang matiyak na ang bawat dolyar, bawat oportunidad, at bawat biyaya ay magdudulot ng kabutihan sa lahat.

Sa huli, ang sensational na balitang ito ay hindi lamang tungkol sa numero o status. Ito ay tungkol sa pagtatagumpay ng isang bansa sa gitna ng hamon, sa pagkakaisa ng pamahalaan at mamamayan, at sa patuloy na gabay ng Diyos. Ang Pilipinas ay hindi lamang nakatapak sa upper middle income status; ito ay nakahawak sa pangarap ng bawat Pilipino.

Purihin ang Diyos, purihin ang bansa, at purihin ang bawat Pilipino na naniniwala sa sariling kakayahan. Ang ekonomiya ay maaaring magbago, ang mga kritiko ay maaaring mag-ingay, ngunit ang katotohanan ay nananatili: ang Pilipinas ay umaangat at patuloy na magtatagumpay.