Bunyog ng Kapangyarihan: Ang Labanan sa Senado sa Likod ng Mga Anomalya at Personal na Alitan

Hapon na ng nakaraang araw nang tumayo ako sa Senado, hawak ang karangalan at obligasyon na ipagtanggol ang katotohanan laban sa isang hindi natitinag na puwersa—ang puwersa ni Senator Rodante Marcoleta. Sa bawat hakbang ng kanyang mga salita, sa bawat galaw sa entablado, kitang-kita ang iisang layunin: maging bida sa entablado, maging sentro ng atensyon, at palaging itanghal ang sarili bilang tagapagtanggol ng kasaysayan, ng BRC, at kahit ng West Philippine Sea. Ngunit sino ba ang tunay na bida? Sino ang nagtatanggol sa interes ng bayan, at sino ang nagtatanggol sa pansariling ambisyon at mga kaalyado?

Mula sa umpisa, malinaw na ang personal na pagkamuhi ni Senator Marcoleta ay nag-ugat sa hindi pagkakaunawaan sa parliamentary inquiry na aking inilahad noong Agosto 6, 2025, kaugnay ng kanyang “hilaw na interpretasyon” ng Senado sa usapin ng motion to dismiss sa kaso ng impeachment laban kay Vice President Sarah Duterte. Isang simpleng tanong—isang parliamentary inquiry—ay naging mitsa ng galit, isang mitsa na unti-unting sumiklab sa kanyang pagkamuhi sa akin.

Lumipas ang mga linggo, nang ako ay maglunsad ng aking unang privilege speech, “Flooded Gates of Corruption,” hindi inaasahan na magiging dahilan ito upang siya’y magsimula ng personal na atake. Ang speech na iyon, ginawa upang ilahad ang mga anomalya sa flood control projects at itama ang katiwalian, ay ipinakita sa publiko. Ngunit sa halip na makipagtulungan sa paghahanap ng katotohanan, si Senator Marcoleta ay naglabas ng mga TV statements na puno ng paninira at panghuhusga—isang malinaw na taktika upang iligaw ang mata ng publiko.

Hindi lamang iyon. Ang kanyang obsesyon sa mag-asawang Discaya, na saksi sa ilan sa mga imbestigasyon, ay nagpakita ng kanyang kawalan ng patas na pagtingin. Araw-araw, tila alam niya ang bawat salita ko sa media, bawat galaw ko sa Senado, hanggang napilitan akong balikan ang bawat pagkakataon na naging paksa ako ng kanyang mga personal na atake. Sa halip na tumutok sa anomalya at katiwalian, ginamit niya ang kanyang posisyon upang isalaysay ang sarili niyang agenda, na parang siya ang tunay na tagapagtanggol ng bayan.

Noong Setyembre 23, 2025, sa publiko, siya ay muling nagpakita ng walang paggalang sa proseso ng Blue Ribbon Committee. Tinuligsa niya ang aking pagiging chairman sa pamamagitan ng hindi patas at paulit-ulit na pagtatanong tungkol sa aking pananaw sa testimonya ng mga saksi. Ngunit ang masakit, Mr. President, ay ang kanyang pagpapaikot-ikot ng mga isyu, ang kanyang pagsasapelikula sa Senado bilang isang entablado kung saan siya ang bida at ako ang kontrabida.

Ang bawat hakbang ni Senator Marcoleta ay tila maingat na pinlano upang siraan ako—mula sa pag-imbento ng “hilaw na rules,” sa pagsisiwalat ng mga personal na impormasyon, hanggang sa paggamit ng mga social media at TV appearances upang lumikha ng maling impresyon sa publiko. Sa kabila ng lahat, ang mga konkretong ebidensya ng katiwalian sa flood control projects, ang mga testimonya ng mga saksi, at ang mga dokumento ng BRC ay nanatili sa talaan, pinapakita ang katotohanan. Ngunit sa entablado ni Marcoleta, ang katotohanan ay madalas na nalilihis, at ang kanyang personal na galit ay nagiging sentro ng kwento.

Hindi rin niya nakalimutan ang kanyang sariling papel sa nakaraan—ang pagtanggap ng mga kontribusyon sa kampanya at ang hindi pagbibigay ng tamang disclosure sa COMELEC, na malinaw na lumalabag sa batas. Ngunit sa halip na itama ito, ginamit niya ang kanyang pahayag upang iligaw ang mga tao, palabasin na siya’y nasa tamang panig ng kasaysayan.

Sa gitna ng lahat ng ito, Mr. President, hindi lamang personal ang laban. Ito ay laban para sa prinsipyo—para sa katotohanan at integridad ng Senado. Ang kanyang paulit-ulit na pagtutol sa proseso, sa parliamentary inquiry, sa interparliamentary courtesy, at sa simpleng pagtanggap ng testimonya ng saksi ay nagpapakita ng isang pattern: diversionary tactics, intimidation, at gaslighting. Parang pusit na nagbubuga ng tinta upang diliman ang tubig at iligaw ang lahat, siya ay gumagawa ng sariling pelikula sa harap ng sambayanan.

Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, Mr. President, malinaw ang larawan. Sino ang tunay na tagapagtanggol ng bayan? Sino ang nangangalaga sa interes ng publiko at hindi sa pansariling ambisyon? Ang sagot ay malinaw sa lahat ng nakamasid. Sa bawat hakbang ng imbestigasyon, sa bawat ebidensya ng katiwalian, sa bawat dokumento at testigo na lumalabas sa publiko, nakikita ang integridad ng posisyon ng BRC at ng aking paninindigan.

At sa huli, Mr. President, ang kwento ay hindi tungkol sa kung sino ang bida sa Senado. Ang kwento ay tungkol sa katotohanan, sa hustisya, at sa karapatan ng bawat Pilipino na malaman ang katotohanan. Habang si Senator Marcoleta ay abala sa kanyang personal na entablado, ang tunay na bida ay ang komiteng naglilingkod sa publiko, ang mga saksi na nagtatapat ng katotohanan sa ilalim ng sumpa, at ang bawat Pilipino na umaasa sa hustisya at integridad ng kanilang Senado.

Sa bawat hakbang ng kanyang pananalita, sa bawat galaw na tila drama, ipinapakita ang kabalintunaan ng politika: may mga nais lamang maging sentro ng atensyon, at may mga tunay na nagsusumikap para sa bayan. Sa Visayas, Mindanao, at buong Pilipinas, ang panawagan ay malinaw: Bunyog, bumangon at isigaw ang katotohanan. Sa harap ng mga anomalya, paninira, at panlilinlang, may pag-asa pa rin. Ang Senado ay hindi entablado ng iisang tao; ito ay tanggulan ng bayan.

Bunyog ng kapangyarihan, bunyog ng integridad, bunyog ng hustisya—sa bawat sigaw, sa bawat aksyon, sa bawat hakbang, ang tunay na bida ay hindi ang nagmamay-ari ng mikropono, kundi ang katotohanan na hindi matitinag.