Makasaysayang Paninindigan: Ang Pilipinas sa Pandaigdigang Entablado

Makasaysayan ito, mga kaibigan. Sa unang pagkakataon sa kasaysayan ng bansa, ang maliit na bansa sa Timog-Silangang Asya ay muling nakatayo sa harap ng pandaigdigang entablado. Ang ating pangulo, Ferdinand Marcos Jr., ay hindi lamang naglakbay sa Amerika para sa isang ordinaryong working visit. Ang misyon niya ay malinaw: ang Pilipinas ay tatakbo para sa isang non-permanent seat sa United Nations Security Council para sa termino ng 2027 hanggang 2028.

Ngunit bakit mahalaga ito? Bakit ngayon? At paano isang maliit na bansa tulad ng Pilipinas ay nagiging sentro ng diskurso ng mga pinakamakapangyarihang bansa sa mundo—sama-sama sa parehong mesa ng United States, China, at Russia?

Sa New York, sa harap ng mahigit 50 mga ambasador, muling ipinanawagan ni Pangulong Marcos ang suporta ng bawat bansa. Ang diplomatikong lugar na ito ay hindi isang ordinaryong pagtitipon. Ito ay simula ng isang kwento ng kapangyarihan, liderato, at pambihirang tagumpay. Ang mga mata ng mundo ay nakatingin sa isang bansa na tila maliit ngunit may malaking ambisyon at kakayahan.

Sabi mismo ni Pangulong Marcos: “We are in a very strong position to take on more leadership roles that seek to advocate for consequential issues such as peace and security on the global stage.” Oo, mga kaibigan, global stage! Sa bawat salita, sa bawat kilos, ipinapakita niya na ang Pilipinas ay hindi na lamang tagasunod. Ang Pilipinas ay magiging isang lider na makikipag-usap sa pinakamakapangyarihang bansa sa mundo, at magtataguyod ng kapayapaan, seguridad, at pandaigdigang pagkakaisa.

Ang United Nations Security Council, o UNSC, ay binubuo ng limang permanenteng miyembro: China, France, Russian Federation, United Kingdom, at United States. Ang bawat desisyon sa mesa ng UNSC ay may direktang epekto sa kapayapaan at seguridad ng mundo. At dito, ang Pilipinas ay haharap sa hamon—makipagsabwatan sa mga higante at ipakita ang kakayahan ng maliit na bansa.

Ngunit paano ito nangyari? Hindi ito aksidente. Sa ilalim ng liderato ni Pangulong Marcos, ang Pilipinas ay nagpatupad ng independent foreign policy, nagpalawak ng diplomatikong relasyon, at nagpakita ng kakayahang bumuo ng konsensus. Hindi lamang ito tungkol sa mga tradisyonal na kaalyado, kundi pati na rin sa mga bagong kaibigan mula sa iba’t ibang panig ng mundo. Sa loob ng mahigit 60 taon, mahigit 14,000 Pilipinong sundalo ang naipadala sa 21 peacekeeping operations sa buong mundo. Ipinapakita nito na ang maliit na bansa ay may malalim na karanasan sa pagbuo ng kapayapaan at pandaigdigang kooperasyon.

Ang pag-angat ng Pilipinas sa UNSC ay isang kwento ng diskarte, determinasyon, at liderato. Ang bawat diplomat, bawat representante, at bawat lider na nakapaligid kay Pangulong Marcos ay nakakita ng malinaw na plano. Isang plano na naglalayong gawing modelo ang Pilipinas sa pandaigdigang pamamahala, pagpapalakas ng diplomatikong ugnayan, at pagtataguyod ng global security agenda.

Ngunit hindi lamang ito usapin ng politika at kapangyarihan. Sa likod ng bawat hakbang ni Pangulong Marcos ay ang gabay ng Panginoon. Tulad ng nakasulat sa Isaiah 16:22, “Ang maliit na bansa ay magiging isang makapangyarihan. Ang mahina ay magiging matatag.” Ang kanyang liderato ay halimbawa na ang tagumpay ay hindi nasusukat sa laki ng bansa kundi sa laki ng pangarap, sa integridad ng puso, at sa kakayahan ng pinuno.

Sa panahon ng tensyon sa Middle East, sa usapin ng West Philippine Sea, at sa pandaigdigang krisis, ang Pilipinas ay nakatayo nang matatag. Sa harap ng UN Secretary General, sa harap ng mga diplomat mula sa iba’t ibang bansa, muling pinatunayan ni Pangulong Marcos na ang maliit na bansa ay may malaking ambisyon, malawak na karanasan, at matibay na prinsipyo.

Ang bawat salita niya sa UN General Assembly at sa Commission on the Status of Women ay may lalim. Hindi lamang simpleng pahayag. Ito ay paninindigan, pangako, at demonstrasyon ng kakayahan ng liderato ng bansa. Ang kanyang mensahe ay malinaw: ang Pilipinas ay hindi na simpleng tagasunod. Ito ay isang bansa na handang makipagsabwatan sa mga higante, handang makipagtulungan sa kapayapaan, at handang maging instrumento ng pagbabago sa pandaigdigang entablado.

At sa kabila ng lahat ng ito, nananatili ang pinakamahalagang patnubay—ang Diyos. Ang lahat ng plano, hakbang, at desisyon ay dapat gabayan ng pananampalataya. Sa bawat diplomatikong hakbang, sa bawat negotiation, at sa bawat pakikipag-ugnayan sa mga lider ng mundo, ang tunay na tagumpay ay nakasalalay sa biyaya ng Panginoon.

Ngunit ano ang kahalagahan ng seat sa UNSC? Kung maihahalal ang Pilipinas, ito ay magiging bahagi ng pinakaimportanteng desisyon tungkol sa kapayapaan at seguridad sa buong mundo. Isang maliit na bansa mula sa Silangang Asya ay makikipagkamay sa limang superpowers, magbibigay ng boses sa mga usapin ng global security, at magtataguyod ng diplomatikong alyansa na maaaring magbago sa direksyon ng pandaigdigang politika.

Sa ilalim ng liderato ni Pangulong Marcos, ang Pilipinas ay nagiging ehemplo ng progreso, diplomatikong integridad, at pandaigdigang kakayahan. Ang bawat Pilipino ay bahagi ng kwentong ito. Ang tagumpay ng bansa sa pandaigdigang entablado ay tagumpay din ng bawat isa sa atin—ng bawat Pilipino na may pananampalataya, determinasyon, at pagmamahal sa bayan.

Sa pagtatapos, ang kwentong ito ay higit pa sa politika. Ito ay kwento ng liderato, kwento ng pandaigdigang pagkilala, at kwento ng pananampalataya. Ang bawat hakbang ni Pangulong Marcos sa New York ay hakbang ng bansa patungo sa mas mataas na antas ng tagumpay. At higit sa lahat, ito ay paalala sa bawat Pilipino: ang tunay na lakas ay hindi nasusukat sa laki ng bansa, kundi sa laki ng pangarap, integridad, at gabay ng Diyos.

Purihin ang Panginoong Diyos sa lahat ng ito. Sa bawat oportunidad, sa bawat hamon, at sa bawat tagumpay, Siya ang gabay at patnubay ng bansa. Ang maliit ay nagiging dakila. Ang mahina ay pinalalakas. At sa ilalim ng liderato ni Ferdinand Marcos Jr., ang Pilipinas ay patuloy na magiging liwanag at asin sa buong mundo.